Namportokwa

خداحافظ . . .

2009-02-07T18:28:00.000-08:00

من وبلاگ نویس نبودم.

بالاترین بود که وبلاگ نویسم کرد. یا بهتر بگویم، چند تا از کاربران بالاترین بودند که وبلاگ نویسم کردند.

عادت داشتم لینک که میدادم یک پاراگراف هم متن براش مینوشتم. بالاخره قصدم از لینک دادن همین بود دیگه، که نظر های خودم را به بقیه بگم. ولی دوستان یواش یواش با منفی های خودشون من رو به راه راست هدایت کردند، میگفتن اینهائی که مینویسی اینجا اگه اول توی یک وبلاگ بنویسی بعد لینک کنی منفی نخواهیم داد! ماهم همینطوری آروم آروم تمشیت شدیم تا یه روز دیدم ای دل غافل، من هم وبلاگ نویس شدم.

اینطوری شد که اومد اینجا و وبلاگ نویس شدم. درست یکسال پیش بود که شروع کردم. ژانویهٔ سال دوهزار و هشت مسیحی. شروعش با بالاترین بود، و ادامه اش هم برای بالاترین بود . . . و حالا، یکسال بعد، تموم شدنش هم برای بالاترینه...

قصدم خوندن مرثیه برای بالاترین نیست، چون بالاترین یک ایده است، نمیشه کشتش. ایده مثل ققنوسه، آتیشش که بزنی جوونتر میشه. من ولی ققنوس نیستم. یکبار که بسوزم دیگه تموم شده ام. شاید پاره ای از من بمونه، شاید روزی توی یه قالب دیگه، یه اسم دیگه، یه شکل دیگه حلول کنم و به زندگی ادامه بدم، ولی اون، هرچی باشه و هر کی باشه، دیگه من نخواهد بود، یه نفر دیگه خواهد بود. من تموم شدم و دارم میرم. اینهم آخرین نوشته ام خواهد بود، و تنها دلیل نوشتنم هم این بود که بدون خداحافظی نرفته باشم.

نه، دروغ گفتم. یه دلیل دیگه هم داشتم. میخواستم یه فرصت باشه تا قبل از رفتن، قبل از ناپدید شدن، زل بزنم توی چشم شما، توی چشم توئی که داری این کلمه ها رو میخونی، و بگم دوست ایرانی، «دیدی؟». دیدی چطور دوباره جامعه ایران به سنت دیرین نخبه کشی خودش برگشت؟ دیدی چطور باز بهترین و بالاترین خودش رو به دست «فرزندان دلسوز» خودش از بین برد؟ میخواستم توی چشمات زل بزنم و بگم شک نداشته باش. بگم شک نداشته باش که تا زمانی که موتور جامعه مون را وحشت و هراس به کار میاندازه، هراس از آزادی، هراس از افکار تازه و متفاوت و چیزهای همه گیر و مردم پسند، تا اون زمان دوست من هیچ امیدی به خوب شدن بیماری هامون نخواهد بود.

من رفتم. رفتم تا نقطه کوچک دیگری بشوم در دل هیچ سیاه بزرگی که مثل یک کوله بار سنگین از خاطرات شرم آگین پشت ایران ما رو خم کرده. ولی میخواستم قبل از رفتن توی چشمات زل بزنم نگاه کنم، شاید بعد از رفتنم خاطره نگاه خیره ام چند لحظه ای باهات بمونه و مجبورت کنه از خودت سئوالای سختی رو بپرسی.

خداحافظ دوست من. من میروم و راه را به تو میسپارم.

پرواز را به خاطر بسپار . . .

◂ مدیریت سایت نمپورتوکوا بدینوسیله بازگشت شکوهمندانه بالاترین را به کاربران غیور و همیشهٔ در صفحه این سایت تبریک و تهیت عرض میکند

2009-02-05T09:47:00.001-08:00

و این کاریکاتور نذری که از صفحه اول فعلی سایت و با نقض کامل کپی رایت هنرمند محترم، جناب وحید خان نیک گو برگرفته شده است هم خدمت تمام کاربران عالیقدر تقدیم میگردد.

◂ چه کسی بالاترین را کشت ؟

2009-02-05T02:23:00.000-08:00

با انتشار خبر و تحلیلی از دلائل هک شدن بالاترین، آنهم تنها ساعتی پس از هک شدن سایت، به نظر میرسد خبر گزاری فارس به طور تلویحی مسئولیت هک شدن سایت را بر عهده گرفته باشد.

از سوی دیگر طی یک روزی که از هک شدن سایت میگذرد، حد اقل دو فرد یا گروه مسئولیت هک کردن سایت را بر عهده گرفته اند، اگرچه هیچ دلیلی برای جدی گرفتن این اعلام مسئولیت ها وجود ندارد. هر دوی این افراد یا گروه ها سخنان خود را از طِیق وب لاگ منتشر کرده اند، که یکی از آنان وبلاگ «یا مهدی» نام دارد، و دیگری تحت عنوان «من بالاترین را هک کردم» منتشر شده است.

اگرچه به نظر میرسد گروه یا فردی که خود را به عنوان «یا مهدی» معرفی کرده است دیدگاهی نزدیکتر به «فارس نیوز» را مطرح‌کرده باشد، اما همانطور که گفتم، لا اقل تا این لحظه به نظر نمیرسد مدرک معتبری برای جدی گرفتن هیچیک از این دو سایت در دست باشد. من شخصا استدلال یکی از کاربران را منطقی میدانم که جائی نوشته بود، "اگر اینها هکر واقعی سایت بودند خواسته ها و دلایل خودشان را در همان صفحه اول بالاترین مینوشتند، نه در یک وبلاگ ناشناس." اگرچه از طرف دیگر این فکر هم درست به نظر میرسد که به هر حال صفحه اول سایت به محض اینکه سایت توسط صاحبان اصلیش پس گرفته شود (که به نظر میرسد شده باشد، چون صفحه هک شده ای که در متن قبلی عکسی از آن را گذاشتم الان دیگر وجود ندارد)، اگر پیام هکر ها در صفحهٔ اول آن سایت حک شده باشد، با پس گرفته شدن سایت پیام آنها ها هم از بین خواهد رفت، در حالیکه در این وبلاگ ها تا مدتی باقی خواهد ماند. در هر صورت باید صبر کرد تا جزئیات بیشتری معلوم شود.

یکی از جنبه های مهم و قابل توجه دیگر در این حکایت، تشکلات و حرکتهای خود جوشی است که از طرف کاربران سایت در گوشه و کنار اینترنت به راه افتاده است. که نمایش بسیار طبیعی و خوبی است از میزان محبوبیت پروژهٔ بالاترین. در مورد این محبوبیت خوب خیلی میشود نوشت، و به نحوی خوشحالم که این اتفاق افتاد تا دوستان بنویسند و این افکار و احساسات «خود آگاهانه» بشوند. اما خودم هم امیدوارم یکی از همین روزها فرصتی بشود تا چند کلمه ای بنویسم راجع به بالاترین، چون به عقیده من بعد از اختراع اینترنت و رسیدن آن به ایران، پروژهٔ بالاترین یکی از مفید ترین و تاثیر گذار ترین اتفاق هائی بوده است که ممکن بود در فضای مجازی بیافتد. اما این باشد تا بعد.

راستی یک موضوعی که شاید بهتر باشد بنویسیم تا فراموش نکنیم اینست که اگرچه حتی تیتر همین متن هم از مرگ بالاترین سخن میگوید، همه مان خوب میدانیم که بالاترین به همین سادگی نخواهد مرد، بلکه بر عکس از خاکستر بالاترینی که به دست هکر ها به قتل رسید بالاترینی بهتر و قویتر و منسجم تر زاده خواهد شد. من که در انتظار بالاترین نسل دوم بی قرارم، و چه خوب است که میدانم تنها نیستم در این بی قراریم!

فعلا اجازه بدهید تا لیست کوچکی هم از سایتهای چند تن از اعضای بالاترین که در رابطه با این موضوع نوشته اند را برایتان نقل کنم، که از یکی از همین سایتها کپی کرده ام. اگر دوست دارید اسم شما یا سایتتان را هم به این لیست اضافه کنم، لطفا کامنت بگذارید و حتما این کار را خواهم کرد.

گزارشات یک وکیل دادگستری

پندار خدا، توهم رستگاری

معمار بابا و آجر وطنی

◂ حمله تروریست ها به سایت بالاترین

2009-02-03T16:41:00.000-08:00

این خبر را برای آن دسته از دوستانی مینویسم که ممکن است سعی کرده باشند به سایت خوب «بالاترین» بروند و با صفحه زشتی که عکسش را اینجا میبینید روبرو شده اند و سردر گم هستند که بالاترین را چه شده است، و چه بسا دنبال جواب سر از اینجا در آورده باشند.

مدیران سایت در «تویتر» یادداشتی گذاشته اند که میگوید سایت هک شده است.

به هر حال تروریسم است و کاریش نمیشود کرد -مثل ویروس و میکروب، همیشه بوده است و همیشه هم خواهد بود. امیدوار باشیم که هرچه زودتر مدیران و صاحبان سایت موفق شوند تا زندگی را در سایت زیبای خودشان به جریان بیاندازند. شک نداشته باشیم که عشق، آزادی و زندگی بر سیاهی و وحشت و تخریب پیروز خواهند بود، و فراموش نکنیم که دلیل مورد حمله قرار گرفتن «بالاترین» موفقیت بیش از حد آن و استقبال بی سابقه ایرانیان داخل و خارج از کشور است، موفقیتی که ارباب زور را آنچنان به هراس انداخته است که فیلتر کردن سایت برایشان کافی به نظر نرسیده است و احساس کرده اند مجبورند دست به دامان ترور و خاموش کردن صدای مردم شوند.

◂ فاتح داوس ؟!

2009-02-01T08:03:00.000-08:00

لینک این مطلب در بالاترین

شیمون پرز در این جلسه تلاش خواهد کرد تا
روابط بین اسرائیل و ترکیه را مرمت کند . . .

اسرائیل روی جلسه ای در گردهمائی «داوس» که قرار بود پنج شنبهٔ گذشته «شیمون پرز»، رئیس جمهوری اسرائیل، و «رجب طیب اردوغان»، نخست وزیر ترکیه را برای اولین بار پس از جنگ غزه در کنار هم قرار دهد حساب های زیادی باز کرده بود.

صبح‌ همان روز مثلا، شبکه ملی خبری «آرتص شوا» که این جلسه را به عنوان «اولین ملاقات سران دو کشور از پس از جنگ غزه» توصیف کرده بود، یکی از اهداف دولت اسرائیل در آن را به این ترتیب اعلام کرد: «رئیس جمهور شیمون پرز در این جلسه تلاش خواهد کرد تا روابط بین اسرائیل و ترکیه را که از بعد از جنگ غزه سرد بوده اند مرمت کند»

اما جلسه ای که سران اسرائیل با بیصبری در انتظارش بودند تا به مرمت روابطشان با دوست مسلمان مهم خود بپردازند به آن ترتیبی که مورد انتظار بود پیش نرفت، و به جای تعمیر شدن گسستگی ها، شکافی بسیار بزرگ و جدی بر رابطه بین دو کشور اضافه گشت.

پس از این که رئیس جمهوری اسرائیل، شیمون پرز، ساعاتی بعد از برخورد تند طیب اردوغان با وی در «داوس» با اردوغان تماس تلفنی گرفت، دولت و مطبوعات ترکیه اعلام کردند که «پرز» از «اردوغان» عذر خواهی کرده است . در همان روز مطبوعات ترک و اسرائیلی نیز اصرار کردند که این اتفاق «به روابط محکم بین ترکیه و اسرائیل لطمه ای وارد نخواهد کرد». شدت اصرار بر نفی ابعاد واقعی «اتفاق داوس» تا حدی بود که حتی صدای امریکا هم وارد گود شد تا از قول شیمون پرز بنویسد که این واقعه «هیچگونه خللی در پیوند های بین اسرائیل و ترکیه» به وجود نیاورده است.

اما اینها همه در یکی روز اول بود، یکی دو روزی که ظاهرا هم دولت اسرائیل و هم مطبوعات مختلف تنشان به قول معروف هنوز گرم بود و شدت ضربهٔ وارده را متوجه نشده بودند. حالا، یعنی چند روزی بعد از آن اتفاق، به نظر میرسد که داستان در جهات متفاوتی گسترش یافته باشد.

در ترکیه، رفتار اردوغان جنبه های افسانه ای پیدا کرده است، به طوری که اردوغان را در چشم خیلی از ترک ها به جائی در آسمانها هم ردیف با سرداران اسطوره ای جنگهایشان با اروپائی ها فرستاده است، تا جائی که حتی حزب جمهوری خواه هم خودش را مجبور به موافقت و دفاع از برخورد اردوغان دیده است . زیاد وارد جزئیات این نخواهم شد، ولی اگر یک مشت به نشانه خروار میخواهید ببینید میتوانید از اینجا شروع کنید: این سایت اینترنتی را ببینید که در همین دو سه روزه به یادبود برخورد بین اردوغان و پرز ساخته شده است، و اسمش هست «فاتح داوس - Davos Fatihi». سر رشته اخبار و مقاله های بسیاری را میتوانید از همین سایت «فاتح داوس» پیدا کنید و ادامه بدهید.

اما در طرف دیگر قضیه، دولت و مطبوعات اسرائیلی هم در دو سه روز به نظر میرسد نه تنها تازه درد ناشی از این حکایت را حس کرده باشند، بلکه ظاهرا کم کم متوجه ابعاد سمبلیک قضیه هم شده اند، و اینکه در میان مسلمانهای ترکیه و حتی دیگر کشورهای دنیای اسلامی چه تاثیر عمیقی گذاشته است این حرکت اردوغان. یکی از اولین نمود های صریح‌ این شکاف هنگامی پیدا شد که اسرائیل و مطبوعاتش این خبر که «پرز» از اردوغان عذر خواهی کرده است را تکذیب کردند ، و دولت ترکیه هم در پاسخ به این تکذیب متن آن مکالمه تلفنی را منتشر کرد که در آن «پرز» به وضوح از «اردوغان» عذر خواهی میکند.

حکایت برخورد اردوغان با پرز، که تنها نوک کوه یخی است و گوشه کوچکی از حکایت روابط بسیار مشکل بین اسرائیل و ترکیه بعد از به قدرت رسیدن حزب عدالت و توسعه، هنوز در مرحله شکفتن است و بعید نیست در چند روز آینده ابعاد جالبتری به خودش بگیرد. اما آنچه مسلم است در طی همین یکی دو روز گذشته چرخش با مفهومی را میتوان در مطبوعات اسرائیلی مشاهده کرد.

همان مطبوعاتی که قبل از ماجرای «داوس» از مرمت و بازسازی روابط بین اسرائیل و ترکیه میگفتند و حتی بعد از آن ماجرا هم اصرار داشتند که این مسئله کوچکی است و تاثیری بر روابط دو کشور نخواهد داشت، امروز لحن سخنشان را کاملا عوض کرده اند و سخن از تاثیرات مخربی میگویند که جریان «داوس» بر انواع و اقسام جنبه های زندگی و روابط ترکیه خواهد گذاشت، از سقوط بازار بورس و از دست دادن پشتیبانی «صندوق بین المللی پول - IMF»، تا شکست خوردن ترکیه در تلاشش برای پیوستن به اتحادیه اروپا در نتیجهٔ برخورد اردوغان با شیمون پرز.

تیتر امروز «ها آرتص» را ببینید مثلا، که مینویسد «اسرائیل:رفتار اردوغان در داوس ممکن است امید ترکیه به پیوستن به اروپا را نابود کرده باشد» ، یا مقاله امروز رادیو اروپای آزاد (رادیو فردا) را بخوانید ، که تحت تیتر «برخورد تند اردوغان میتواند روابط بین المللی ترکیه را به خطر بیاندازد» چرخش بیش از پیش ترکیه به سوی دنیای اسلام را نقد میکند، و بخصوص این تصمیم و تاکید دولت ترکیه را که «حماس» نباید به عنوان یک گروه تروریستی شناخته شود و هر گونه مذاکراتی در مورد صلح‌ نیز باید با شرکت این گروه انجام گیرد.

اگرچه چند سال است که ترکیه به نحو واضحی افق پیش روی خود را از غرب به شرق چرخانده است، اما اکنون به نظر میرسد که این تغییرات کمّی به مرحله ای از انباشت رسیده اند که بتوان منتظر تحولات جدی کیفی در مدل سنتی روابط بین ترکیه با امریکا و اسرائیل و حتی با کشورهای اروپائی بود.

◂ کشف دلایل علمی ممنوعیت دوچرخه سواری «خواهران» در جمهوری اسلامی (گزارش تصویری)

2009-01-28T12:35:00.000-08:00

لینک این مطلب در بالاترین

بر اساس فتوای مقام معظم رهبری
دوچرخه سواری بانوان در انظار عمومی جایز نمیباشد

اخیرا خبرگزاری «پی پی - ان ان» یک گزارشی تهیه کرده بود از ایران تحت عنوان «از اعماق»، و در یکی از برنامه های آن گزارشگر رو نشون میداد که مات و متحیر مانده بود از اینکه با چه دقت و تاثیری نتایج تحقیقات علمی جدید درستی برخی از قوانین و رسوم جمهوری اسلامی را کاملا اثبات کرده است. بخصوص یکی از این تحقیقات علمی که خیلی روی خود من هم تاثیر عمیقی گذاشته، تا حدی که گفتم حتما باید اینجا هم ذکر کنم که همه در جریان قرار بگیرند تا کمی متوجه بشویم که این انتقاد های بی جا و بی جهتی که اغلب نسبت به جمهوری اسلامی و قوانین اجتماعیش میکنیم در اصلش هیچ پایه و اساسی ندارند و همه شان در نتیجهٔ تاثیرات مخرب بوقهای شیطان غربی است که کر و کورمان کرده است.

اما این تحقیقی که گفتم کاری است از محققان قسمت روانشناسی اجتماعی در دانشگاه امام جعفر صادق، که در حال حاضر یکی از معتبر ترین دانشگاه های ایران و خاور میانه است، و حتی در سطح بین المللی هم اهل فن خبر دارند که جزء پنج یا ده دانشگاه برتر دنیا محسوب میشود (که البته این واقعیت را شما هرگز از رسانه های غربی نخواهید شنید، و دلیلش هم واضح است). البته تحقیق مزبور علمی است و پر از جزئیات، که نه خواننده های ما اینجا دانشش را دارند، و نه اصلا احتیاجی هم هست، چون به حمدالله دوستان در ضمن انجام تحقیقات عکس های زیادی هم گرفته اند که به راحتی یکجور گزارش تصویری میشود. پس اجازه بدهید تا مستقیم برویم و این گزارش تصویری را با هم ببینیم. فقط اینرا اختصارا عرض کنم خدمتتان، که این پروژه تحقیق با دو هدف مختلف انجام شده، که عبارت باشد از بررسی علمی در زمینه دو قلم از قوانین جاری: یکی تاثیرات منفی حضور خواهران در استادیوم های ورزشی، و دیگری تاثیرات مخرب سوار شدن دوچرخه توسط خواهران.

عکس اول: «قبل از». این نوع تصاویر را در اصطلاح‌ علمی به عنوان تصاویر «قبل از» میشناسند، چون وضعیت «سوژه» های تحقیق را پیش از شروع آزمایشها نشان میدهد. همانطور که میبینید سوژه های این تحقیق علمی چند تا از خواهران در یک دبیرستان هستند، در شهری که نامش را به دلائل اخلاقی ذکر نخواهیم کرد. مشاهده میفرمائید که این گروه از خواهران بسیار عفیف و پاکدامن هستند، کما اینکه حجاب خود را به بهترین نحو ممکنه حفظ کرده اند، و در اطرافشان هم متون دینی آویزان کرده اند که بادهای زهرآگین شهوت زائی که اغلب در کوچه ها و خیابانها میوزند نتوانند شیاطین را بر بال خود وارد محیط درس مقدس آنها کنند.

عکس دوم: «قبل از». این تصویر هم باز چند تن از خواهران سوژهٔ تحقیق را قبل از شروع آزمایشها نشان میدهد، که همانطور که مشاهده میفرمائید در مسجد محله گرد آمده اند و در کمال عفت و متانت مشغول درس خواندن و آماده شدن برای امتحانات مدرسه شان هستند.

عکس سوم: روز اول. اینجا خواهران سوژه را مشاهده میکنید در روز اول تحقیق، که از دبیرستان خود خارج شده اند و به سوی محل برگزاری آزمایش ها میروند.

عکس چهارم: تجهیزات. در این عکس لوازم و آلاتی که در انجام آزمایش ها مورد استفاده قرار گرفته اند را مشاهده میکنید.

عکس پنجم: سایت تحقیق. این تصویر محل برگزاری آزمایش ها را نشان میدهد. به دلایل فنی و اخلاقی از افشای نام این محل معذوریم.

عکس ششم: آغاز. در این تصویر خواهران را در لحظهٔ شروع تست روانی مشاهده میکنید. نکتهٔ جالب این عکس در آنست که با کمی دقت متوجه خواهید شد که اگرچه هنوز فقط در آغاز آزمایش هستیم، همانطور که میبینید سر و وضع خواهران به نحو زننده ای به سوی فحشا و بی بند و باری سوق پیدا کرده است. از این لحظه به بعد محققان این سوژه ها را به مدت سه هفته در محل برگزاری تحقیق به حال خودشان رها کردند. البته غذا و آب و مایحتاج دیگر به اندازه کافی برای یک ماه در اختیار آنها قرار داده شده بود.

و سرانجام آخرین و تکان دهنده ترین تصویر این گزارش، یا همان «بعد از». این وضعیتی است که وقتی محققان حدود سه هفته پس از آغاز تست به محل برگزاری تحقیقات برگشتند با آن روبرو شدند. ببینید که به چه نحو اسفبار و چندش آوری چند «دوچرخه» به ظاهر ساده و بی خطر در یک «استادیوم» در عرض سه هفته خواهران زیبای محجبه و عفیفه ای را به چنین عفریته های زشتی تبدیل کردند. آیا پس از دیدن این تصاویر جای تردیدی برای شما میماند که قوانین الهی جمهوری اسلامی همه بر پایه علم الهی بنا شده اند؟.

دوست من! اینست مظاهر تمدنی که غرب روز و شب از بلندگوهای ابلیسی خودش به گوش تو فرو میکند. این تصاویر مرگبار عفریته های وحشتناک را با چشم خودت ببین، و روزی را مجسم کن که زنان و دختران در خیابانهای شهرت به این شکل در آیند! آیا موی بر تنت راست نمیایستد از چنین تجسمی؟

◂ اوباما اولین مصاحبه تلویزیونیش را به «العربیه» داد !

2009-01-27T05:07:00.000-08:00

لینک این مطلب در بالاترین

امروز اعلام شد که باراک اوباما، رئیس جمهوری جدید ایالات متحده اولین مصاحبه تلویزیونی خودش را به جای «سی ان ان» یا «ان بی سی» یا دیگر شبکه های عمدهٔ امریکائی، با یک شبکه تلویزیونی عربی، یعنی «العربیه» انجام داده است. شبکه العربیه در دوبی مستقر است و با پول سعودی میچرخد.

من خود مصاحبه را ندیده ام هنوز، اما اصل همین خبر جالب توجه است. احتیاج به تفسیر و شاخ و برگ زیادی هم ندارد این موضوع، چرا که به قول معروف آفتاب آمد دلیل آفتاب. اینکه یک رئیس جمهوری امریکائی اولین مصاحبه تلویزیونی خودش بعد از به ریاست رسیدن را به یک شبکه عربی بدهد (حالا العربیه یا هرچه) به هر حال سنت شکنی بزرگی است که آدم را امیدوار میکند حرفهای او فقط برای جذب رای نبوده و هنوز پای قولهای قبل از ریاستش ایستاده است.

اما حالا که این را گفتم، یک نکته کوچک هم اضاف کنم البته، که برمیگردد به جمله ای که اقای اوباما گفته است در رابطه با این مصاحبه اش. خبرگزاری «ای بی سی» از قول ایشان نقل میکند، که به العربیه گفته، «وظیفه من اینست که به دنیای اسلام این مطلب را برسانم که امریکائی ها با شما دشمنی ندارند.» و بعد هم اضافه کرده که «هیچ دلیلی وجود ندارد که امریکا و دنیای اسلام نتوانند به همان احترام و همکاری که حتی تا همین بیست سی سال پیش بین ما وجود داشته باز گردند».

اگر چه مثل تمام حرفهائی که این چند روزه در مورد تصمیمهای مختلف «اوباما» زده ام باز میخواهم با این نکته شروع کنم که هنوز برای قضاوت کردن ایشان و افکارش خیلی زود است، اما اجازه بدهید عکس العملم را به این نقل قول را بگویم برایتان، که چندان مثبت و امیدوار کننده نبود راستش. موضوع برای من این است که این نقل قول، مخصوصا قسمت دومش راجع به «بیست سی سال پیش»، استنباطی که من ازش میکنم اینست که متاسفانه فاقد پرسپکتیو تاریخی است راجع به نقش امریکا در دنیا، یا لااقل نقش و طبیعت رابطه اش دنیای اسلام، یا حتی با دنیای عرب. منظورم اینست که وقتی ایشان یک دوره ای قبل از بیست سی سال اخیر و میگویند روابط بین امریکا و دنیای اسلام خوب بوده و قصد بازگشت به آن را دارند، هر کسی که کمی با تاریخ آشنا باشد فورا شروع میکند به خاراندن سر خودش که یک جای این حرف شدیدا عیب دارد.

البته دقیقا همینجاست که به همان نکته برمیگردیم که برای انجام قضاوت «جدی» در مورد ایشان و دیدگاه و رفتارشان در مقام ریاست جمهوری هنوز زود است، و اجازه بدهید تا من هم اینکار را نکنم. به هر حال امید من این است که این جمله فقط یک اظهار نظر سهوی یا یک «اشتباه» تصادفی باشد، هرچند که احتمال درست بودن اینطور تعبیری بسیار کم باشد. باید صبر کرد و دید. مثلا محتوای همین مصاحبه به احتمال زیاد موضوعات به درد بخوری خواهد داشت که اگر فرصت شد حتما خدمتتان عرض خواهم کرد....

◂ گرچه باشد در نوشتن رایس رایس ...

2009-01-26T12:27:00.000-08:00

لینک این مطلب در بالاترین

Dr. Susan E. Rice

بعد از انتخاب مایوس کننده اوباما برای وزارت امور خارجه اش، جای خوشحالی است که در انتخاب مهم دیگری مثل سفیر ایالات متحده در سازمان ملل ظاهرا او موفق شده تا انتخابش را به سلیقه خود و رها از فشارهای سیاسی و درون حزبی انجام دهد.

دکتر «سوزان الیزابت رایس Susan Elizabeth Rice» امروز اعتبار نامه اش را به عنوان نماینده جدید ایالات متحده به «بان کی مون» دبیر کل سازمان ملل ارائه کرد تا یکی از جوانترین نمایندگان تاریخ امریکا در سازمان ملل شود. و اجازه بدهید از همین اول بگویم که خیر، نه تنها هیچ گونه ارتباط خویشاوندی بین سوزان رایس و کاندولیزا رایس نیست، بلکه در حقیقیت این دو نفر از لحاظ اندیشه و گرایشات سیاسی به قطبهای متضادی نسبت دارند.

البته باز هم میگویم که هنوز بسیار زود است برای قضاوت کردن تصمیمهای اوباما و جهتهای سیاسی دولت وی، اما به هر حال تفاوت بین فردی مثل خانم سوزان رایس و کسی مثل جان بولتون به همان اندازه تفاوتهای بین اوباما و بوش واضح و غیر قابل انکار است، و پیش بینی نوع تاثیری که این افراد بر رابطه ایالات متحده با دنیای خارج خواهند گذاشت چندان مشکل نیست، کما اینکه همین امروز در اولین سخنان عمومیش، خانم رایس چهرهٔ متفاوتی از دیپلماسی جدید امریکا را به نمایش گذاشت.

به هر حال انتخاب این خواهر سیه چرده مان را به عموم دوستداران صلح و تفاهم تبریک میگویم، و مشتاقانه در انتظارم تا نمونه های بارز تری از تفاوت شخصیتها و برخوردهای این «رایس» و آن «رایس» را به زودی ببینیم، و بخصوص تفاوت تاثیر سیاسی ناشی از شخصیتهای متفاوت خانم سوزان رایس و یکی مثل جان بولتون را به مرور با هم مشاهده کنیم.

◂ کشتی طوفان زدهٔ امریکا و بار سنگینی به نام اسرائیل

2009-01-24T11:18:00.000-08:00

لینک این مطلب در بالاترین

مجلهٔ «نیوزویک - Newsweek» دیروز مقاله ای داشت که عنوان صفحه اش هست، «بعد از غزه، اسرائیل خود را در انزوا میابد»، و تیتر خود مقاله هم به این شرح است: Israel Has Fewer Friends Than Ever, Even In America اسرائیل از هر زمانی کمتر دوست دارد -حتی در آمریکا.

و باز، انگار برای اینکه مطمئن شود این پیغام غیر قابل باور حقیقتا در ذهن خواننده نشسته است، متن اصلی را هم با این جمله شروع میکند: «اسرائیل هیچوقت تا اینحد منزوی نبوده است». و شرح میدهد که چطور افکار عمومی در دنیا تا حدی بر علیه اسرائیل انگیخته شده است که حتی بهترین دوستش، یعنی ایالات متحده هم، که تا کنون ۴۱ قطعنامهٔ شورای امنیت بر علیه اسرائیل را به سادگی «وتو» کرده است، قادر نبود در معادلات اخیر در سازمان ملل به راحتی مثل همیشه قطعنامه ای را که بر علیه رفتار اسرائیل در غزه منتشر شده بود وتو کند، تا جائی که حتی پس از دخالت شخصی و تماس مستقیم ایهود اولمرت با جرج بوش، امریکا باز هم «جرات نکرد» قطعنامه را وتو کند، و تنها توانست از رای دادن امتناع کند .

اما در رابطه با، و اضافه بر مشکل انزوای سیاسی، اسرائیل با مشکل جدی دیگری نیز روبروست، یعنی اتهام ارتکاب جنایات جنگی در طی حمله اخیر به غزه. در واقع مسئله جنایات جنگی تا حدی جدی شده است که امروز دولت اسرائیل خود را مجبور یافت تا در اولین اظهارات مستقیم در رابطه با این اتهامات به سربازان خود دلگرمی بدهد که آنها را در مقابل دادگاههای بین المللی تنها نخواهد گذاشت.

خبرگزاری رویترز مثلا در این مورد نوشته است که امروز (یکشنبه) ایهود اولمرت در عکس العمل به فشارهای افزاینده بین المللی برای رسیدگی قضائی به اتهام جنایات جنگی اسرائیل در غزه گفته است، «فرماندهان و سربازانی که به غزه فرستاده شدند باید بدانند که از دادگاههای مختلف در امان خواهند بود، و اسرائیل در این جبهه به آنان کمک خواهد کرد و از آنان دفاع خواهد کرد، درست همانطوری که آنها با بدن هایشان در طی عملیات غزه از ما دفاع کردند»

از این گذشته، رویترز همچنین گزارش میدهد که «هفته گذشته مسئولان امنیت ارتش همچنین تمام مطبوعات خبری داخلی و خارجی در اسرائیل را موظف کردند که صورت تمام فرماندهانی که در جنگ غزه شرکت داشته اند باید در تمام عکس ها و فیلم های خبری محو بشوند ، از ترس اینکه این افراد شناسائی و در سفرهای خارج از کشور دستگیر شوند».

با توجه به انزوای بیش از پیش اسرائیل در صحنه بین المللی و مشکلات قانونی که به نظر میرسد به زودی دامن دولت و ارتش کشور را خواهند گرفت، اکنون نقش پشتیبان و یار عمدهٔ آن کشور، یعنی ایالات متحدهٔ امریکا نه تنها در زیر ذره بین افکار عمومی جهان قرار گرفته است، بلکه به دلایل متعدد، بسیار مشکل و پیچیده تر نیز شده است. به این ترتیب سئوال عمده ای که بیش از پیش در انتظار پاسخ مانده است رئیس جمهور جدید امریکا است و زاویه ای که دولت او برای برخورد با خاور میانه انتخاب خواهد کرد. از سوی دیگر لااقل تا این لحظه چنین به نظر میرسد که رئیس جمهوری جدید راه حل ساده تر، یعنی ادامهٔ سیاستهای قدیمی را در پاسخ به این سئوال برگزیده باشد. اگرچه با توجه به روند تفاوتهای اساسی که بین اوباما و دولتهای قبلی وجود دارد این امید را نمیتوان کاملا نادیده گرفت که شاید در دراز مدت دولت اوباما موفق شود دیدگاهها و برخوردهای تازه ای در مورد مسئله اسرائیل را به نمایش بگذارد.

◂ اولین اشتباه مهم اوباما ؟

2009-01-23T08:46:00.000-08:00

لینک این مطلب در بالاترین

شاید هنوز برای قضاوت نهائی زود باشد، اما هرچه میکنم این صدای نق نقی که پشت کله ام یک ریز دارد میگوید اوباما اشتباه بزرگی کرده است را نمیتوانم ساکتش کنم.

جزئیات این قضیه را در متن دیگری خواهم نوشت، ولی مسئله سر هیلاری کلینتون است و اینکه اوباما او را برای وزارت خارجه اش انتخاب کرد. باز هم روشنتر بگویم، مسئله ام سر دیدگاه و طرز فکری است که هیلاری کلینتون دارد در مورد خاور میانه، بخصوص در مورد ایران و در مورد مسئلهٔ اسرائیل.

در اینکه به هر حال کلینتون از بوش و یا رایس مثبت تر است و دیدگاه بازتری نسبت به دنیا و نیز در مورد خاور میانه دارد به هر حال شکی نیست، ولی مسئله اینجاست که او به اندازه «کافی» متفاوت نیست که بتواند جوابگوی خط مشی سیاسی جدیدی باشد که اوباما دنبال آن است.

همانطور که گفتم، جزئیات را جای دیگری بحث خواهم کرد، ولی یک مکالمه کوتاهی که با یکی از آشنایانم داشتم را میخواهم بگویم برایتان، که فکر میکنم کمی چارچوب موضوع را روشنتر کند. دوستم یهودی امریکائی است و شدیدا طرفدار اسرائیل و بخصوص طرفدار سیاستهای خشن علیه به قول خودش «تروریستهای فلسطینی». یادم است روزهائی که مبارزات انتخاباتی درون-حزبی دموکراتها تمام شده بود و مشخص شد که اوباما برنده شده، این دوستم خیلی حالش گرفته بود، و توضیح میداد که دلیل اصلیش هم این بود که اوباما برای اسرائیل بد خواهد بود، چون «اصلا نمیدونه واقعیت در خاور میانه چیه، و تحت تاثیر احساساتش هست و شروع به همدردی با تروریستها خواهد کرد»، کما اینکه چندی بعدش هم وقتی رسانه های دست راستی جمهوری خواه شروع به ترساندن مردم کردند که اوباما «با تروریستها چای خورده است» (رجوعشان به این قضیه بود که اوباما با «ویلیام آیرز»، یک چپ گرای سابق و مشهور به طرفداری از فلسطینی ها صحبت و خوش و بش کرده بود) این دوستمون اومد که ببین، دقیقا همین رو میگفتم، هنوز هیچی نشده معلوم شد که وحشت من از رئیس جمهور شدن اوباما بی جهت نبود

خلاصه این گذشت و اوباما رئیس جمهور شد، و به هر دلیلی که فقط اوباما میدونه و یک مشت ادم دیگه، هیلاری کلینتون رو هم انتخاب کرد به عنوان وزیر امور خارجه اش. البته کلینتون هم اولین کاراش انتخاب مسئولانی برای خاور میانه بود، که بعد ها بیشتر راجع به آن خواهم نوشت. اما چیزی که میخواستم بگم اینبود که دیروز همون دوست یهودیم رو دیدم که گل از گلش شکفته بود و میگفت بالاخره خیالم راحت شد. پرسیدم از چه خیالش راحت شده، و برام شرح داد که تعطیلات کریسمس که برای دیدار قوم و وخویشها به اسرائیل رفته بوده، خیلی از خانواده و دوستان حسابی نگران بوده اند سر اینکه اوباما رئیس جمهور امریکا شده.

دوستم شرح داد که در درجه اول اونها (اقوام و دوستهای اسرائیلیش) میخواستند که مک کین رئیس جمهور بشه. اما در غیاب مک کین، اونها حاضر بودند کلینتون را هم قبول کنند، ولی اینکه اوباما بخواد رئیس جمهور بشه واقعا براشون قبولش خیلی مشکل بود، و از وقتی که معلوم شد اوباما انتخاب شده همه شون در ناراحتی بودند و میگفتند حالا دیگه امریکا هم طرفداری تروریستها را خواهد کرد. ولی بعد از اینکه معلوم شد کلینتون مسئول روابط خارجی دولت اوباما خواهد بود، همه یک نفس راحتی کشیدند، چون کلینتون خیلی بهتر از اوباما در جریان خاور میانه هست و میشناسه و میدونه داستان از چه قراره.

این داستان را نقل کردم که به تلویح شرح داده باشم مسئله من با کلینتون چی هست. اما امیدوارم به زودی فرصت کنم یک متن مشروح‌ تر و مستند تری در اینمورد بنویسم.

◂ فرق اوباما با دیگران !

2009-01-22T05:39:00.000-08:00

آنچه در زیر میآید گزیده هائی هستند از سخنانی که آقای «باراک حسین اوباما» در مراسم سوگند ریاست جمهوری امریکا ادا کرد.

گمان نمیکنم احتیاجی به تاکید من باشد که دیدگاههای ارائه شده در این سطور چگونه و تا چه حد متفاوت است با آنچه به طور سنتی و بخصوص در طی هشت سال گذشته از سیاستهای امریکا، بخصوص سیاستهای خارجی آن کشور در ذهن تداعی میشود. خودتان بخوانید --قضاوتش مشکل نیست!

مردی که پدرش کمتر از شصت سال پیش ممکن بود اجازه غذا خوردن به یک رستوران محلی را هم نداشته باشد، اینک در برابر شما ایستاده است تا این مقدس ترین سوگند را ادا کند !

ما ملتی هستیم ساخته شده از مسیحیان و مسلمانان، یهودیان، هندوها و لامذهبان.
تجسمی هستیم از تمامی زبانها و فرهنگ ها که از چهار گوشهٔ این خاک گرد هم آمده ایم.

قدرت ما به تنهائی نه می تواند از ما حفاظت کند
و نه این اجازه را به ما می دهد هرطور که دلمان میخواهد عمل کنیم.

پیام ما به دنیای اسلام اینست:
ما در جستجوی راهی تازه هستیم، رو به جلو و بر پایهٔ منافع دوسویه و احترام متقابل.

در این که ما [امریکائیان] در بطن یک بحران هستیم تردیدی نیست . . .
در نتیجه حرص و طمع و بی مسئولیتی برخی، اما همچنین به دلیل شکست دسته جمعی مان در گرفتن تصمیمهای سخت و در آماده ساختن ملت برای عصری جدید، اقتصادمان به طرز بدی ضعیف شده است.

خانه ها از دست رفته اند، مشاغل نابود شده اند، و کسب و کارها بسته شده اند. بهداشت و درمان ما بسیار گران است، بسیاری قادر نیستند به مدرسه بروند، و هر روز شواهد بیشتری ظاهر میشود که نحوهٔ مصرف انرژی ما دشمنانمان را تحکیم و جهان را تهدید میکند.

این ها همه شاخص های بحران هستند که میتوان در امار و اعداد مشاهده کرد، اما آنچه که با همه عمقش به راحتی قابل اندازه گیری نیست، کاهش حس اعتماد در سرتاسر کشورمان است، و این وحشت آزارنده که افول آمریکا اجتناب ناپذیر است، و این که نسل آینده باید افق امیدهای خودش را پایین بیاورد.

ما این تفکر را که باید بین امنیت کشور و اصول ارزشیمان یکی را انتخاب کرد اشتباه می دانیم و رد می کنیم. بنیانگذاران ملت ما، مواجه با خطراتی که حتی تصور ان نیز برای ما مشکل است، برای ضمانت حکومت قانون و حقوق بشر، پیش نویس منشوری را تهیه کردند که با خون نسل ها آبیاری شد و رشد کرد. نور آن اصول ارزشی هنوز روشنائی بخش جهان است، و ما آنها را به خاطر مصلحت رها نخواهیم کرد. پس بنا بر این به تمام ملت ها و دولت های دیگری که امروز این مراسم را نگاه می کنند، از بزرگترین پایتخت ها تا آن روستای کوچکی که پدرم در آن متولد شد، می گویم بدانید آمریکا دوست هر ملت، هر مرد و زن و کودکی است که آینده ای همراه با صلح، والایی و شرافت میجوید، و ما آماده ایم تا بار دیگر پیشروی این مسیر باشیم.

پیام من به مردم ملت های فقیر این است: ما عهد می کنیم در کنار شما کار کنیم تا کشتزارهایتان را شکوفا کنیم، آبهای پاک را به جریان بیاندازیم، تن های گرسنه را سیر کنیم، و اذهان گرسنه را تغذیه کنیم. به ملت هایی مانند ملت خودمان که از فراوانی نسبی بر خوردار هستند، می گویم که ما دیگر نه می توانیم نسبت به کسانی که خارج از مرزهایمان عذاب می کشند بی تفاوت باشیم، و نه میتوانیم منابع جهان را بدون در نظر گرفتن تاثیر آن مصرف کنیم، چرا که جهان تغییر کرده است، و ما باید با آن تغییر کنیم.

چالش ها، ممکن است جدید باشند، و ابزاری که ما برای مقابله با آن چالشها استفاده میکنیم ممکن است جدید باشند، اما آن ارزش هایی که موفقیت های ما بر آن وابسته است، صداقت و سخت کوشی ، شجاعت و انصاف، تحمل و کنجکاوی، وفاداری و وطن پرستی، اینها قدیمی هستند. این ارزشها واقعی هستند، و نیروی ساکت پیشرفت در تاریخ ما از این ارزشها برخاسته است. بنابراین آنچه نیاز داریم بازگشت است به این حقایق. آنچه اینک برای ما لازم است دوره جدیدی از مسئولیت است - اینکه هر آمریکایی تشخیص دهد که ما در برابر خودمان، برای ملتمان و در برابر جهان مسئولیتهائی داریم، مسئولیتهائی که نه از سر اجبار، بلکه با شعف بر عهده میگیریم. با این آگاهی راسخ که هیچ چیز برایمان ارضا کننده تر از به انجام رساندن وظیفه ای دشوار نیست، ویژگی که ملت ما را توصیف میکند.

◂ اولین دستور اوباما در کاخ سفید: پرونده گوانتانامو را جمع کنید

2009-01-21T07:53:00.000-08:00

لینک این مطلب در بالاترین

طبق گزارش «واشنگتن پست»، در بعد ازظهر روز سه شنبه، یعنی روزی که صبحش اوباما در مراسم تحلیف ریاست جمهوری امریکا را به دست گرفت، وی به مسئولان قضائی پرونده های زندانیان گوانتانامو دستور داد تا پروسه را به تعلیق در آورند، تصمیمی که به گفته واشنگتن پست نشانگر «یک مخالفت آشکار با سیاستهای دولت قبلی» به شمار میآید.

واشنگتن پست اضافه میکند که این تصمیم طبیعتا به مذاق بسیاری از مسئولان نظامی که مدتهاست در تلاش برای پیش بردن برنامه های مربوط به گوانتانامو بوده اند خوش نیامده است، و نیز میگوید پنتاگون به آنان دستور داده است که از گفتگو با مطبوعات در این مورد خود داری کنند. این گزارش همچنین اضافه میکند که هنگامی که خبرنگاران از یکی از مسئولان نظامی این پروسه در این مورد سئوال کردند، تنها جوابش این بود، که «تمام شده! من نمیخواهم چیز بیشتری بگویم.»

از سوی دیگر اما، این تصمیم با شادی بسیار وکلای نظامی و غیر نظامی متهمان این پرونده ها روبرو شده است. سرگرد «جان جکسون»، وکیل نظامی که عهده دار دفاع از «مصطفی احمد الحوزوی» یکی از متهمان یازده سپتامبر است، گفت، «ما به فرمانده کل قوای جدید خود و قدمهای اول وی در جهت برقراری حکومت قانون خوش آمد میگوئیم»

این روزنامه در پایان یاد آوری میکند که همانطور که خود اقای اوباما نیز هشدار داده بود، اگرچه دولت وی در صدد تعطیل کردن کامل و برچیدن بساط «گوانتانامو» میباشد، این روندی خواهد بود بسیار بطئی و پیچیده، و کامل کردن آن میتواند مدت زیادی طول بکشد.

◂ چرا اسرائیل از غزه عقب نشست ؟

2009-01-19T08:19:00.000-08:00

لینک این مطلب در بالاترین

به قول خارجی ها، این یه سئوال شش میلیون دلاریه و پیدا کردن جواب صحیح و کامل آن طبعا احتیاج به دانستن جزئیاتی دارد که در حال حاضر هنوز در دسترس نیستند. اما در عین حال پیچیده بودن یک مسئله هم دلیل خوبی برای رها کرنش نیست، بخصوص موضوع مطرح و مهمی مثل این.

اما چند نکتهٔ ساده هستند که در عین حالیکه مشمول «پیچیدگی» فوق نمیشوند بسیار مهم به نظر میرسند.

نکتهٔ اول این است که اسرائیل این حمله را تحت عنوان مشخص مقابله با و جلوگیری از راکت های حماس آغاز کرده بود، و چند بار به صراحت اعلام کرده بود که هدف از این عملیات فلج کردن کامل حماس و از بین بردن خطر ناشی از حمله های موشکی حماس میباشد.

نکته دوم این است که ماشین جنگی که با شدت، گسترده گی و پیچیدگی هرچه تمام تر آغاز شده بود و به نظر میرسید با سرعت حساب شده ای مشغول طی مراحل حساب شده ای باشد، ناگهان در یک حرکت مقطعی، غیر قابل پیشبینی، و یکطرفه از حرکت ایستاده است، بدون اینکه هیچیک از اهدافی که اسرائیل اعلام کرده بود در پی بدست آوردنشان است به نحو مشخصی به دست آمده باشند، کما اینکه حماس همین امروز در مصاحبه هایشان اعلام «پیروزی» کرده اند.

با توجه به دو نکته بسیار ابتدائی اما اساسی فوق، و مگر اینکه معادلات و پارامتر های نامعلومی در کار باشند که تماما از چشم ناظران، مطبوعات و تحلیلگران مختلف مخفی مانده باشند، بایستی اسرائیل را به صراحت شکست خوردهٔ جنگ اخیر غزه محسوب کرد، چرا که اسرائیل نه تنها موفق نشد نام و حضور سیاسی یا حتی عملی حماس را از کوچه های غزه و یا دلهای فلسطینیان بزداید، بلکه بر عکس در پایان چند هفته حملات سنگین حماس را در وضعیتی قوی تر از قبل رها کرده است، و از سوی دیگر خطوط عمیق منفی که در این جنگ بر چهره اسرائیل در چشمان جهانیان کشیده شد بی سابقه و غیر قابل انکار میباشد.

و نهایتا به نظر میرسد که همین موضوع آخر، یعنی تاثیر جنگ اخیر بر چهره اسرائیل در افکار عمومی باشد که اسرائیل را مجبور کرد تا بدون رسیدن به هدف مشخصی مجبور به کشیدن ناگهانی ترمز خطر قطار جنگ خود شود. واقعیت غیر قابل انکار اینست که در چند روز قبل از پایان حمله میزان مخالفت افکار عمومی با رفتارهای اسرائیل در غزه به نحو بی سابقه ای بالا رفته بود، تا جائی که اتهامات بسیار مشخص «نقض حقوق بشر» و «جنایت جنگی» از سازمان های معتبر بین المللی همچون سازمان ملل و صلیب سرخ به صراحت مطرح‌ گشت، تظاهرات عمومی در اغلب شهر های مهم دنیا هر روز گسترده تر میشد، کشورهای مختلفی در گوشه و کنار جهان تحت فشار افکار عمومی خود رابطه خود را با اسرائیل قطع کردند، و کشور های دیگری نیز اعلام کرده بودند که در شرف قطع روابط خود هستند.

به عبارت دیگر، در غیاب هر نوع دلیل قانع کننده برای توقف ناگهانی حمله اسرائیل به حماس، از شواهد امر میتوان چنین نتیجه گرفت که اسرائیل به این دلیل تصمیم گرفت تا جنگ را به پایان رساند که به خوبی متوجه بود که تصویر آن دولت در ذهن مردم دنیا با سرعتی غیر قابل تصور به یک نقطهٔ عطف «غیر قابل بازگشت» نزدیک میشد که پس از آن ترمیم چهره اسرائیل و بازگرداندن آن به یک چهره معمولی و قابل دوست داشتن تقریبا غیر ممکن مینمود.

◂ نگاهی به «قدرت» اسرائیل و معمای شکنندگی آن

2009-01-17T06:38:00.000-08:00

یکی از آخرین خبرهائی که در زمینه حمله اخیر اسرائیل به غزه منتشر شده در مورد پیشنهاد آتش بسی است که ظاهرا توسط اسرائیل ارائه شده است، و موضع گیری ظاهرا عجیب حماس که گفته است این آتش بس را قبول نخواهد کرد. مقاله ای که در مورد این خبر توسط وزارت امور خارجه اسرائیل منتشر شده است تیترش این است: «اسرائیل قصد برقراری آتش بس یک طرفه دارد. حماس گفت:به جنگ ادامه می دهیم!»

این متن به بهانه خبر فوق، و بر گرد این سئوال بنا شده است که چرا با همه ابهت نظامی و اهرم های سیاسی و پشتیبانی های اقتصادی و سیاسی که اسرائیل در طی شصت هفتاد سال گذشته داشته است، هم خود اسرائیلیها و هم بقیه دنیا این احساس را دارند که اسرائیل دائما و شدیدا در معرض خطر نابودی است و این احساس «شکنندگی» آنچنان دولت و کشور اسرائیل را در خود گرفته که حتی گروه کوچکی همچون حماس میتواند به این سادگی تبدیل به یک مانع بزرگ و جدی برای دولت قدرتمند اسرائیل بشود؟

شاید جواب سریعی که برای این سئوال به ذهن خیلی از ما میرسد این است که چون هیتلر به قصد «نابودی» قوم یهود وارد میدان شده بود و اگر جلویش گرفته نشده بود چه بسا این کارش را عملی هم کرده بود، اینست که هراس از نابودی در بطن جان قوم یهود و دولت یهودی جا گرفته است.

اما اگر چه این سئوال و جواب نسبتا ساده و سرراست به نظر میرسد، نکته های ریزی در لفافه آن پیچیده شده اند که هر کسی که حقیقتا آرزوی ایجاد صلح و آرامش در خاور میانه را دارد بایستی با دیدی جدی به بررسی آنها بپردازد.

مسئله عمده ای که میتوان از آن شروع کرد این تناقض عمیق است، که اسرائیل اگرچه در عمل مسلح‌ترین، قدرتمند ترین، صنعتی ترین، ثروتمند ترین (با توجه به میزان پشتیبانی اقتصادی/نظامی که در دسترس دارد)، و پیشرفته ترین کشور منطقه خاور میانه است و بیش از هر کشور دیگری نیز توسط بزرگترین قدرتهای جهانی پشتیبانی و تقویت میشود، اما در عین حال میتوان این کشور را مضطرب ترین، وحشت زده ترین، و شکننده ترین کشور منطقه خاور میانه نیز محسوب کرد.

شکی نیست که چنین پدیده و تناقض عمیقی جای بحث و واکاوی بسیار دارد حد اقل به ارزش یک کتاب کامل واکاوی تاریخی و اجتماعی و روانی. اما من دوست دارم به یک نکته ساده در این حکایت اشاره کنم، و آن اینکه تناقض فوق منعکس کننده یک تناقض درونی است در تصویر و برداشتی که مردم اسرائیل، و دولت اسرائیل به نمایندگی از آن مردم (که برای پرهیز از اطناب اینجا آنها را «اسرائیل» خواهم خواند) از کشور خودشان دارند. به این ترتیب که به نظر میرسد اسرائیل اگرچه از یکطرف خودش را در مکان قدرت لایزال و کامل میبیند، اما از سوی دیگر در بطن خودش با احساس ضعف و شکنندگی مفرطی دست به گریبان است. البته این چنین تناقضاتی در افرادی که در زندگی شان از ترومای و ضربه های روحی عمیق ناشی از آزار های شدید رنج برده اند بسیار شایع است، و شاید مورد اسرائیل را هم بتوان به همین دید نگریست و تحلیل کرد --و همینجاست که میتوان ارتباط مسئله هیتلر و جنایات او با سئوال فوق را نیز مشاهده کرد.

مسئله به این صورت است که طبق یافته های محققین، وقتی فردی به کرات قربانی رفتار های تحقیر آمیز و آزارهای شدید جسمی و روحی شده باشد، به دو شکل بسیار شایع میتوان تاثیر آن تجربه های تلخ را در وی دید، دو شکلی که اگرچه در ظاهر با یکدیگر تفاوت و تناقض های اساسی دارند، اما در واقع مثل دو روی یک سکه به هم مربوط هستند: از یک طرف احساس خود برتر بینی و احتیاج مفرط به در دست گرفتن قدرت و کنترل کامل در مواجهه با دیگران، و از طرف دیگر یک وحشت و اضطراب مفرط، ناشی از احساس عمیق خود کم بینی، و یک شکنندگی مفرط و هراس از احتمال در هم شکستن.

اگرچه این شرح کوتاه شاید توضیحات کافی برای تناقضات موجود در رفتار و برخوردهای اسرائیل را ارائه کرده باشد، اما اجازه بدهید یک نکته دیگر را هم قبل از تمام کردن بحث اشاره کنم، که باز هم در رابطه با مسئلهٔ آزار و تروما هست و هم میتواند در توضیح رفتارهای اسرائیل بسیار مفید باشد. نکته فوق از این قرار است که اغلب چون در هنگام «دریافت» آزار و تحقیر فرد قربانی «ناتوانی» و «بی قدرتی» کامل و مطلقی را تجربه میکند، در ذهن ناخودآگاه خود به این نتیجه گیری میرسد که برای جلوگیری از تکرار چنین ترومائی وی نیاز به این دارد که کنترل کامل و قدرت و برتری کاملی نسبت به دیگران (که وی در حکم آزارگران بالقوه میبیندشان) به دست بیاورد. به عبارت دیگر، مدل ارتباطی فردی که از چنین مسئله ای در رنج میباشد با افراد و دنیای اطرافش شدیدا بر پایهٔ قدرت طلبی و کنترل جوئی بنا گشته است، به همان دلیل نیز شدیدا شکننده و آسیب پذیر میشود، چرا که هرگونه ضربه نسبی یا رفتاری که امکان سرپیچی از «کنترل کامل» این فرد را نمایان سازد، توسط وی به عنوان نمادی از امکان تخریب نهائی و نابودی کامل قدرت وجودی او، و در نتیجه شدیدا غیر قابل تحمل، تجربه میشود.

به این ترتیب شاید اکنون کمی روشنتر بتوان دید که چرا مثلا قدرت کوچکی مثل «حماس» قادر است اینچنین قدرت نظامی و اقتصادی عظیمی همچون «اسرائیل» را با راکتهای بسیار کم توان خودش به چنین مرحله ای از خشم، درماندگی و پرخاشگری بکشاند، و یا در مورد خبری که با آن شروع کردیم، چگونه است که حتی از موضع عملا بسیار ضعیف نظامی خودش، حماس قادر است با «رد آتش بس» اسرائیل ضربه سخت روانی به اسرائیل وارد کند: با عدم قبول آتش بسی که به نحو یکطرفه از سوی اسرائیل اعلام گردیده است، حماس این نکته را روشن میسازد که صرف داشتن قدرت نظامی فوق العاده برای اسرائیل به معنی در دست داشتن کنترل کامل ان کشور بر افکار و تصمیمات دیگران نخواهد بود.

پی نوشت: متن زیر را در پاسخ به مقالهٔ وزارت امور خارجه اسرائیل که در بالاترین لینک شده بود نوشتم، گفتم شاید اینجا هم کپی کنم بی مورد نباشد...

دوستان «همدمی» [سایت فارسی وزارت امور خارجه اسرائیل]، دولت و ملت اسرائیل باید به این نتیجه ساده برسند که «کنترل کامل» حتی بر محدوده کوچک اسرائیل و فلسطین اولا غیر ممکن است، و ثانیا یک فانتزی پاتولوژیک است که بالاجبار تنها به خشونت و جنگ ختم میشود، بخصوص در دنیای امروز که گفتمان استعماری قدرت قدیم خودش را از دست داده است. پس شما از حماقتهای هیتلر چه درسی گرفته اید بجز تکرار خشونت؟؟ به نظرتان تراژیک و تلخ نیست که همان کسانی که سالهاست فریاد میزنند Never again الان خودشان تبدیل شده اند به کسانی که ناخودآگاهانه دارند همان جنایتها را تکرار میکنند؟
تا جائی که به عقل من میرسد تنها راه برای صلح در خاور میانه قبول کردن «واقعیت» است، به این ترتیب که اولا دولتی که یکدست و by definition یهودی اعلام شده باشد تنها فایده اش آرام کردن خواستهای ایدئولوژیک و قومیتی است، و در قرن بیست و یکم دولتی که هنوز بخواهد شالودهٔ معنی و دلیل بودنش را در دلایل ایدئولوژیک و یا قومیتی بنا کند یک موجود نا متوازن و آناکرونیکی خواهد بود که دائما خودش را در معرض خطر خواهد دید، درست مثل جمهوری اسلامی؛ و ثانیا قوم یهود آنقدر ثروت معنوی و روحی و علمی و فکری در خودش دارد که برای رسیدن به قدرت و احترامی که عمیقا هم شایسته اش است احتیاجی به اینچنین دست به دامان خشونت شدن دولت اسرائیل و انجام این رفتارهای دردناک و غم انگیز ندارد.

◂ امضای قرار داد هسته ای بین امریکا و امارات

2009-01-16T07:23:00.000-08:00

طبق گزارش خبرگزاری سی ان ان CNN ایالات متحده امریکا و امارات متحده عربی برای تجهیز امارات به نیروگاههای اتمی توسط امریکا به توافق رسیده اند و معامله مربوطه دیروز (پنج شنبه) بین دو کشور به امضا رسیده است.

خانم کاندولیزا رایس که این قرار داد را با نماینده طرف مقابل، عبدالله بن زاید، امضا کرده است، معاهده فوق را «یک الگوی قوی و به موقع برای جهان و برای منطقه» خواند. رایس همچنین اظهار امیدواری کرد که تحت این قرار داد جدید برنامه های موجود کمپانی های امریکائی در زمینه انرژی هسته ای در امارات نیز گسترش بیشتری بیابند.

عبد الله بن زاید نیز اضافه کرد، «ما کشوری هستیم با منابع غنی نفت و گاز، اما به استقبال این میرویم که یک برنامه داشته باشیم، یک برنامهٔ اتمی و صلح آمیز که قادر باشد احتیاجات آینده ما را تامین کند.»

CNN در پایان خبر اضافه میکند که «ایران بزرگترین شریک تجاری امارات است، و در گذشته بندر «دوبی»، یکی از هفت امیر نشین امارات متحده، به عنوان محل عبور تکنولوژی های حساس برای ایران مورد استفاده قرار گرفته است.»

◂ گاردین: استفادهٔ سربازان اسرائیلی از خانواده های فلسطینی به عنوان سپر انسانی

2009-01-13T05:47:00.000-08:00

به گزارش روزنامه انگلیسی «گاردین» فشار برای رسیدگی به اتهامات انجام جنایات جنگی توسط اسرائیل در غزه از سوی مسئولان عالیرتبهٔ سازمان ملل و گروههای حقوق بشر در حال افزایش میباشد.

این مسئولان خواهان رسیدگی بین المللی به اتهام جنایت های جنگی اسرائیل در مواردی همچون «بمباران بی ملاحظه و یکدست» در مناطق مسکونی، و «استفاده از خانواده های فلسطینی به عنوان سپر انسانی» توسط سربازان اسرائیلی میباشند.

این گزارش همچنین خبر میدهد که هیئت عالی حقوق بشر سازمان ملل دیروز قطعنامه ای را به تصویب رسانده است که اسرائیل را به دلیل «نقض بسیار گستردهٔ حقوق بشر» محکوم کرد، و گاردین از قول یک مرجع عالیرتبه در سازمان ملل مینویسد که آژانس های حقوق بشری این هیئت در حال جمع آوری مدارک و شواهد جنایات جنگی اسرائیل و ارائه آن به سران سازمان میباشند.

طبق این گزارش گاردین، لیست اتهامات ارتش اسرائیل از این قرار است:

✖ - استفاده از مهمات و بمبهای قوی در نواحی مسکونی ، در جائی که مقامات نظامی میدانسته اند این مهمات میتوانند موجب تلفات گسترده افراد بی گناه شوند
✖ - استفاده از سلاحهای ممنوعه، از قبیل بمبهای فسفری
✖ - استفاده از خانواده های فلسطینی به عنوان سپر انسانی
✖ - حمله به تجهیزات پزشکی، شامل به قتل رساندن ۱۲ خدمهٔ امبولانس در آمبولانسهای علامت گذاری شده
✖ - به قتل رساندن عده کثیری از افراد پلیس شهری که نقش نظامی نداشته اند.

قابل ذکر است که طبق خبرهای دیگری که در چند روز گذشته منتشر شده اند، آقای «ناوی پیلای»، که بالاترین مقام کمیسیون حقوق بشر سازمان ملل محسوب میشود نیز تقاضای آغاز بررسی های بیطرفانه در مورد انجام جرایم جنگی توسط نیروهای اسرائیل در نوار غزه گردیده بود.

◂ منابع گاز غزه و ابعاد ناگفته ای از حمله سنگین اسرائیل

2009-01-10T16:34:00.001-08:00

قطعات پازل وحشتناک حمله اخیر اسرائیل به غزه آرام آرام دارند کنار هم مینشینند و شکل خاصی به خود میگیرند. بهتر بگویم، شکل کمابیش آشنائی به خود میگیرند، شکلی که لااقل برای خیلی از ملتهای بداقبال خاور میانه، از جمله ایران خودمان، به شکل دهشت آوری آشناست، یعنی حکایت نشسته بودن بر منابع سوخت، یعنی خوراک ماشین آلات و زندگی تجمل آمیز کشورهای صنعتی و پیشرفته را در زیر خاکمان داشتن و همه بلایائی که این واقعیت بر سرمان آورده است...

از میان تمامی حکایات و بهانه ها و تحلیلهائی که تاکنون در بحث از چرائی حمله سنگین اخیر اسرائیل به غزه ارائه شده است، به نظر میرسد که موضوع مخازن بزرگ گاز طبیعی که در زیر آبهای دریای مدیترانه، به فاصله تقریبا سی و دو سه کیلومتر از ساحل غزه (به عبارت دیگر داخل مرزهای بین المللی غزه) کشف شده اند، و معادلات پیچیده ای که در پشت این حکایت نهفته است، بهترین و منطقی ترین توضیح را برای حمله خونبار و ظاهرا دیوانه وار اسرائیل ارائه میدهند.

داستان از قرار زیر است.

کمپانی «گاز بریتانیا»، BG در سال ۱۹۹۹ کشف کرد که در ابهای مدیترانه متعلق به غزه مخازن عظیمی از گاز با در حدود یک و دو دهم تریلیون فوت مکعب ذخیره گاز وجود دارد، با ارزش تقریبی حدود چهار میلیارد دلار (گفتنی است که به عقیده برخی از تحلیلگران میزان واقعی گاز و ارزش آن ممکن است از رقمهای ارائه شده توسط شرکت گاز انگلیس بسیار بالاتر باشد) از آنجائی که طبق معاهده صلح اسلو، مسئولیت نظامی و امنیتی مرزهای آبی و خاکی غزه در دست اسرائیل است، اسرائیلیها موفق شدند تا قراردادی بین خودشان و دو شرکت گاز و انرژی British Gas) BG) و CCC منعقد کنند [قابل ذکر است که این شرکت دوم یعنی CCC در بعضی از منابع، از جمله در اورشلیم پست به عنوان یک شرکت انرژی انگلیسی معرفی شده است، در حالی که برخی منابع دیگر، از قبیل این مقالهٔ گاردین از آن به عنوان یک شرکت یونانی-لبنانی تحت عنوان Consolidated Contractors International Company نام برده اند] به این ترتیب کمپانی های BG (که در اصل متعلق به شرکت شل میباشد) و CCC مسئول حفاری گاز از سواحل غزه، لوله گذاری، و حمل آن گردند، تا نهایتا گاز به دست آمده به اسرائیل حمل و با قیمت «مناسب» به اسرائیل فروخته شود.

نهایتا قرار داد پانزده ساله ای با شرکت های فوق تکمیل شد، و اسرائیل از طرف دیگر با «فتح» هم «هماهنگی های لازمه» را به عمل آورد ( به اینصورت که ده درصد درآمد منابع گاز قرار بود به حساب بانکی که در کنترل شخص «محمود عباس» بود سرازیر شود ). خلاصه همه چیز داشت به خوبی و خوشی تمام پیش میرفت، تا سال ۲۰۰۶ که ناگهان عیش انگلیس و اسرائیل و فتح منغض شد، چون مردم فلسطین در یک انتخابات آزاد، قدرت را به دست دشمن قسم خورده اسرائیل، یعنی حماس سپردند. البته این نیز ناگفته نماند که همان «هماهنگی های لازمه» بین اسرائیل و فتح و پیمان های پنهان و آشکار مالی و سیاسی که به مرور زمان بین فتح و اسرائیل و دوستانش شامل امریکا، مصر و غیره انجام گرفته بود، و احساس اینکه فتح‌ برای به دست آوردن پول و قدرت به مردمش خیانت کرده است، خود یکی از دلایلی بود که مردم فلسطین به جای ادامه راه با آنان، رای های خود را به گروه حماس دادند.

اما آثار عملی این تغییرات برای اسرائیل بسیار سریع مشخص شد، به طوری که مثلا در تاریخ بیست و هفتم ماه ژوئن سال ۲۰۰۷، نشریهٔ «گلف تایمز» در گزارشی نوشت که حماس، که هنوز مشغول استوار کردن جای پای خودش بود، تصمیم گرفته تا معاهده گازی که اسرائیل با همکاری فتح با شرکت انگلیسی بسته بود را فسخ کند، چون معتقد است معامله ای که انجام گرفته است منافع فلسطین را زیر پا میگذارد و معنی ندارد که منابع گازی که در آبهای غزه هستند عمده درآمدش به جیب اسرائیل و انگلیس برود. اجازه بدهید برای روشن کردن و مستند کردن بیشتر این جزئیات، متن زیر را از مقاله ای که در همان روزها (ششم ژوئیه ۲۰۰۷) در روزنامه اسرائیلی «اورشلیم پست» منتشر شد را با هم مرور کنیم:

According to the original bilateral arrangement between Israel and the PA, some 60 percent of the revenues from the sale of the gas will go to BG; 30% will go to BG's partner in the deal, the British energy company CCC, and 10% of the revenue, estimated to be worth hundreds of millions of dollars a year, is to be designated for the PA's Palestinian Investment Fund, under the auspices of the office of Palestinian Authority President Mahmoud Abbas.
"However, now that the PA is no longer in control of the Gaza Strip, or the marine area off of its coast, Israel, should it purchase the gas, would no longer be making payments to the PA, but rather would have to pay Hamas," explained the BG source.
Israel is obviously opposed to the money ending up in the hands of Hamas, and British law mandates that should a British organization enter into any sort of negotiations with a terrorist group, that organization's leaders will be brought to trial and may be sentenced to jail, the source said.
"Therefore, Israel and BG have come to a new understanding of transferring the money into an international account - allowing the deal to go through," he said.
The deal appears to exclude Hamas from receiving any of the revenues from the gas sales.
Hamas, meanwhile, intends to ask for changes in the agreement with BG, Bloomberg reported two weeks ago. "It is unreasonable that the owner of the gas, Palestine, gets 10% only," Mohammed al-Madhoun, the director of Hamas leader Ismail Haniya's office, told the Palestinian Information Center, a Hamas Web site. "The government has no problem cooperating with the British gas company but only after modifying some points of the 1999 contract."

البته برای من و شما شاید مشکل نباشد فهمیدن این که چرا و چطور اینطور موضع گیری از سوی حماس قابل هضم و قبول نه برای اسرائیل بود و نه برای انگلستان و یا حتی امریکا (که در این متن مجال پرداختن به نقش امریکا در این جریان را نخواهیم داشت). به عبارت ساده تر، سود نهفته در مخازن گاز ساحلی غزه بیشتر از آن بود که بشود به همین راحتی آن را به حماس واگذاشت. طبق گزارشی که در «تایمز» به چاپ رسید، این مخازن گازی قرار بود بیش از ده درصد کل انرژی سالانهٔ اسرائیل را تولید کنند!

به این ترتیب از اینجا بود که تیره روزی ملت غزه دوچندان شد، چون از یکطرف معلوم شده بود که روی نفت یا گاز خوابیده اند، و از طرف دیگر هم این جرات را به خرج داده بودند که دولت خودشان را از گروهی مخالف اسرائیل انتخاب کنند که معادلات بازرگانی اسرائیل را به سرعت در خطر انداخته بود.

یکی از اولین قدمهائی که برای حل این مسئله توسط اسرائیل و حامیانش برداشته شد بایکوت کردن حماس بود، و فرستادن یک پیغام روشن و صریح به ملتی که به آن رای داده بودند از طریق بستن درهای حیاتی بر روی آنها. باز به خاطر طولانی نشدن متن وارد جزئیات این اتفاقات نخواهیم شد، اما با کمی توجه به رسانه های وقت بسیار راحت میتوان دید که چگونه به محض انتخاب حماس توسط مردم فلسطین ابرهای سیاه رنگ مهیبی بخصوص از جانب امریکا و اسرائیل و انگلستان به سوی آن دیار سرازیر شدند، ابرهائی که در واقع هرگز از آسمان تیرهٔ غزه کنار نرفتند، و جدید ترین بارششان همین فسفر های سفیدی است که طی یکی دو هفته گذشته به قصد سوختن آن مردم گستاخ بر سر و رویشان فرو میریزد. یکی دیگر از استراتژی های مهمی که در پیش گرفته شد مبنی بر روش کهنه «نفاق بیفکن و حکومت کن» بود، با این اندیشه که با دامن زدن و شدید تر کردن اختلافات بین حماس فتح از یکطرف، و بزرگ کردن جایگاه بین المللی، فربه کردن حسابهای بانکی، و تقویت کردن بنیهٔ نظامی «فتح»، و تضعیف همه جانبهٔ حماس از سوی دیگر، نهایتا یا دولت حماس خود به خود ساقط خواهد شد، و یا لااقل مردم فلسطین از پشتیبانی از حماس دست خواهند شست.

برنامه ساقط کردن حماس از طریق مقابله توسط فتح نهایتا به نتایج دلخواهی که مجسم شده بود نرسید، اگرچه در عمل به یک دوپارگی عمیق منجر شد که فلسطین را عملا به دو قسمت تقسیم کرد: «فتح» قدرت را در کرانه غربی به دست آورد، و حماس غزه را در اختیار گرفت. اما این نتیجه ای نبود که فایده چندانی به حال اشتهای اسرائیل و کمپانی انگلیسی به منابع گازی غزه داشته باشد. راه حل بهتری لازم بود.

اگر دقت کرده باشید متوجه میشوید که تاریخی که در بالا برای انتشار مقالهٔ «گلف تایمز» عرض کردم درست متعلق به یکسال و نیم، یا ۱۸ ماه پیش است، یعنی زمانی جالب که سر نخ این حکایات تقریبا به هم وصل میشوند.

۱۸ ماه پیش، یا همان ماه ژوئن سال ۲۰۰۷ مصادف میشود از یکطرف با زمانی که برای اولین بار یک گروه که با رای آزادانه خود مردم فلسطین انتخاب شده به قدرت میرسد و آغاز میکند به اعلام وجود عملی، از جمله همین اعلام صریح مخالفت با قرارداد بین اسرائیل و انگلیس در مورد قرارداد گاز غزه، و از طرف دیگر، این تاریخ مصادف میشود با آغاز یک سلسله عملیات و دگرگونی های مهم در سیاستهای خارجی امریکا و اسرائیل و هم پیمانانشان در قبال فلسطین، به اینصورت که، امریکا و اسرائیل اعلام کردند که دولت حماس را قانونی نمیدانند، و انواع فشار های مالی، سیاسی، نظامی و اجتماعی را در همان زمان برای به شکست کشاندن حماس شروع کردند. البته از آنجائی که فتح دیگر از پشتیبانی مردمی چندانی برخوردار نبود، با وجود تمام کمک های مالی و نظامی و سیاسی امریکا این مبارزه به جای اینکه به سقوط حماس منتهی شود، تنها همانطور که ذکر شد، منجر به شکاف داخلی در فلسطین شد.

اما در عین حال اخباری که در همین چند روز گذشته پخش شده اند حکایت از این دارند که درست در همان روزها اسرائیل به این نتیجه رسیده بود که فتح قادر به انجام کاری که آنها میخواستند نیست، و موضوع نیز مهم تر از آنست که به شانس و ایجاد موانع سیاسی و اجتماعی برای حماس بسنده شود. اسرائیل، به عبارت دیگر، به تصمیم و جمع بندی جدیدی در مورد طریق برخوردش با حماس رسیده بود، که عبارت باشد از برنامه ریزی دراز مدت برای یک حمله عمیق، اساسی و نهائی به غزه، و «پاکسازی» کوچه به کوچه و خانه به خانهٔ آن از حماس و دیگر جنگجویانی که حاضر به همکاری و قبول اسرائیل نمیگردند. به عبارت دیگر، اسرائیل تصمیم گرفت که یکبار و برای همیشه موضوع را «حل» کند. با توجه به جزئیات این اخباری که ذکر شد (و لینکهای مربوط به آن را در متن قبلی همین وبلاگ هم میتوانید ببینید)، مشخص میشود که وسعت و سطح سرمایه گذاری اسرائیل در این برنامه دراز مدت تا حدی بود که ارتش اسرائیل یک شهرک کامل در دل صحرای نگب ساخت که کوچه به کوچه و خانه به خانه مطابق با نقشهٔ شهر غزه ساخته شده بود، و در آن شهر آغاز کرد به تمرین دادن سربازانش برای حمله نهائی به اعماق غزه.

آنچه مسلم است، جزئیاتی که در این متن به آنها اشاره شده است، بخصوص تاریخچهٔ جالب و پیچیدهٔ کشف و حفاری میدانهای گازی در سواحل غزه، و نقش حماس در نیمه تمام ماندن معامله های گازی اسرائیل و انگلیس، ابعاد جدیدی به حملهٔ کمابیش بی مفهوم اخیر اسرائیل به غزه میبخشد، و بخصوص دلایل منطقی قابل قبولی به دست میدهد برای توضیح شدت و وسعت باور نکردنی حمله اخیر، که از یکسال و نیم پیش در حال آماده شدن بوده است.

گمان میکنم هم به اندازه کافی وقت شما را گرفته ام تا اینجا، و هم به اندازه کافی اطلاعات فراهم کرده ام که کسانی که علاقه مند و کنجکاو باشند بتوانند با آن جست و جو های خودشان را شروع کنند و ادامه دهند. در پائین هم یک سری لینکهای مرتبط از مقاله ها و اخبار مختلف را ذکر خواهم کرد که در مجموع شامل جزئیات بیشتر و اطلاعات عمیق تری از این جریان هستند. خوشحال میشوم اگر دوستان من را هم از یافته ها و یا نظرات موافق و مخالفشان با این متن بی نصیب نگذارند، بخصوص که میدانم به واسطه طبیعت این موضوع حساسیت ها فراوانند و دیدگاهها بعضا بسیار متفاوت، و من هم هیچ ادعای علم و آگاهی خاصی نسبت به جریان اسرائیل و فلسطین ندارم، و از هر گونه راهنمائی و کمکی سپاسگذار خواهم بود.

لینکهای مرتبط برای جزئیات بیشتر:

Jerusalem Post: British Gas, Israel to freeze Hamas out of $4b. gas deal

Times of India: Gas deal, coming polls behind military operations in Gaza?

Guardian: Gaza: a gas for Blair?

Times: BG Group at centre of $4bn deal to supply Gaza gas to Israel

Reuters: Enel signs major gas deal with Egypt's EGAS

The Jerusalemite: Gaza's Gas Reserves and the US-Israel-Sponsored "Palestinian Civil War" Tragedy

Scoop Independent News: The Israeli Invasion & Gaza's Offshore Gas Fields

Arab News: Gas Deal With Israel Angers Egypt’s MPs

Wake Up From Your Slumber: The Israeli Invasion and Gaza's Offshore Gas Fields

Haaretz: Turning a profit on gas, without the gas

Daily Telegraph: Gaza doesn't need aid: it has a £2bn gas field

Electronic Intifada: Why It Rains: Hamas holding "Israeli" gas reserves hostage

◂ سربازان اسرائیل از یکسال و نیم پیش در شهرکی که مطابق غزه ساخته شده اموزش دیده اند!

2009-01-10T10:56:00.000-08:00

خبرگزاری استرالیائی ABC به نقل از آژانس خبری «فرانس پرس» مینویسد یک مقام مسئول ارتش اسرائیل در مصاحبه ای گفت که سربازان اسرائیلی از یکسال و نیم (۱۸ ماه) پیش برای حمله به غزه تمرین نظامی میکرده اند.

وی همچنین اضافه کرد که ارتش اسرائیل در بیابانهای « نِگِب - Negev» در جنوب اسرائیل یک شهرک نظامی ساخته است که دقیقا برطبق نقشهٔ قسمت اصلی غزه بنا شده است، و تصریح‌ کرد، «سربازان ما با تمام کوچه پس کوچه هائی که هدفهایشان واقع شده اند آشنا هستند».

اما سئوال مهمی که با خواندن این خبر (که صحت آن توسط رسانه های دیگر هم تائید شده است، چند لینک خبری را در زیر ببینید) برای من مطرح‌ میشود این است که اگر سربازها از یکسال و نیم پیش مشغول آموزش دیدن بوده اند، پس تکلیف این حکایت که این حمله به دلیل راکت های اخیر حماس بوده چه میشود ؟

گزارشهای خبرگزاری های مختلف در مورد این خبر:

The Australian

The Independent Weekly

Middle East Online

The Age

Radio New Zealand

World News Network

◂ سگ بزرگ: پیشرفته ترین ربات از «بوستون داینامیکس» و وزارت دفاع امریکا

2009-01-08T13:17:00.000-08:00

«BigDog - سگ بزرگ» پیشرفته ترین روبات چهار پا در دنیا است که توسط شرکت «بوستون داینامیکس» و به سفارش وزارت دفاع امریکا ساخته شده است.

این روبات چهارپا قادر به راه رفتن، دویدن، و صعود از محیطهای صعب العبور و حمل بارهای سنگین به وزن ۱۵۰ کیلوگرم میباشد. «سگ بزرگ» قدرت محرکه خود را توسط یک موتور بنزینی تولید میکند، و بر پاهائی استوار است که از پاهای حیوانات الهام گرفته شده اند و در عین حال به نحوی طراحی شده اند که انرژی بازتابیده از برخورد پا با سطوح سخت در هر قدم را بازیافت و به مصرف قدم بعدی میرسانند.

«BigDog» با طول یک متر، ارتفاعی در حدود هفتاد سانتیمتر و وزن ۷۵ کیلو گرم، شباهت زیادی به یک سگ بزرگ یا یک قاطر کوچک دارد.

فیلم کوتاهی که در زیر از عملکرد حیرت انگیز «سگ بزرگ» میبینید توسط شرکت «بوستون داینامیکس» تهیه شده است.

در صورت علاقه، ویدئوی فوق را میتوانید از طریق این لینک دانلود کنید .

◂ از آشویتس تا غزه: میراث درد

2009-01-07T09:03:00.000-08:00

دقیقا ۶۵ سال پیش در چنین روزهائی بود که سربازان اس اس در پی شکست رویاهای بلند پروازانه دولت آلمان نازی شروع به تخلیه کمپ آشویتس کردند. اما اگرچه شصت و پنج سال از پایان حقوقی کابوسی به نام فاشیسم میگذرد، تمدن غرب، و بخصوص بازماندگان یهودی آن حکایت هنوز با کابوس حقیقی که فاشیسم برجا گذاشت دست و پنجه نرم میکنند، و نتایج تلخ و دردناک آن را هر روز میتوان در جنبه های مختلف زندگی قوم یهود مشاهده کرد. درست همین ده ماه پیش در چنین روزهائی بود مثلا، که مطبوعات جهانی نقل قولی از معاون وزارت دفاع اسرائیل آقای «ماتان ویلنای - Matan Vilnay» را تیتر کردند که تهدید کرده بود اسرائیل «هلوکاست را به غزه خواهد آورد.»

قصدم اضافه کردن چند سطر دیگر به تراژدی غم انگیزی نیست که اینروزها در غزه مثل زخم کهنه ای برای بار هزارم سرباز کرده است. یا بهتر بگویم، قصدم نه طرفداری از عرب های فلسطینی است که زیر آتش خشم و کینه ماشینهای مخوف و در مقابل چشمان باز و بسته جهانیان دارند در نزاری خودشان له میشوند و جان میدهند، و نه طرفداری از یهودیان اسرائیلی که کماکان احساس میکنند اگر فقط بتوانند همین یک گوشه و یک گروه باقیمانده در غزه را نابود کنند آنوقت شاید بشود دمی به آسایش زندگی کنند و کابوس و دلهره نابودی که بیشتر از شصت سال است امکان آسودن از جانشان ربوده است را یکبار و برای همیشه درمان کنند.

قصدم اینست که اگر بشود اشاره ای کنم به زاویه دیگری از این غمنامهٔ دلگیر، که عبارت باشد از موروثی بودن ظلم، تحقیر و تروما.

در تراژدی یونانی یک اندیشه ای هست که شاید در فرهنگ سنتی خودمان هم چندان مفهوم غریبه ای نباشد،یعنی پدیده ای که اصطلاحا به اسم «میازما - Miasma - miðasma» میشناسندش. میازما، که شاید نزدیکترین ترجمه فارسی برای آن کلمهٔ «آلودگی» باشد، رجوع به پلیدی و یا مرضی دارد که میتواند از نسلی به نسل دیگر منتقل شود. در روانشناسی مدرن نیز موضوع مشابهی وجود دارد، که عبارت باشد از توارث بیماری های روانی ناشی از «تروما» یا «ضربه روحی مخرب»، از یک نسل به نسل دیگر، که اصطلاحا به عنوان Intergenerational transmission of trauma شناخته میشود. توجه نزدیک به این پدیده که بخصوص در مورد بازماندگان جنایات هیتلری بسیار مورد مطالعه قرار گرفته است شاید در فهمیدن دلایل و دینامیسم جنایتهائی که در غزه در حال وقوع هستند بسیار سودمند باشد.

احتیاجی به بحث و یا اثبات نیست که دولتی که به نام دولت یهودی و با ایدئولوژی مذهبی-ملی به نام صهیونیسم در اسرائیل بر سر کار است، و حتی خود کشوری به نام اسرائیل، اگرچه در عمل چند دهه قبل از به قدرت رسیدن هیتلر و جنگ دوم جهانی شکل گرفته بود، اما هویت خود را عملا و علنا با رجوع مکرر به جنایات نازی ها شکل داده است و قسمت عمده مشروعیت خود در صحنه بین المللی را نیز با استناد به همان داستان بنا کرده است. رجوع به جنایات هیتلری و تاثیرات و مفهوم تاریخی، اجتماعی و سیاسی آن اتفاق یکی از عمده ترین روایاتی است که سیاست های خارجی و کارکرد های مختلف دولت اسرائیل از طریق آن توجیه و توضیح داده میشوند. به عبارت دیگر جنایات حکومت نازی در ذهن جمعی یهودیان اسرائیل بیشک کاملا جاری و فعال، و عمیقا زنده و اثر گذار است.

یکی از چیزهائی که «زنده و فعال» بودن آن اتفاق تاریخی که بیش از شصت و پنج سال پیش در عمل به پایان رسیده است اشاره دارد همین واقعیتی است که گفتم مورد مطالعه فراوان قرار گرفته است: که ترومای حاصل از آن جنایات به حدی عمیق و مخرب بوده است که توان هضم و متابولیزه کردن آن از امکانات روحی نسلی که قربانی هلوکاست شده بود بسیار فراتر بوده است و بنا بر این مسائل روانی حاصل از آن جریان تبدیل به یک «میازما» ی جمعی شده است که از نسلی به نسل دیگر انتقال یافته.

اما قبل از اینکه نتیجه گیری از این بحث ممکن شود لازم است یک پدیده روانی دیگر را نیز اینجا مورد توجه قرار بدهیم، یعنی پدیده ای که به نام identification with the aggressor یا خود همسان انگاری با متجاوز شناخته شده است. خلاصه بگویم، همانطور که از اسم این پدیده مشخص است، این وضعیتی است که در آن فرد قربانی نهایتا رفتار خود را با متجاوزان خود همسان میکند. مثلا در زندانها یا در سرزمینهای تحت تجاوز استعمار گران این پدیده بسیار قابل مشاهده بوده است، جائی که حتی ممکن است یکی از زندانیان خود به نمایندگی از زندانبانان عهده دار مراقبت یا حتی شکنجه دیگر زندانیان گردد (این پدیده بخصوص در کمپ های نازی بسیار رایج بود، و بسیار راجع به ان نوشته اند. مثلا این مقاله را ببینید)، یا افراد بومی که حتی با خشونتی بیشتر از استعمارگران اروپائی خودشان هموطنان خود را تحت فشار میگذاشتند. یکی از انواع این پدیده در محیطهای خانوادگی نیز اغلب قابل مشاهده است، جائی که در آن کودکی که قربانی آزار جسمی یا جنسی بوده است خود بزرگ میشود تا فرزندان خود یا کودکان دیگری را قربانی همان نوع آزار بگرداند.

شاید با این مقدمات اصل حرفم بسیار سرراست و ساده به نظر برسد، که در حقیقت بایستی سر نخ جنایت های عجیبی که در غزه توسط سربازان اسرائیلی در حال انجام میباشد را در آلمان نازی جستجو کرد. این درخت زشت جهنمی که امروز شاخ و برگ سیاه خونبار خودش را بر سر غزه افکنده است، دانه اش در حقیقت بیش از شصت سال پیش توسط جامعه اتوپیاگرا و مدرنیست اروپا و تحت رهبری آلمان در اعماق روح جمعی یهودیان اروپائی کاشته شده است. و تنها آینده نشان خواهد داد که آیا فرزندانی که از مردم بینوائی که همچون موشهای آزمایشگاهی در قفس آهنینی به نام غزه اسیر آلات و آزمایشات جهنمی اسرائیلیان گشته اند برجای خواهد ماند نیز همچون زادگان قربانیان هلوکاست خود تبدیل به فاشیست ها و جنایتکاران جدیدی خواهند شد، یا این توان جمعی را خواهند داشت که نهایتا این پلشتی را به نیروی اندیشه و عشق از خون خود بپالایند، همانطور که شصت سال است جهان در انتظار است تا یهودیان چنین کنند.

◂ «حذف کاربران» و مدیریت بحران در سایت «بالاترین»: اهمیت اطلاع رسانی

2009-01-05T11:10:00.000-08:00

لینک این مطلب در بالاترین.

به نظرمیرسد در این مرحله از تکامل اجتماعی سایت «بالاترین» مهم است که مدیران محترم سایت این مسئولیت مهم را عمیقا متوجه باشند که هر بار حساب کاربری را میبندند، بخصوص اگر وی از کاربران شناخته شده باشد، بایستی به جامعه کاربران در مورد ان تصمیم و چرائی آن اطلاع رسانی شفاف به عمل آید.

حتی اگر مدیران محترم احساس میکنند که به دلایل مختلفی تمام جزئیات را نمیخواهند یا نمیتوانند برای عموم شرح‌ دهند، باز جامعه کاربری بالاترین به حدی از شکل گرفتگی رسیده است که حداقلی از آداب و مدیریت اجتماعی برای اداره آن لازم به نظر میرسد. باید در خاطر داشت که بالاترین مثل یک قایق یا کشتی است که ما مسافران آن سرنوشت خودمان را نه تنها با تصمیمات ناخدایان و سلامتی فیزیکی کشتی، بلکه همچنین با سرنوشت مسافران دیگر نیز مرتبط احساس میکنیم. بنا بر این وجود یک احساس اطمینان و امنیت نسبت به سلامت «سیستم کارکرد» و مدیریتی که در حال اداره این کشتی است بسیار مهم است، بخصوص از جهت تاثیرات دراز مدت آن بر رفتارهای اجتماعی کاربران -در قبال یکدیگر، و نیز در قبال مدیریت سایت.

با تشکر فراوان از مدیریت تحسین بر انگیز، کوشا، و خلاق سایت برتر بالاترین.

◂ امتحانی برای جمهوری اسلامی

2009-01-03T07:37:00.000-08:00

پدیده ای به نام «سازمان مجاهدین خلق ایران» را از دیدگاههای مختلفی دیده اند و تحلیل کرده اند، اما دوست دارم به جنبه ای از این داستان اشاره کنم که کمتر مورد توجه قرار گرفته است، یعنی بعد انسانی داستان.

درک تاریخی دشمنی بین جمهوری اسلامی و سازمانها و گروههائی مثل مجاهدین خلق البته پیچیده نیست، بخصوص با توجه از یکطرف به سیاست و مشی «صد در صدی» و یا صد در صد حذفی که پس از پیروزی جمهوری اسلامی بر ایران حاکم گردید، و از طرف دیگر به سنت خشونت ورزی و مبارزه مسلحانه ای که به دلایل مختلف بر فعالیتهای سیاسی دهه های قبل از انقلاب سایه افکن شده بود. تحلیل جامع و قابل قبولی هم از دلایل باب شدن مبارزه مسلحانه در اواخر رژیم شاه، و هم از این واقعیت که اندیشه و مشی سیاسی بانیان جمهوری اسلامی از آغاز بر منطق «سیاه و سفید» پایه داشت بحثهای بسیار مهم و لازمی هستند که امیدوارم در آینده نه چندان دوری مورد توجه محققین و دلسوزان قرار گیرد.

تا آنجائی که در حوصله کم این متن کوتاه میگنجد، لااقل دو دلیل ساده را میتوان در نظر گرفت: دلیل اول چشمه ظاهرا بی پایانی از خشم شخصی (تاریخ خونباری از خشونت، زندان و قتل افراد مخالف، بخصوص فرزند خود آیت الله خمینی، توسط رژیم پادشاهی) و خشم گروهی (ناشی از پدیده هائی مثل فقر، به حاشیه راندگی و تحقیر اجتماعی روزافزون مذهبیون و بخصوص روحانیون در طی چند دهه قبل از انقلاب) که موتور عاطفی پرقدرتی در پایه گذاران جمهوری اسلامی گردید، و دلیل دوم طبیعت «اتوپیائی» ایدئولوژی بانیان جمهوری اسلامی، که از آغاز سرشت ایدئولوژیک جمهوری را بر پایه دو اصل «امکان» و «لزوم» رسیدن به یک مدینهٔ فاضله (اسلامی) رقم زد و چنان که رسم ایدئولوژی های اتوپیائی است، سیستم را خود به خود به دیدگاه «سیاه یا سفید» و اجرای سیاست «با ما یا برما» سوق داد.

از تمام جزئیات که بگذریم اما، سئوال اصلی که در حال حاضر میتوان در مورد جمهوری اسلامی پرسید اینست که آیا سی سال در دست داشتن عملی قدرت و تجربه کشور داری و ارتباط با جامعه بین المللی، و امکان رشد عقلانی و روانی ناشی از آن تجارب توانسته است مسئولان این نظام را به درجه ای از بلوغ سیاسی و اجتماعی برساند که بر ناکارآمدی منطق «سیاه و سفید» واقف گردیده باشند؟

یا صریحتر بپرسیم، آیا نظام جمهوری اسلامی به درجه ای از بلوغ ذهنی رسیده است که ➀ قادر باشد از محدودیتهای دیدگاه «بامن یا برمن» گذر کند و بفهمد که اگر دامن مهر خود را گسترده تر کند بسیاری از مخالفانش را هم میتواند در آغوش بگیرد و به آن ترتیب گستره قدرت و ثبات خودش را عملا تقویت کند، و ➁ متوجه باشد که همچون هر فرد بالغی زمان امتحان بلوغ او هم از راه رسیده است، به اینصورت که «مسئولیتش» در قبال فرزندان جامعه ای که در دست دارد باید بر احساسات خشم، غضب و «کینه» اش غلبه کند و رفتارهایش را بر پایه آن مسئولیت جهت بدهد؟

کمتر کسی است که اسم سازمان مجاهدین خلق را شنیده باشد و نداند که این گروه شدیدا و عمیقا به خطا رفته اند، نه تنها از لحاظ تعداد بی شمار تصمیمات استراتژیک که در دوران پس از انقلاب گروه توسط سرانش گرفته شد، بلکه از لحاظاتی بسیار عمیقتر از آن، در حدی که مدیریت ایدئولوژیک گروه آنچنان به انحراف رفته است که بسیار با مسمی تر میبود اگر به جای عراق در ترکستان کمپ زده بودند.

فرقهٔ مذهبی-سیاسی-نظامی مجاهدین خلق به مرور زمان با فاصله گرفتن زیاد از چیزی به نام «واقعیت» تبدیل به یک cult تمام عیار نیمه مذهبی شده است که تحت کنترل هیپنوتیک خدایگانانش بر اذهان تعداد بسیاری از فرزندان بی چاره ایران زنجیر زده و آنان را همچون بی گناهانی در سیاهچالهای روانی خود محبوس کرده است. اما سئوال اینست که اکنون که کشتی مجاهدین به لحظات غرق شدن خود رسیده است، آیا جمهوری اسلامی تصمیم دارد تا اجازه دهد بردگانی که در سیاهچاله های آن کشتی بزرگ شده اند و کارشان پارو کشی بوده است به همراه سربازان، جاشویان و ناخدایان این سفینهٔ شکسته به قعر فرو روند، یا آیا جمهوری اسلامی قادر است تا مسئولیت بزرگ تاریخی خود را در چنین لحظه ای درک کند و آن فریب خوردگان را همچون والدی مهربان در دامن بخشش خود بگیرد؟

به عبارت دیگر، سئوال اساسی اینجاست که آیا جمهوری اسلامی از انعطاف روانی و فکری کافی برخوردار میباشد که همچون والدینی عمل کند که فرزند به خطا رفته شان را هرچقدر هم که بد کرده باشد روزی که دریابد اشتباه کرده بوده و فریب خورده بوده است و به در خانه شان بازگردد با آغوش باز محبت پذیرا میشوند، یا جمهوری اسلامی از آن دسته والدینی است که آنقدر در کودکی خود خواری و خشونت چشیده اند که توان محبت و گذشت به معنی واقعی آن را برای همیشه از دست داده اند و هیچکس، حتی فرزندان خودش را هم قادر به بخشودن نیست؟

تنها آینده میتواند پاسخ روشنی به این سئوال بدهد.

◂ اخراج خانواده مسلمان از پروازی در امریکا به دلیل «سوء تفاهم»

2009-01-02T08:11:00.001-08:00

لینک این مطلب در بالاترین

به گزارش خبرگزاری رویترز ماموران فدرال در امریکا یک خانواده مسلمان شامل ۹ مسافر، از جمله ۳ کودک را به دلیل «سخنان مشکوکی که دو مسافر دیگر در گفتگوهای آنان شنیده بودند» از هواپیمایشان پیاده کردند و به انان اجازه پرواز ندادند.

این پرواز متعلق به خطوط هواپیمائی «ایر ترن - AirTran» بود و قرار بود فرودگاه «رونالد ریگان» در واشنگتن را به مقصد شهر «اورلاندو» در ایالت فلوریدا ترک گوید، و مسافران که همه بجز یک نفرشان شهروند و زاده امریکا بودند در حال مسافرت به یک گردهمائی دینی در فلوریدا بودند.

طبق گزارش روزنامه «واشنگتن پست» به گفته یکی از مسئولان فرودگاه، ماموران «اف بی آی - FBI» پس از بررسی این گروه نه نفره مسلمان اجازه پرواز آنان را صادر کردند و اتفاق فوق الذکر را نتیجهٔ «یک سوء تفاهم» خواندند. اما واشنگتن پست مینویسد که مسافران مسلمان گفته اند شرکت «ایر ترن» از قبول آنان خودداری کرده است و آنها مجبور شده اند با کمک اف بی آی بلیط های جدیدی برای پرواز با یک شرکت هواپیمائی دیگر بگیرند. واشنگتن تایمز از قول «کاشف عرفان»، یکی از مسافران مسلمانی که از پرواز منع گشتند، مینویسد ماجرا از آنجائی شروع شد که برادرم و همسرش مشغول صحبت راجع به امنیت در هواپیما شدند و اینکه کدام صندلی ها کم خطر ترین جاها هستند. کاشف اضافه کرد، تنها چیزی که برادرم گفت این بود که «اوه، موتورهای جت درست بغل پنجرهٔ من هستند!».

گفتنی است که در نتیجه این اتفاق مسئولان تمامی یکصد و چهار مسافر دیگر هواپیما را نیز پیاده کردند و آنها و چمدان های همراهشان را گشتند.

اوباما یک مقام رسمی مختص به بهبود مناسبات با ایران ایجاد میکند

2008-12-20T07:53:00.000-08:00

لینک این مطلب در بالاترین

به گزارش روزنامه «واشینگتن تایمز»، باراک اوباما رئیس جمهور منتخب امریکا یک مقام رسمی برای هماهنگ کردن تلاشهای مختلف در جهت بهبود و گسترش مناسبات با ایران در دولت خود ایجاد میکند. به نوشته این گزارش، وی در حال حاضر مشغول جستجو برای انتخاب یک دیپلمات برای پر کردن مقام فوق میباشد.

این روزنامه یاد آوری میکند که اوباما در هنگام مبارزات انتخاباتی خود قول داده بود که برای گفتگو با ایران بدون هیچ پیش شرطی تلاش خواهد کرد، و سپس به نقل از یک مقام مسئول در وزارت امور خارجه امریکا مینویسد که ایدهٔ ایجاد یک مقام رسمی که به هماهنگی مناسبات ایران و امریکا اختصاص داشته باشد در اوایل این ماه در دیدارهائی که بین آقای اوباما و خانم هیلاری کلینتون و تیم ایشان صورت گرفتند مورد بحث قرار گرفته بود. وی ادامه داد که قرار بر این شده است این مقام جدید کار خود را در چارچوب امکانات دیپلماتیک موجود آغاز کند. این مقام مسئول تقاضا کرده است نامی از وی ذکر نشود چرا که هنوز از فرد نامزد برای احراز این مقام نامی اعلام نشده است.

گشت غمناک دل و جان عقاب ، چو ازو دور شد ايام شباب

2008-12-18T18:18:00.000-08:00

بار الها، عقاب همتان خود را به خاک ذلت مسپار
و گر سپردی مرغان خانگی بر ایشان مگمار

عکاس: ناشناس

پرویز ناتل خانلری: گشت غمناك دل و جان عقاب
چو ازو دور شد ايام شباب

ديد كش دور به انجام رسيد
آفتابش به لب بام رسيد

بايد از هستي دل بر گيرد
ره سوي كشور ديگر گيرد

خواست تا چاره ي نا چار كند
دارويي جويد و در كار كند

صبحگاهي ز پي چاره ي كار
گشت برباد سبك سير سوار

گله كاهنگ چرا داشت به دشت
ناگه ا ز وحشت پر ولوله گشت

وان شبان ، بيم زده ، دل نگران
شد پي بره ي نوزاد دوان

كبك ، در دامن خار ي آويخت
مار پيچيد و به سوراخ گريخت

آهو استاد و نگه كرد و رميد
دشت را خط غباري بكشيد

ليك صياد سر ديگر داشت
صيد را فارغ و آزاد گذاشت

چاره ي مرگ ، نه كاريست حقير
زنده را فارغ و آزاد گذاشت

صيد هر روزه به چنگ آمد زود
مگر آن روز كه صياد نبود

آشيان داشت بر آن دامن دشت
زاغكي زشت و بد اندام و پلشت

سنگ ها ا زكف طفان خورده
جان ز صد گونه بلا در برده

سا له ها زيسته افزون ز شمار
شكم آكنده ز گند و مردار

بر سر شاخ و را ديد عقاب
ز آسمان سوي زمين شد به شتاب

گفت كه اي ديده ز ما بس بيداد
با تو امروز مرا كار افتاد

مشكلي دارم اگر بگشايي
بكنم آن چه تو مي فرمايي

گفت ما بنده ي در گاه توييم
تا كه هستيم هوا خواه تو ييم

بنده آماده بود ، فرمان چيست ؟
جان به راه تو سپارم ، جان چيست ؟

دل ، چو در خدمت توشاد كنم
ننگم آيد كه ز جان ياد كنم

اين همه گفت ولي با دل خويش
گفت و گويي دگر آورد به پيش

كاين ستمكار قوي پنجه ، كنون
از نياز است چنين زار و زبون

ليك نا گه چو غضبناك شود
زو حساب من و جان پاك شود

دوستي را چو نباشد بنياد
حزم را بايد از دست نداد

در دل خويش چو اين راي گزيد
پر زد و دور ترك جاي گزيد

زار و افسرده چنين گفت عقاب
كه مرا عمر ، حبابي است بر آب

راست است اين كه مرا تيز پر است
ليك پرواز زمان تيز تر است

من گذشتم به شتاب از در و دشت
به شتاب ايام از من بگذشت

گر چه ا زعمر ،‌دل سيري نيست
مرگ مي آيد و تدبيري نيست

من و اين شه پر و اين شوكت و جاه
عمرم از چيست بدين حد كوتاه؟

تو بدين قامت و بال ناساز
به چه فن يافته اي عمر دراز ؟

پدرم نيز به تو دست نيافت
تا به منزلگه جاويد شتافت

ليك هنگام دم باز پسين
چون تو بر شاخ شدي جايگزين

از سر حسرت بامن فرمود
كاين همان زاغ پليد است كه بود

عمر من نيز به يغما رفته است
يك گل از صد گل تو نشكفته است

چيست سرمايه ي اين عمر دراز ؟
رازي اين جاست،تو بگشا اين راز

زاغ گفت ار تو در اين تدبيري
عهد كن تا سخنم بپذيري

عمرتان گر كه پذيرد كم و كاست
رگري را چه گنه ؟ كاين ز شماست

ز آسمان هيچ نياييد فرود
آخر ا زاين همه پرواز چه سود ؟

پدر من كه پس ا زسيصد و اند
كان اندرز بد و دانش و پند

بارها گفت كه برچرخ اثير
بادها راست فراوان تاثير

بادها كز زبر خاك و زند
تن و جان را نر سانند گزند

هر چه ا ز خاك ، شوي بالاتر
باد را بيش گزند ست و ضرر

تا بدانجا كه بر اوج افلاك
آيت مرگ بود ، پيك هلاك

ما از آن ، سال بسي يافته ايم
كز بلندي ،‌رخ برتافته ايم

زاغ را ميل كند دل به نشيب
عمر بسيارش ار گشته نصيب

ديگر اين خاصيت مردار است
عمر مردار خوران بسيار است

گند و مردار بهين درمان ست
چاره ي رنج تو زان آسان ست

خيز و زين بيش ،‌ره چرخ مپوي
طعمه ي خويش بر افلاك مجوي

ناودان ، جايگهي سخت نكوست
به از آن كنج حياط و لب جوست

من كه صد نكته ي نيكو دانم
راه هر بر زن و هر كو دانم

خانه ، اندر پس باغي دارم
وندر آن گوشه سراغي دارم

خوان گسترده الواني هست
خوردني هاي فراواني هست

****

آن چه ز آن زاغ چنين داد سراغ
گندزاري بود اندر پس باغ

بوي بد ، رفته ا زآن ، تا ره دور
معدن پشه ، مقام زنبور

نفرتش گشته بلاي دل و جان
سوزش و كوري دو ديده از آن

آن دو همراه رسيدند از راه
زاغ بر سفره ي خود كرد نگاه

گفت خواني كه چنين الوان ست
لايق محضر اين مهمان ست

مي كنم شكر كه درويش نيم
خجل از ما حضر خويش نيم

گفت و بشنود و بخورد از آن گند
تا بياموزد از او مهمان پند

****

عمر در اوج فلك بر ده به سر
دم زده در نفس باد سحر

ابر راديده به زير پر خويش
حيوان راهمه فرمانبر خويش

بارها آمده شادان ز سفر
به رهش بسته فلك طاق ظفر

سينه ي كبك و تذرو و تيهو
تازه و گرم شده طعمه ي او

اينك افتاده بر اين لاشه و گند
بايد از زاغ بياموزد پند

بوي گندش دل و جان تافته بود
حال بيماري دق يافته بود

دلش از نفرت و بيزاري ، ريش
گيج شد ، بست دمي ديدهٔ خويش

يادش آمد كه بر آن اوج سپهر
هست پيروزي و زيبايي و مهر

فر و آزادي و فتح و ظفرست
نفس خرم باد سحرست

ديده بگشود به هر سو نگريست
ديد گردش اثري زين ها نيست

آن چه بود از همه سو خواري بود
وحشت و نفرت و بيزاري بود

بال بر هم زد و بر جست از جا
گفت اي يار ببخشاي مرا

سال ها باش و بدين عيش بناز
تو و مردار تو و عمر دراز

من نيم در خور اين مهماني
گند و مردار تو را ارزاني

گر در اوج فلكم بايد مرد
عمر در گند به سر نتوان برد

****

شهپر شاه هوا ، اوج گرفت
زاغ را ديده بر او مانده شگفت

سوي بالا شد و بالاتر شد
راست با مهر فلك ، همسر شد

لحظه ای چند بر اين لوح كبود
‎نقطه ای بود و سپس هيچ نبود

آخر احترام به زنان

2008-12-17T06:40:00.000-08:00

این آگهی فرانسوی را امروز دیدم. تبلیغ تامپون های زنانه Tampax هست.

هرچه فکرش را میکنم موندم که چی بگم. به نظرم بدون شرح‌ بذارم خیلی سنگین تره.

بیخود نیست سیمون دوبووار فرانسوی از آب در اومد ...

متن فرانسوی روی عکس میگه «من مثل ماهی توی آب هستم!»
[«مثل ماهی در آب بودن» یک اصطلاح‌ فرانسوی هست که به معنی بیخیال بودن، یا راحت بودن زندگی هست.
اشاره است به اینکه ماهی به راحتی و چالاکی در محیط زندگی خودش، یعنی در آب زندگی و شنا میکند]

نهی از منکر، تفکیک قوا، قانون اساسی، و تکامل «فردیت»

2008-12-15T15:16:00.000-08:00

در قسمت قبلی این بحث از پدیدهٔ امر به معروف و نهی از منکر صحبت کردم، و ارتباطی که معتقدم بین این الگوی رفتار اجتماعی و ساختار ذهنی-اجتماعی پیشا مدرن وجود دارد، که در آن مفهوم «فرد» به عنوان پدیده ای جدا و مستقل از «دیگران» از یکسو و از «حکومت» از سوی دیگر، هنوز تجلی عملی و نهادین پیدا نکرده است.

در همان جا صحبت همچنین از این کردم که جامعه ایران در تاریخ معاصر خودش حالت جالب و «بینابینی» را از خودش نشان داده است، به این صورت که از یکطرف بر خلاف جوامعی مانند افغانستان و یا عربستان سعودی جامعه ایرانی اجازه نهادینه شدن پدیده دخالت در محدوده شخصی افراد در قالب سازمان یا وزارتی تحت عنوان نهی از منکر را نداده است، اما در عین حال بر خلاف جوامعی مثل کشور های غربی، قادر به تولید یک ساختار اجتماعی و قانونی که در آن حقوق «فرد» صریحا محفوظ و مصون از تعرض شناخته شده باشد نیز نبوده است.

صحبت همچنین از این شد که در جوامعی که تفکیک سه گانهٔ مبنی بر استقلال «فرد» از دیگر افراد از یکطرف و از حکومت از طرف دیگر صورت نپذیرفته است امتزاج این مفاهیم میتواند تا جائی عمیق باشد که فرد و زندگی خصوصی او در هر لحظه جزء و «محرم» افراد دیگر اجتماع (نهی از منکر و امر به معروف) و نیز سیستم مرکزی قدرت (دخالت حکومت در حیطه شخصی) محسوب گردد، تا جائی که حتی شخصی ترین جنبه های زندگی افراد چنین جامعه ای نیز میتوانند محل دخالت و نقطه تجلی خواسته های جامعه و حکومت، و به عبارت دیگر، «سیاسی» باشند.

پس این دقیقا همین کیفیت امتزاجی (زمانی که سه عنصر «فرد»، «اجتماع» و «حکومت» هنوز در ترکیب دست نخورده ابتدائی یا «ارگانیک» خود، از یکدیگر سوا نشده اند و در هم فرو خفته اند) یک اجتماع است که موجب میشود یک فرد بتواند در آن واحد خود را در معرض رسوخ و دخالت کامل «حکومت» در تمام جنبه های زندگی خود ببیند، و در عین حال خود نیز به عنوان چشمی در انتهای یک «شاخک اجرائی» از همان سیستم قدرت به عنوان ابزار اساسی رسوخ قدرت به حریم خصوصی دیگران (در شکل نهی از منکر یا امر به معروف) عمل کند.

اما از سوی دیگر، و درست به همان دلائلی که اشاره شد، سیر تحول یک جامعه به سوی درک «مدرن» از فردیت را میتوان در ساختارهای بزرگتر اجتماعی و سیاسی نیز منعکس دید. به عنوان نمونه، یکی از پیامد های مستقیم تفکیک صریح بین فرد، اجتماع، و حکومت در جامعه ای با ساختار «مدرن»، ظهور اجتناب ناپذیر نیاز به تفکیک های ساختاری در بدنه سیستم قدرت میباشد، پدیده ای که به روشنی در تاریخ تکاملی حکومت های دموکراتیک غربی تحت عنوان پدیدهٔ «تفکیک قوا» قابل مشاهده است. در متن ماده شانزدهم اعلامیه حقوق بشر و شهروند که در قرن هجدهم در فرانسه نوشته شده، آمده است: «در جامعه ای که در آن حقوق افراد تضمین و تفکیک قوا بر قرار نشده باشد، قانون اساسی وجود ندارد»

واقعیت این است که حتی با نگاهی سطحی به تاریخ تحول سیستم های سیاسی و حکومتی ایران در دو سه قرن گذشته میتوان مشاهده کرد که اندیشهٔ «تفکیک قوا» تنها در حدود اواخر قرن نوزدهم به صحنه تفکر سیاسی ایران آمد، و آن هم حاصل از تاثیر دیدگاههائی بود که به همراه «منورالفکرانی» که در اروپا به تحصیل پرداخته بودند به ایران «وارد شد».

به عبارت دیگر، مفهوم تفکیک قوا از سر آغاز اندیشه ای بومی و زاده از تنشها و تکامل اجتماعی درونی ایران نبوده است. این البته بدین مفهوم نیست که اگر این اندیشه از اروپا «وارد» نگشته بود تفکر بومی هرگز به آن نائل نمیگردید، و در واقع تفاوت اساسی هم نباید بین این دو روند قائل گشت. اما در هر صورت برای اولین بار این در هنگام برقراری نظام مشروطه و همزمان با پیدایش مبحثی به نام «قانون اساسی» بود که موضوع تفکیک قوا در ایران مجال نمود رسمی یافت ، تا سر انجام نیز در متن متممی که بعد ها به قانون اساسی نظام «سلطنت مشروطه» (که نخستین قانون اساسی ایران به شمار میآید) اضافه شد، موضوع تفکیک قوا نیز عملا منظور گردید.

باید در نظر داشت که همزمانی ظهور مباحث تفکیک قوا و قانون اساسی در ایران در عین حال پر مفهوم و طبیعی است. پر مفهوم از آن جهت که منعکس کننده بروز تغییرات مهمی در قالب و اسکلت تفکر سیاسی و اجتماعی گردانندگان کشور بود (همانطور که اشاره شد، حتی اگر این مفاهیم را عمدتا وارداتی محسوب کنیم باز تفاوتی در این حقیقت مهم نخواهد داشت)، و طبیعی از آن جهت که هر دوی این مباحث به یک پروسه اجتماعی مربوط میباشند، که عبارت باشد از نحوه استدراک و تعریف «فرد» در یک جامعه، و بنا بر آن تعریف، نحوه ادراک روابط میان فرد و اجتماع از یک سو، و فرد، اجتماع، و قدرت حاکمه از سوی دیگر.

اجازه بدهید بیشتر توضیح دهم.

برای بهتر مجسم کردن این همزمانی و طبیعی بودن آن میتوان روند تاریخی پیدایش فلسفه های اجتماعی و مدل های سیاسی در جوامع مختلف ، و موازی بودن مدام مسیر آن روند را با جریان پدید آمدن تعاریف جدید از «فرد» و جدا شدن تدریجی آن از توده ای کمابیش بی شکل به نام «جمع» در نظر گرفت. حقیقت آن است که هنگامی که یونان باستان برای اولین بار آغاز به تعریف «خود» در مقابل «دیگری» کرده بود، و در همان روزهائی که با این تعریف متفکران یونان برای اولین بار در تاریخ تکامل اندیشه بشری قادر به تولید ایدهٔ «دموکراسی» گردیده بودند، درست در همان روزها ارسطو نیز از «قانون اساسی» سخن میگفت و اندیشهٔ یک سیستم انتزاعی اما منظوم را ارائه کرد که به عنوان نماینده «خواست جمعی» افراد یک جامعه، قدرتی فراتر از قدرت هر فرد «حاکم» بر جامعه داشته باشد، قانونی که نه از بالا به پائین، و نه به نمایندگی از سوی خدا یا خدایانی، بلکه از دل تک تک «افراد» آن اجتماع ریشه گرفته باشد، و در حرکتی از پائین به بالا شکل جامعه را و ساختار اختیارات و محدوده عملکرد قدرتهای اداره کننده جامعه را تعریف کند.

این همان اندیشهٔ قدرتمند ارسطو و یونان کلاسیک بود که باز آمد تا تحت عنوان «قانون شهروندی» رم در دست «ژوستینین» ظاهر شود ، و یا بیش از هزار سال بعدتر در «مگنا کارتا»ی انگلیس و یا باز هم بعد تر در قالب قوانین اساسی مدرن باز زاده شد تا قرنها دموکراسی اروپائی را مرجع و نقشه راه شود.

در هر حال در حدود دو هزار سال پس از «قانون اساسی آتن»، ایران هم صاحب اولین قانون اساسی خودش شد، قانونی که در واقعیت چندان هم "اساسی" نبود، بلکه شاید بیشتر شبیه به یک «مگنا کارتا»ی ایرانی بود که در حقیقت فصل خطابش بیشتر مناسبات بین روحانیت و پادشاه بود تا پی ریزی دقیق و حساب شده یک سیستم برای قانونمند کردن روابط بین حکومت و افراد جامعه.

اما در حکایت داستان مشروطه و روند قانونی شدن مناسبات فرد و حکومت شعر حکیم شیرازی شاید بی ربط نباشد که گفت

هر که در خردی اش ادب نکنند، در بزرگی صلاح از او برخاست

چوب تر را چنانکه خواهی پیچ، نشود خشک جز به آتش راست

به هر حال فرهنگ ایرانی درخت پیری بود و تاب و پیچ شاخه های خشکش حاصل هزاران سال زیستن گروهی انسان تحت حکومت خدا و پادشاهی که نماینده مستقیم او بر زمین محسوب میشد بود، و امکان پذیر نبود که بخواهد به همین سادگی خودش را تسلیم افکار و ایده هائی کند که از سرزمینهائی دیگر با تاریخ و حکایاتی دیگر آمده بودند. امکان نداشت، به عبارت دیگر، که قوانینی که ریشه در دیدگاههای مدرن فرد گرایانه داشتند بخواهند به همین سادگی در بطن و متن زندگی ایرانی پیوند بخورند.

«به موازات (یا شاید بشود گفت در عکس العمل به) ظهور مفهوم «مشروطه خواهی»، روحانیون، این نمایندگان دست دوم خدا (نماینده دست اول شخص پادشاه بود)، به ادعای سهم خود آمدند و جنبش «مشروعه‌خواهی» را به راه انداختند. این جنبش موازی که از ریشه های عمیق در دل جامعه سود میبرد به راحتی موفق شد سهم درشتی از میراث قدرت شاهان را نصیب خود کند، تا جائی که، به قول یک محقق (ناصر رحیم‌ خانی)، تحت تاثیر مشروعه خواهان

عمدهٔ اصول متمم قانون اساسی رنگ شریعت گرفت. نظارت علما بر تدوین و تصویب قوانین تحمیل شد. انفکاک «قوه‌ی روحانی» از «قوه‌ی سیاسی» پذیرفته نشد و برابری ایرانیان- صرف نظر از مذهب- به غبار ابهام آلوده شد.

اما حتی با این شرایط نیز آنچه قابل انکار نبود پیدایش «قانون اساسی» بود که در نفس خود قدمی بزرگ به سوی محدود کردن قدرت «پادشاه» یا هر کس دیگری که مکان «دیکتاتور» را به دست داشت بود، و بخصوص آنکه متممی که به آن اضافه شد حتی اشاره ای صریح هم به قانونمند کردن قدرت حکومت در رابطه با افراد جامعه داشت.

اصل 27 متمم قانون اساسی مشروطیت ساختار قدرت كشور را به سه قوه کمابیش مجزا از هم «تفكیك» ‌کرد، که عبارت باشند از قوۀ قانونگذاری یا «قوه مقننه» که شامل شاه و دو مجلس شورای ملی و سنا میشد،‌ قوۀ قضائیه که محدوده قدرت روحانیون و قضات در قالب محاكم «شرعیه» و «عدلیه» بود («محاکم شرعیه» در دست روحانیون بود و به مسائل حسبی و خانوادگی می پرداخت، و «محاکم عرفیه» قلمرو قضات دادگستری بود و به دعاوی مدنی و کیفری رسیدگی میکرد). و بالاخره سومین «قوه» در قانون اساسی مشروطیت ، که حوزهٔ اعمال قدرت مستقیم بر امور مختلف جامعه تحت نام «قوه مجریه» بود، که کمابیش در کنترل شخص پادشاه باقی ماند. توجه کنید که این قانون انقلابی و شدیدا «مدرنیزه» شده هم‌ اگرچه سه حوزه قدرت را از یكدیگر ممتاز و منفصل معرفی می‌كند، اما در عین حال شاه را هم در قوۀ مجریه و هم در قوۀ مقننه دارای حق دخالت مستقیم می‌شمارد.

با برقرار شدن حکومت مشروطه سلطنتی، و بخصوص با شروع سلطنت خانواده پهلوی، روند «مدرنیزاسیون وارداتی» که به آرامی از اواخر قرن ۱۸ شروع شده بود در طی قرون نوزدهم و بیستم با سرعت بیش از پیش ادامه یافت، و جامعه ایرانی آرام آرام به سوی یک پارادایم شخصیتی «دولایه» پیش خزید، تا جائی که با رسیدن نیمه دوم قرن بیستم ایران را میشد کشوری اساسا دو شخصیته دانست، با یک شخصیت که همچون درختی پیر ریشه در اعماق زمین مذهب و سنت گسترده بود، و شخصیتی دیگر که همچون بالونی از هوای گرم در تلاش بود تا از خاک قرون پای بگسلاند و به آغوش آسمان باز تمدن غرب که او را به هزار عشوه به خود میخواند پر بگشاید.

به این ترتیب شاید بتوان یکی از عوامل اصلی توضیح‌ دهنده تفاوت بین ایران و افغانستان یا عربستان را در همین دو شقه گی فرهنگ ایرانی جستجو کرد. به عبارت دیگر، شاید گزافه نباشد اگر بگوئیم مثلا این «دو دلی» را که میتوان در ایران بعد از انقلاب نسبت به پدیده هائی از قبیل همین نهادینه کردن امر به معروف و نهی از منکر مشاهده کرد شواهد خوبی از این دوپاره گی میباشند. جامعه ایران در حال حاضر بیشتر به بچه قورباغه ای میماند که نه آنقدر خردسال است که آبشش داشته باشد و در آب زنده بماند، و نه آنقدر پیر که پاهایش توان راه رفتن بر خاک به او بدهند. نه آنقدر در بیخبری از مفهوم «فردیت» خفته است که حقوق فردی را بتواند یکجا به دست حکومتی از قبیل طالبان یا آل سعود ببخشد، و نه آنقدر این معنی و مفهوم در رفتار و پندار جمعی وفردیش قوام یافته که قادر به برگماشتن حکومتی صراحتا دموکراتیک بر زندگی خود باشد.

و در اوج و بحبوحه چنان حیرت و درد و پارگی بود که پهلوی مادر پیرمان شکافت تا از دلش فرزندی سرکش و پر سودا با نام انقلاب اسلامی به دنیا در آید، و بدون اینکه حتی خود رهبرانش هم الزاما بدانند یا بخواهند، وظیفه تداوی درد کهنه دو شقه گی ایران را از طریق به روشنائی روز کشاندن هر دو صورت جامعه ژانوس گونه مان بر عهده بگیرد. حقیقت اینست که سیستم ابداعی که به نام «جمهوری اسلامی» مشهور گشته است، ملغمه بسیار شفافی است از دو شخصیت جداگانهٔ روان ایرانی، که همان سنت باشند و مدرنیته.

ما در ایجاد خطر برای صلح جهانی سابقه دار هستیم !

2008-12-14T17:57:00.000-08:00

این تصویر از احمد شاه، شاه خردسال قاجار است که در یازده سالگی به پادشاهی ایران رسید.

تیتر بالای تصویر، که در مجله «اخبار مصور لندن» منتشر شده است میگوید:

پادشاه سرزمینی که میتواند خطری برای صلح‌ جهانی باشد

و متن درشت زیر عکس اضافه میکند:

در راس کشوری در خطر فروپاشی :
احمد شاه، «شاه شاهان» چهارده سالهٔ پرشیا

برای مشاهده نسخه بزرگتر روی تصویر کلیک کنید

تناقض بنیانی پدیدهٔ «نهی از منکر» با مفهوم مدرن «فردیت»

2008-12-10T11:13:00.000-08:00

قسمت دوم این متن را میتوانید اینجا بخوانید

وقتی طالبان در افغانستان به حکومت رسیدند، یکی از اولین کارهائی که کردند ایجاد وزارت خانه ای بود تحت عنوان «وزارت نهی از منکر» .

وقتی بعدها امریکائیها تصمیم گرفتند بالاخره بساط عیش و عشرت طالبان را (به هر حال کیف میکردند، مملکتی دستشان بود و هر کاری عشقشان بود میکردند، برای من این تعریف دقیق عیش و عشرت است) برچینند و دولت کرزائی را به کار بگمارند، خیلی ها این رویا را داشتند که جامعه افغان از این رو به آن رو خواهد چرخید و اصلا الگوئی از آزادی و سیستم دموکراتیک در منطقه خواهد شد. نیازی به شرح نیست که چنین اتفاقی نمیتوانست بیافتد، و نیافتاد. اما تلخ تر از آن این که حتی بسیاری از واقعیتهای سیاه طالبانی نیز باز طلب برگشت کردند و نهایتا هم عملا برگشتند. یکی از این واقعیتها وزارت نهی از منکر بود که در قالب نهادی به نام « اداره امر به معروف و نهی از منکر » به صحنه بازگشت.

در عربستان نیز سازمانی وجود دارد به نام هیئت امر به معروف و نهی از منکر، که مسئول سیستماتیک کردن این سیاست دخالت مردم در زندگی یکدیگر میباشد. علاوه بر دخالت مستقیم در جنبه های مختلف زندگی شخصی از قبیل لباس پوشیدن، صحبت کردن (با جنس مخالف)، مشاهده کردن فیلم و گوش دادن به موسیقی دلخواه، و نوع همامیزی جنسی افراد، این نهاد همچنین مردم را نی به دخالت مستقیم در زندگی یکدیگر تشویق میکند، و به تازگی این امکان را هم برای مردم عادی به وجود آورده است که اگر دخالت انان موثر نیافتاد بتوانند از طریق سایت اینترنتی آنها گزارش فردی که نهی از منکر آنان را رد کرده است را به ان سازمان بدهند.

در ایران بعد از انقلاب اسلامی آیت الله خمینی هم علاقه داشت چنین وزارت خانه ای را برپا کند، اما موفق نشد، و به جای آن از یکطرف «کمیته های انقلاب اسلامی» به وجود آمد، که وظیفه اصلی شان اجرائی کردن نهی از منکر تحت عنوان حراست از انقلاب اسلامي و حفاظت از جان و مال و ناموس مردم تعریف شده بود، و از طرف دیگر هم «وزارت ارشاد اسلامی» درست شد، که خوشبختانه بر خلاف اسم دهشتناکش، شتر گاو پلنگی بیش نبود که از ادغام چند وزارت خانه و سازمان قبلی، از قبیل فرهنگ و هنر و اطلاعات و جهانگردی و غیره به وجود آمده بود و نهایتا هم اسمش شد «وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی»، و توجهش هم بیشتر روی مسائل فرهنگی و توریسم و از این قبیل متمرکز شد.

در سالهای پس از آیت الله خمینی چند بار نیز افراد مختلفی به بهانه های متفاوتی تلاش کردند تا تفکر نهی از منکری را به صورتی «ناب» تر از قالبهائی مثل نیروی انتظامی یا حتی بسیج مستضعفین به جامعه تزریق کنند، که یکی از آخرین نمونه های آن تلاش احمدی نژاد برای ایجاد سازمانی تحت نام نهی از منکر و امر به معروف بود، اما به فال نیک باید گرفت این حقیقت را که چنین پروژه ای هرگز به واقعیت نپیوست، و وزارت خانه ای با وظیفهٔ نهی از منکر هرگز در ایران وجود خارجی پیدا نکرد.

موضوعی که دوست دارم اینجا مطرح‌ کنم اینست که تناقضی بنیادین بین مدرنیته و فلسفه «امر به معروف و نهی از منکر» وجود دارد که بایستی از نزدیک مورد مداقه هر کسی که علاقه ای به سئوال جامعه ایرانی و گذار آن به دموکراسی دارد قرار بگیرد.

یکی از پدیده هائی که تاریخ دانان و جامعه شناسان به وضوح‌ نشان داده اند از نشانه های گذار یک جامعه از ساختار اجتماعی «پیشامدرن» به ساختار اجتماعی «مدرن» میباشد، تغییر در نوع تعابیر ذهنی و عملی است که آن جامعه از مفهوم «فرد» و فردیت اعضای خود ارائه میدهد. به عبارت دقیقتر، یکی از نشانه های غیر قابل اشتباه ورود جامعه ای به ذهنیت مدرن ورود جدی و عملی مفاهیمی همچون «فردیت» و «حریم خصوصی» به حوزه های مختلف زندگی روزمره آن اجتماع، از جنبه های قانونی و عرفی گرفته تا رفتارهای اجتماعی و اقتصادی و حتی حالات روانی افراد آن، میباشد.

به عبارت دیگر، زمانی که ماتریس منطقی که زیربنای مدل قانونی و عرفی جامعه ای را تشکیل میدهد بر پایه عدم تفکیک عمیق افراد و حدود آنان از یکدیگر بنا شده باشد، طبیعتا هنجارهای جمعی و رفتارهای اجتماعی که طبق آن هنجارها مجوز قانونی یا عرفی برای بروز میابند رفتارهائی هستند که با چنان منطقی همخوانی دارند، و رفتارهائی که توسط آن سیستم توصیه و حتی «الزام» میگردند رفتارهائی هستند که به صرف وجود خود آن منطق را تقویت و تعمیم میبخشند.

تناقض آشکاری که اشاره شد بین تفکر مدرن و فلسفه امر به معروف و نهی از منکر وجود دارد را میتوان دقیقا بر همین محور تعریف و تعیین «حریم خصوصی افراد» تشخیص داد. یک واقعیت ساده ای که این تناقض را روشن میکند از این قرار است که فلسفه «امر به معروف و نهی از منکر» مبتنی بر ساختار اجتماعی کهن و تعبیری از «فردیت» شخص است که در آن مرزهای شخصی بین افرادی که اعضای یک جامعه میباشند قابل تفکیک به معنای واقعی محسوب نمیگردند.

به عبارت دیگر، محدوده خصوصی و شخصی فرد در چنین ساختاری اجتماعی دارای هیچگونه «حرمت» خاص نمیباشد، و در واقع هر «فرد» نه تنها در ارتباط با دیگر «افراد» از فردیت خود عاری است، بلکه در قبال سیستم قدرتی که زمام امور آن جامعه را در دست دارد نیز دارای هیچ «هویت» یا «فردیت» جدا و قابل دفاعی نمیباشد. در واقع این عدم تفکیک فرد از افراد و از «حکومت» میتواند تا حدی عمیق باشد که فرد و زندگی فردی او در هر لحظه جزء و مربوط به قدرت باشد، یا به عبارت دیگر، حتی شخصی ترین جنبه های زندگی فردی نیز میتوانند محل دخالت و تظاهر خواسته های حکومت، و به عبارت دیگر، «سیاسی» باشند.

یکی دیگر از مشخصات این دسته جوامع، که بنیانا در ارتباط با موضوع امر به معروف و نهی از منکر میباشد، آنست که سه عنصر «فرد» ، «اجتماع» و «حکومت» هنوز در ترکیب دست نخورده ابتدائی یا «ارگانیک» خود، از یکدیگر سوا نشده اند و در هم فرو خفته اند. این همین مشخصه است مثلا، که موجب میشود یک فرد بتواند در آن واحد خود را در معرض رسوخ و دخالت کامل «حکومت» در تمام جنبه های زندگی خود ببیند، و در عین حال خود نیز به عنوان چشمی در انتهای یک «شاخک اجرائی» از همان سیستم قدرت به عنوان ابزار اساسی رسوخ قدرت به حریم خصوصی دیگران (در شکل نهی از منکر یا امر به معروف) عمل کند.

یکی از پیامد های مستقیم تفکیک صریح بین فرد، اجتماع، و حکومت در جامعه ای با ساختار «مدرن»، ظهور اجتناب ناپذیر نیاز به تفکیک های ساختاری در بدنه سیستم قدرت میباشد، پدیده ای که به روشنی در تاریخ تکاملی حکومت های دموکراتیک غربی تحت عنوان پدیدهٔ «تفکیک قوا» قابل مشاهده است. در متن ماده شانزدهم اعلامیه حقوق بشر و شهروند که در قرن هجدهم در فرانسه نوشته شده، آمده است: «در جامعه ای که در آن حقوق افراد تضمین و تفکیک قوا بر قرار نشده باشد، قانون اساسی وجود ندارد»

اگرچه موضوع تفکیک قوا به عنوان تجلی اجتماعی و سیاسی سیر تکاملی فردیت در یک جامعه رابطه ای مستقیم واساسی با موضوع بحث ما یعنی تناقض بنیانی پدیده نهی از منکر با مدرنیته دارد، اما اجازه بدهید تا این بحث را در جای دیگری دنبال کنیم، با این امید که متن حاضر لااقل تا حدی موفق به بیان این نکته شده باشد که لازمه اساسی برای وجود پدیدهٔ نهی از منکر در جامعه، برقرار بودن هنجار های خاصی است که بر پایه عدم تفکیک فرد از جمع شکل گرفته باشند.

از سوی دیگر اما، این نکته نیز قابل تامل است که چنین هنجارهائی در جوامعی همچون افغانستان یا عربستان تا جائی برقرار و قدرتمند بوده اند که به وجود آمدن وزارت خانه های رسمی دولتی تحت عنوان امر به معروف و نهی از منکر را باعث شده اند، در حالی که به نظر میرسد جامعه ایران حتی پس از انقلاب اسلامی نیز پذیرای رسمی شدن چنین ساختاری نبوده است. امیدوارم تا در بحث بعدی با پرداختن به تاریخچه مفهوم «فردیت» از یک سو، و تجلی آن در شکل گیری سیستمهای اجتماعی و قانونی کشور ایران (همچون تاریخچه پدید آمدن قانون اساسی) از سوی دیگر، به بررسی این نکته برسیم که چگونه است که بر خلاف جامعه هائی همچون افغانستان یا عربستان، جامعه ایرانی حتی پس از انقلاب اسلامی و حتی تحت حکومتی به نام جمهوری اسلامی نیز پذیرای نهادینه و قانونی شدن پدیده نهی از منکر نگردیده است.

خمی که ابروی شوخ تو در کمان انداخت...

2008-12-01T07:37:00.000-08:00

... به قصد جان من زار ناتوان انداخت

صحنه های حیرت آوری از تیراندازی با کمان، توسط تیر انداز و ژیمناست زیباروی امریکائی، خانم «لیلیا استفانووا»، Lilia Stephanova . این صنه متعلق است به یک برنامه تلویزیونی متعلق به شبکه ان بی سی، به نام «امریکا استعداد داره»، یا America's Got Talent که به جستجو و یافتن استعداد های تازه در گوشه و کنار شهرهای مختلف امریکا تخصیص دارد.

توجه: دوستانی که دسترسی به یو تیوب برایتان میسر نیست، ویدئو را میتوانید از طریق این لینک دانلود کنید.

اذعان مطبوعات اسرائیل به جاسوس بودن اشتری

2008-11-30T05:52:00.000-08:00

لینک این مطلب در بالاترین

گزارشاتی که امروز توسط خبرگزاری اسرائیلی «ها آرتص» و برخی خبرگزاری های دیگر منتشر شده است ضمن تائید این خبر که نیروهای امنیتی و اطلاعاتی ایران در هفته های اخیر موفق به کشف چند عامل اطلاعاتی اسرائیل گشته اند، جزئیاتی نیز از نقش و ماموریت «علی اشتری»، برای «موساد» ارائه میدهد. یاد آوری میشود که علی اشتری هفته گذشته به جرم جاسوسی برای اسرائیل در ایران اعدام شد.

ها آرتص ابتدا از کمپانی های "پوشالی" ( straw companies ) مینویسد که سازمان های اطلاعاتی اسرائیل در مسیر اجرای نقشه های خود در تخریب برنامه های اتمی ایران به وجود آورده اند، و یکی از موفقیت های عمده این شرکت ها را «مسموم کردن» تکنولوژی هسته ای ایران از طریق فروختن قطعاتی که عمدا دستکاری گشته اند میخواند. اگرچه به نظر میرسد این داستان اشاره به فروش قطعات آلوده به رادیو اکتیویته به ایران داشته باشد، «هاآرتص» به جزئیات بیشتری از کیفیت یا چگونگی این «مسموم کردن» نمیپردازد.

این مقاله سپس از ماموریتی که علی اشتری برای موساد به انجام رسانده بود به عنوان نمونه دیگری از عملیات موفقیت امیز اینگونه شرکتهای «ساختگی» نام میبرد، و مینویسد:

یکی دیگر از فواید کمپانی های پوشالی ان است که میتوانند ابتدا با فروختن تجهیزات واقعی به ایران اعتماد آنان را جلب کنند، تا بعدها در میان تجهیزات فروخته شده قطعات مجهز به وسائل شنود، یا به اصطلاح «اسبهای تروا» را نیز به آنان داد. این همان دلیلی بود که علی اشتری که مسئول رساندن قطعات به سپاه پاسداران انقلاب بود را هفته گذشته به اعدام کشانید. Another advantage the straw companies hold is that they can also sell Iran proper equipment to establish trust, and then supply equipment fitted with listening devices or Trojan horses. That was the reason why Ali Ashtari, who supplied equipment to the Iranian Revolutionary Guards (which is in charge of the nuclear program), was hanged last week.

در همین رابطه ، تایمز نیز مینویسد که علی اشتری پس از اقرار به جاسوسی برای اسرائیل به اعدام محکوم شد، و اضافه میکند که این اولین بار در طی ده سال گذشته است که ایران یک جاسوس اسرائیل را اعدام کرده است.

طبق گزارش تایمز، اشتری تجهیزات الکترونیکی و کامپیوترهائی به سپاه داده بود که توسط متخصصین موساد برای ردگیری و نیز پیشگیری از برنامه های صنعت هسته ای در ایران طراحی و حاضر شده بودند. تایمز مینویسد که اشتری:

به دور از چشم آنان [مسئولان ایرانی] اجازه داد تا مهندسین کامپیوتر اسرائیلی نرم افزاری که او خریده بود را پیش از اینکه به ایران فرستاده شود به نحو نامحسوسی دستکاری کنند Behind their backs he allowed the software he bought to be subtly doctored by Israeli computer engineers before it was imported to Iran.

و باز در رابطه با همین اخبار، سایت خبری اسرائیلی Ynet News نیز از موفقیت های مامورین موساد در ایجاد اختلالات در پیشرفت پروژه اتمی ایران از طریق متد "اسب تروائی" مینویسد، و سپس اضافه میکند که:

اخبار گسترده ای که توسط ایرانی ها منتشر شده است نشان میدهد که این قضیه [اتهام و اعدام اشتری] تلاشی برای کشتن فردی با استفاده از اتهامی ساختگی نبوده است [ . . . .]. بنا بر اطلاعات منتشر شده، اشتری همچنین سعی کرده بود تا افرادی مرتبط با برنامه هسته ای در ایران را نیز برای موساد استخدام کند. میتوان انتظار داشت که اگر وی موفق به چنین کاری شده باشد آن افراد در حال حاضر با خطر بزرگی مواجه باشند. در طی سه سال گذشته چندین گزارش حاکی از یافتن مسئله های غیر عادی در سیستم های کامپیوتری نظامی متعلق به پروژه هسته ای از ایران رسیده است. اکنون تنها کاری که میتوان کرد پیدا کردن این است که چه مسئله ای منجر به لو رفتن اشتری بیچاره گردیده است. The plethora of information published by the Iranians shows that apparently this was not an attempt to get rid of someone after falsely accusing him of espionage. [ . . . ]. According to the details that were published, Ashtari also tried to recruit figures involved in Iran’s nuclear project on behalf of the Mossad. We can assume that if he managed to do so, these people are currently facing a big problem. In the last three years, several reports were received from Iran regarding odd malfunctions at the army’s computerized systems in respect to the nuclear project. Now all that is left is to identify the malfunction that led to the uncovering of poor Ashtari.

پس نوشت:

به نحو غیر منتظره ای، انتشار این متن در بالاترین منجر شده است به ابراز احساسات و عکس العملهای تند، بیشتر آنها در مخالفت با متن و با این اتهام که من در متن بالا در حقیقت خواننده ها را فریب داده ام و ترجمه ام نامناسب بوده و بخصوص از متن هاآرتص سوء استفاده کرده ام، آن هم در چه جهت؟ به قول یکی از کاربران، متن من (همین که در بالا میبینید)، «مصداق کامل تحریق و جعل و مثل اطلاعیه وزارت اطلاعات و دادستانی است» (البته به نظرم منظور این دوستمون «تحریف» بوده، نه «تحریق»).

اگر علاقه مند هستید توصیه میکنم بروید و نظرات زیر لینک را بخوانید، بسیار سرگرم کننده و آگاه کننده هستند به نظرم. در هر حال، این پس نوشت را گفتم بیاورم تا سعی کنم چند تا پاراگراف بیشتر از متن هاآرتص را مستقیما ترجمه کنم و اینجا بگذارم تا این مسئولیت بر گردنم نماند که واقعیتی را تحریف کرده ام یا طور دیگری جلوه داده ام اخبار را.

اگرچه در ابتدا قصد داشتم فقط چند بند خاصی که مستقیما مربوط به متن و اظهارات بالایم هستند را ترجمه کنم، اما نهایتا تصمیم گرفتم بهتر است تمام متن را ترجمه کنم. لطفا دقت کنید که این ترجمه کمابیش با سرعت و بدون دقت بسیار انجام شده است، و بنابر این ممکن است اشتباهاتی املائی یا انشائی در آن مشاهده شود. به همین جهت اصل متن را در مقابل هر پاراگراف ترجمه شده نقل کرده ام، و اگر دوستان اشتباهاتی میابند بسیار ممنون خواهم شد که به من تذکر دهید تا تصحیح گردد.

از عمق [ریشه یابی] / چگونه اسرائیل موفق شد تا در برنامه های اتمی ایران اخلال ایجاد کند
نوشته «یوسی ملمان»، خبرنگار هاآرتص
IN-DEPTH / How Israel managed to hinder Iran nuclear plans
By Yossi Melman, Haaretz Correspondent

رئیس موساد، «میر داگان»، اندکی پس از گرفتن شغل خود بیش از شش سال پیش، قول داد تا برنامه هسته ایران را متوقف کند. او قول این کار را در طی نامه ای داد که به مدیران بخشهای موساد، به سران امنیتی ارتش، و به سرویس امنیتی «شین بت» فرستاد.
Mossad chief Meir Dagan promised to block Iran's nuclear program, shortly after taking the job more than six years ago. He promised to do so in a letter he sent to Mossad department and unit heads, and to the heads of Military Intelligence and the Shin Bet security services.
کارکشتگان و مسئولان عالیرتبه موساد سعی کردند تا جلوی او را بگیرند. انها به وی گفتند از ایجاد مشکل، به تعویق انداختن، و یا وقفه انداختن صحبت کن - قول نده. همان ماموران عالیرتبه ابتدا جاه طلبی داگان را به بی تجربه گی او نسبت دادند، اما بعد ها متوجه شدند که قول وی حاصل اطمینان بیش از حد وی بود.
Veteran and senior Mossad officials tried to prevent him from doing so. Talk about interference, postponement, interruption, they said - don't promise. Those same senior officials first attributed Dagan's ambition and pretensions to his inexperience, but later came to understand that the promise was a product of overconfidence.
از وقتی که داگان به موساد پیوسته است رفتار او مثل گاوی در چینی فروشی بوده است (ظرافت بسیار کمی داشته است). بخشها را تعطیل کرده است، تغییرات ساختاری ایجاد کرده است، کهنه کار ها را از خودش آزرده است، به مسئولان رده بالا توهین کرده است، و قول هائی داده است که نتوانسته عمل کند - از جمله قولش در باره متوقف کردن برنامه هسته ای ایران، که کماکان با سرعت یکنواختی به پیشرفت خود ادامه میدهد. در مجموعه غنی سازی نطنز ۳۸۰۰ سانتریفیوژ مشغول غنی کردن اورانیوم در سطح پائین هستند. سه هزار سانتریفیوژ دیگر به زودی چرخش امتحانی خود را آغاز خواهند کرد. ایران به ساختن رآکتور هسته ای در اراک ادامه میدهد، که برای تولید پلوتونیوم طراحی شده است، و به زودی از مرز تکنولوژیکی که او را قادر به ساختن بمب [اتم] میکند خواهد گذشت. اما داگان موفقیت های بسیاری را به اسم خودش به ثبت رسانده است. او سرسختانه اصرار داشته است که ایران هدف اصلی فعالیتهای اطلاعاتی باشد، و ان [ایران] را در رده بالاتر لیست اهمیتهای اساسی امنیتی قرار داده است.
Since Dagan joined the Mossad, he has behaved like a bull in a china shop. He has closed departments, made structural changes, alienated veterans, insulted senior officials and made promises he didn't keep - including his promise to block Iran's nuclear program, which continues advancing at a steady pace. At the Natanz uranium-enrichment complex 3,800 centrifuges are enriching uranium at a low level. Another 3,000 centrifuges are about to undergo a trial run. Iran continues to build a nuclear reactor in Arak designed to produce plutonium, and will soon cross the technological threshold enabling it to assemble a bomb. But Dagan has chalked up quite a number of achievements. He adamantly insisted that Iran be a preferred information-gathering target and placed it higher on the order of "essential" intelligence priorities.
واقعیت اینست که این پروسه در زمان ریاست «شابتای شاویت» شروع شد، و در دوران «افراهیم هالوی» شتاب پیدا کرد، اما این داگان بود که پروژکتور اطلاعاتی را بر روی جاه طلبی های هسته ای آیت الله ها متمرکز کرد، و منابع قابل توجهی را به آن امر تخصیص داد، بخشهای اداری را تغییر داد و مدیران را عوض کرد. تحت ریاست داگان، همکاری اطلاعاتی با دیگر ملل افزایش یافت. میتوان با احتیاط گفت که در صد عمده ای از بودجه عملیاتی اطلاعاتی اسرائیل به این موضوع تخصیص یافته است.
The fact is that this process began during the term of Shabtai Shavit and gained momentum under Ephraim Halevy, but Dagan was the one who focused the intelligence spotlight on the ayatollahs' nuclear ambitions, allocating substantial resources and reorganizing departments, units and branches to do so. Under Dagan, intelligence cooperation with other nations increased. One could cautiously say that a substantial percentage of Israeli intelligence's operational budget is devoted to this issue.
تغییرات و تاکیداتی که داگان ایجاد کرد آغاز به نتیجه دادن کرده اند. کشورهای خارجی مختلفی (اسپانیا، بلژیک، اطریش، تانزانیا، اذربایجان و دیگران) از دریافت تجهیزات صنعتی مهمی توسط ایران برای برنامه اتمیش جلوگیری کرده اند. نمونه های متهورانه دیگری از همکاری بین المللی شامل تاسیس کمپانی های پوشالی میشود که تجهیزات معیوبی به ایران فروختند، و از ان طریق برنامه های اتمیش را «مسموم» گرداندند. ما توانستیم گوشه ای از این روش را ببینیم، هنگامی که افشا شد که یک بازرگان سویسی که نقش عمده ای در باند قاچاق تحت رهبری دکتر عبدالقادرخان پاکستانی که دیاگرام (نقشه) سانتریفیوژ ها را به ایران فروخت، در واقع عوامل سازمان سیا بودند.
Dagan's changes and emphases have begun to show results. Various foreign governments (Spain, Belgium, Austria, Tanzania, Azerbaijan and others) have prevented Iran from receiving important technological equipment for its nuclear program. More audacious examples of international cooperation include the establishment of straw companies that sold defective equipment to Iran, thus "poisoning" its nuclear program. We were afforded a glimpse of this method when it was revealed that some Swiss businessmen who played a major role in the smuggling network led by Dr. Abdul Khader Khan, the Pakistani who sold Iran the centrifuge diagrams, were actually CIA agents.
یکی دیگر از مزایای کمپانی های پوشالی ان است که میتوانند ابتدا با فروختن تجهیزات واقعی به ایران اعتماد آنان را جلب کنند، تا بعدها در میان تجهیزات فروخته شده قطعات مجهز به وسائل شنود، یا به اصطلاح «اسبهای تروا» را نیز به آنان داد. این همان دلیلی بود که علی اشتری که مسئول رساندن قطعات به سپاه پاسداران انقلاب بود را هفته گذشته به اعدام کشانید. یک دادگاه انقلاب در تهران تعیین کرد که وی عامل موساد بود.
Another advantage the straw companies hold is that they can also sell Iran proper equipment to establish trust, and then supply equipment fitted with listening devices or Trojan horses. That was the reason why Ali Ashtari, who supplied equipment to the Iranian Revolutionary Guards (which is in charge of the nuclear program), was hanged last week. A revolutionary court in Tehran determined he was a Mossad agent.
طبیعتا افزایش یافتن فعالیتهای جاسوسی خطرهائی را نیز به همراه میآورد که ممکن است موجب لو رفتن ماموران، همکاران، رهبران، و رابط ها بگردد. سپاه پاسداران انقلاب ایران، وزارت اطلاعات، و دادستان کل چندین جاسوس موساد را در هفته های اخیر «کشف» کرده اند.
Naturally, increased intelligence activity involves underlying risks that may expose agents, collaborators, leaders and liaisons. Iran's Revolutionary Guards, Intelligence Ministry and prosecutor general have "exposed" several Mossad spies in recent weeks.
علاوه بر اشتری، سه مامور دیگر نیز (به قول ایران) لو رفته اند، که از اعضای بسیج هستند، سازمان میلیشیای مردمی که تحت فرمان سپاه پاسداران است. مطبوعات ایرانی گزارش دادند که انها توسط موساد به کار گرفته شده بوده اند و تعلیمات مربوط به استفاده از سلاه، مواد منفجره و تجهیزات ارتباطی پیشرفته را در شهر های Herzliya و Caesarea دریافت کرده بودند. پیش از آن، گزارش شده بود که یک وبلاگ نویس مشهور ایرانی-کانادائی که از اسرائیل دیدن کرده بود نیز تحت سوء ظن جاسوسی برای اسرائیل دستگیر شده است
In addition to Ashtari, another three agents were supposedly exposed, "reservists" of the Basij, the popular militia subordinate to the Revolutionary Guards. The Iranian media reported they were recruited to the Mossad and learned to use weapons, explosives and sophisticated communications equipment in Herzliya and Caesarea. Prior to that, it was reported that a well-known Iranian-Canadian blogger who visited Israel was also arrested on suspicion of spying for Israel.
ایران در برهه حساسی به سر میبرد. در ماه مه سال ۲۰۰۹ انتخابات ریاست جمهوری را برگزار خواهد کرد، و موقعیت پرزیدنت احمدی نژاد، که در میان مردم ایران از محبوبیت بسیاری برخوردار نیست، روشن نمیباشد. قیمتهای در حال سقوط نفت در حال تشدید بحران اقتصادی در ایران هستند، و کمپین های انتخاباتی در حال افزودن رقابتهای شخصی و گروهی میباشند.
Iran is in a sensitive period. It will hold presidential elections in May 2009, and the status of President Mahmoud Ahmadinejad, who is not especially popular among the Iranian public, is unclear. Dropping oil prices are exacerbating the economic crisis in Iran, and the election campaign is increasing personal and organizational rivalries.
رهبری نظامی، سیاسی و دینی در ایران از این میترسند که اسرائیل در هوای گرگ و میش بین رفتن دولت جرج بوش و آمدن باراک اوباما به سایتهای هسته ای کشور حمله کند. بسیاری از آنان معتقدند که بوش و اسرائیل بر سر چنین حمله ای قبلا به توافق رسیده اند، اگرچه امکان چنین چیزی کم است. اوباما این را روشن کرده است که وی گفتگو با تهران را بر پیش گرفتن راه جنگ ترجیح‌ میدهد، و اسرائیل بر خلاف خواسته های امریکا عمل نخواهد کرد، بخصوص در مورد موضوعی به این حساسی و پیچیدگی.
The military, political and religious leadership in Iran are afraid Israel will attack its nuclear sites in the twilight period before the Bush administration leaves office and Barack Obama is inducted in January. Many of them believe Bush and Israel have already come to an agreement about such an attack, even though this is unlikely. Obama has made it clear that he prefers dialogue with Tehran before heading down the military path, and Israel will not act contrary to America's wishes, certainly not on such a fraught and sensitive issue.
همه این قضایا بی شک در حال به جنون رساندن ایران است. اما با این همه میتوانیم اینگونه بیانگاریم که هیچ دودی بدون آتش نیست، و شکی نیست که مردان دستگیر شده میتوانند حقیقتا عوامل موساد باشند. در هر صورت، آنچه که ما میدانیم فقط نوک کوه یخ تلاشهای اسرائیل و غرب برای جلوگیری از برنامه هسته ای ایران، و سعی ایران برای یافتن و خنثی کردن آن تلاشها میباشد.
All this is creating psychosis in Iran. We can nevertheless assume that there is no smoke without fire, and it is certainly possible that the captured men really are Mossad agents. In any case, what we do know is only the tip of the iceberg of Israeli and western efforts to block Iran's nuclear program, as well as Iran's attempts to expose and neutralize them.

تکیه بر جای بزرگان نتوان زد به گزاف . . .

2008-11-29T11:08:00.000-08:00

. . . مگر اسباب بزرگی همه آماده کنی

فیلم کوتاه و خنده داری از یک خبرنگار که شانس اینرا یافته که با یک خلبان F-18 سوپر هورنِت هم پرواز شود، اما تحمل فشار ناشی از مانورها را ندارد و هر بار که خلبان وارد مانوری میشود خبرنگار، که صورتش در مقابل دوربین است، از هوش میرود.

گفتنی است که این نوع بیهوشی را اصطلاحا «جی لاک» میگویند، ( G-LOC، یا Gravity Induced Loss of Consciousness ) ، که عبارت باشد از از دست دادن خود آگاهی در اثر تغییر شدید در جهت یا میزان نیروی جاذبه .

کشته شدن کارگر فروشگاه «وال-مارت» در نیویورک زیر دست و پای مشتریان

2008-11-28T10:31:00.000-08:00

در امریکا سنتی هست که روز جمعه بعد از «پنج شنبه شکر گزاری» مغازه های بزرگ حراجهای گسترده ای ارائه میکنند، و معمولا مشتریان برای بهره مند شدن هرچه بیشتر از این حراج ها سعی میکنند تا صبح زود در محل حاضر شوند.

امسال، با توجه به مشکلات معیشتی و آغاز رکود عمیق اقتصادی در کشور، امریکائیها، بخصوص قشر های کم در آمد، بیش از هر سال نگران توان مالی خود برای خرید میباشند، و به خصوص از آنجائی که در چند ماهه اخیر نرخ خرید مردم از فروشگاههای مختلف تا حد نگران کننده ای پائین رفته است، هم فروشگاهها بر روی این حراج های بعد از شکر گزاری بسیار تمرکز کرده اند و تبلیغات گسترده تری انجام داده اند، و هم خود مردم بیشتر در تلاش بوده اند تا از این موقعیت استفاده کنند و اجناس مورد لزوم خود را با قیمت ارزان تری تهیه کنند. تا جائی که امروز از گوشه و کنار اخبار مربوط به تجمعات بیش از حد و بعضا خطرناک در فروشگاههای بزرگ ارائه کننده حراج به گوش میخورد.

طبق گزارشهای منتشر شده در نیویورک تایمز و نیز خبرگزاری های دیگر، ، صبح‌ امروز هجوم عده بسیار زیادی که در پشت درهای یکی از فروشگاههای ارزان قیمت امریکا به نام «وال-مارت» Wal-Mart جمع شده بودند منجر به کشته شدن یک مرد ۳۴ ساله که در فروشگاه وال-مارت کار میکرد، و نیز مصدومیت شدید، بستری شدن و سقط جنین یک زن حامله ۲۸ ساله گشته است.

پس نوشت:

ساعاتی بعد همچنین این خبر نیز توسط خبرگزاریها منتشر شده است که امروز درگیری و تیر اندازی مرگباری نیز در یک فروشگاه زنجیره ای بزرگ دیگر، یعنی فروشگاه «تویز-آرـآس» Toys R US در شهر «پام دزرت» Palm Desert واقع در ایالت کالیفرنیا صورت گرفته که منجر به قتل دو نفر گردیده است. قابل ذکر است که فروشگاههای زنجیره ای فوق اختصاص به فروش اسباب بازی های کودکان دارند. طبق گزارش «سانفرانسیسکو کرونیکل» ،پلیس تا این لحظه از پاسخ به این سئوال خبرنگاران که آیا درگیری فوق بر سر اسباب بازی و یا مربوط به مسائل دیگری بوده است خودداری کرده است.

مسیح عاشق ستاره های پورنو است

2008-11-27T08:15:00.000-08:00

لینک این مطلب در بالاترین

یک کلیسای امریکائی، که به نام «کلیسای پورنو» یا XXXChurch شناخته میشود، علاوه بر تی شرت ها و اقسام دیگر تبلیغات، دست به چاپ انجیل عجیبی نیز زده است با تیتری که در عکس مشاهده میکنید: « Jesus Loves Porn Stars - مسیح‌ عاشق ستاره های پورنو است».

اگرچه محتوای این کتاب ظاهرا چیزی به جز کتاب «عهد جدید» ( New Testament ) نیست، اما راحت میتوان فهمید که چرا چاپ و انتشار انجیلی با این تصویر و نام بر روی جلد آن برای خیلی ها قدمی غیر منتظره (و غیر قابل قبول) در تبلیغ مسیحیت محسوب شده است، و یا چراست که یکی از مسئولان این کلیسا در مصاحبه ای با خبرگزاری ABC اعتراف میکند که بزرگترین مخالفان این کلیسا خود مسیحیان هستند.

علاوه بر چاپ انجیل فوق و کتابهای کمابیش نوظهور دیگری که به نظر میرسد در صدد نزدیک شدن به افراد معتاد به محصولات پورنوگرافیک از راههای غیر سنتی میباشند، این کلیسا روشهای عجیب دیگری نیز برای اشاعه «کلام خدا» در پیش گرفته است، از جمله تولید فیلم های کوتاه متفاوت برای تبلیغ عقاید مذهبی و ایجاد قید و بندهای اخلاقی در کاربران اینترنت.

یکی از این فیلمها مثلا، کلیپ عجیبی است که با تصاویری از چند بچه گربه و سخنان یک راوی در مورد دوست داشتنی بودن بچه گربه ها آغاز میشود، و سپس با این ادعای عجیب که «هر بار شما استمنا میکنید خدا یک بچه گربه را میکشد» با توسل به القای احساس گناه در بیننده، التجا میکند، «لطفا! اجازه ندهید اینهمه بچه گربه کشته شوند!» [ لینک جایگزین برای دوستانی که دسترسی به یو تیوب ندارند ] .

واعظان این کلیسا خود را به نام Porn Pastor معرفی میکنند، لقبی که صریح ترین ترجمه آن میتواند «ملا پورنو» باشد.

واعظ «ماهون»، یکی از این ملایان پورنو میگوید، «به نظر من کلیسا در امریکا مدتهاست که سرش را در یکجور "برف معنوی" فرو کرده بوده است و کلا موضوع پورن را ندیده گرفته است، و برای همین ما مسیحی ها کلی کار در این زمینه در مقابل داریم». وی اضافه میکند که بسیاری از مسیحیان با آنها دشمنی عمیقی احساس میکنند، و میگوید از پنج سال پیش که این کلیسا کار خود را شروع کرده تا کنون هنوز هم هر روز ایمیل های خشم آگینی از مسیحیان در گوشه و کنار کشور به دستش میرسد.

گفتنی است که چند هفته پیش در همین ماه نوامبر این انجیل عجیب نیز با کاغذ گلاسه و تیتر «انجیل مصور» در سوئد و آمریکا منتشر شده، که به نوبه خود سر و صدای زیادی به پا کرده است.

این انجیل که در تهیه آن آقای «کریگ گروس»، بنیانگذار اصلی «کلیسای پورنو» نیزهمکاری داشته است، از بیش از دویست عکس از چهره های مشهور عالم سینما ، مطبوعات، ورزش و حتی سیاست برای به تصویر کشیدن کاراکتر های کتاب انجیل استفاده کرده است، و صفحات زیادی را نیز به تبلیغات شرکتهای مختلف از قبیل «کوکا کولا»، «شانل»، «پرادا»، «ورساچی» و غیره اختصاص داده است. در میان چهره های معروفی که از عکسهایشان در این انجیل استفاده شده میتوان از «انجلینا جولی»، «محمد علی کلی»، «ال گور»، «بونو»، «پرنسس دایانا»، «مارتین لوتر کینگ»، «نلسون ماندلا»، «مادر ترزا»، «جان لنون»، «گاندی»، «بیل گیتس»، و غیره نام برد.

بالاترین:‌ فرهنگ تنبیه، فرهنگ تشویق

2008-11-26T06:49:00.000-08:00

خوب، طبق معمول سنواتی بحثی بود در بالاترین راجع به منفی دادن و مثبت دادن به لینکهای مردم، و اسم ما هم به میان کشیده شد، از بس که خودمان را بیخود و بی جهت نخود هر آبگوشتی کرده ایم و موی دماغ دوستانی شده ایم که قصد «پاکسازی» جامعه بالاترین از لینکهای «ناباب»، «بدجور»، «غیر قانونی»، «مخرب»، «مضر»، «غلط املائی»، «غلط انشائی»، «غیر اخلاقی» و غیره شده اند. صحبت هم طبیعتا از این است که چرا و چطور است آخر که این بشر (که همان بنده باشم) بیخود و بی جهت میآید و مقابل این کارهای خوب و خدمات انسانی داوطلبانه ما (که دوستان منفی ده باشند) میایستد هر از چند گاهی و سر و صدا به پا میکند که نه، منفی ندهید و حذف نکنید و از این حرفها.

یک چند بار هم حتی این سئوال ازم پرسیده شده مستقیما، که یعنی تو آنارشیست هستی و مخالف با قانون؟ و من هم هی توضیح داده ام که نه بابا، من بیخود بکنم مخالف با قانون باشم، من فلان هستم و من بهمان هستم.... ولی تاحالا که کارمون نشده و انگار همون «آنارشیسم» چسبنده ترین بر چسبی بوده که دوستان توانسته اند برای رفتارهای عجیب و غریب یک موجودی مثل من پیدا کنند. این شد که گفتم بیایم در یک چند سطری خودم را از یک زاویه دیگری نشان بدهم تا شاید فرجی شد و فرقی کرد. شاید هم نه البته. به هر حال لاحول و لا قوة الا بالله ...

اما اصل حرف من خیلی ساده است به خدا! ببین، اینجور حساب کنید که مثبت دادن مثل لبخند زدنه، هرچه بیشتر به زندگی و دور و بری هایت لبخند بزنی، هم مردم رو شاد میکنی، هم به حجم کلی "کارمای مثبت" موجود در دنیا اضافه میکنی که خیلی مثل گردو کاشتنه (به خودت هم نرسه نتیجه اش بالاخره به یکی دیگه میرسه)، و هم به هر حال از قدیم هم گفتن بخند تا دنیا بهت بخنده . . . هر چه بیشتر لبخند بزنی زندگی بیشتر بهت لبخند میزنه و زندگی خودت شاد تر و سالم تر و کم «استرس» تر میشه.

اصلا من معتقدم تفاوت زیادی هست بین فلسفه تصحیح و نهی از منکر و پشت دستی زدن با فلسفه ترغیب و کمک و راهنمائی و تشویق. اون اولی پر خرجه، پر دردسره، پر تنشه و اغلب رد پائی هم از خشونت درش هست، و در دراز مدت هم کمتر نتیجه میده تا دومی، که هم کم خرج تره، هم کم دردسر تره، و هم کم استرس تر، احتیاجی هم به خشونت نداره، و در عین حال معمولا اثر دهیش هم خیلی بیشتره و پایا تر.

اینه که من اون دومی رو ترجیح‌ میدم!

اگه حرف من را هم قبول ندارید، حرف قدما را قبول دارید که؟ گفته اند «تا توانی دلی به دست آور، دل شکستن هنر نمیباشد».

اودیپ، سهراب، و دموکراسی ایرانی

2008-11-24T11:35:00.000-08:00

لینک این مطلب در بالاترین

یکی از دوستانم که مشغول یاد گرفتن فارسی است، امروز ازم راجع به داستان رستم و سهراب میپرسید. هفته گذشته برای شرکت در کنفرانسی به پاریس رفته بود و اونجا یک ایرانی را دیده بود و باهاش کمی به فارسی گپ زده بود. دوست ایرانیمون براش از قصه رستم و سهراب گفته بود، و اینکه چطور در این اسطوره مهم ایرانی، بر عکس اسطوره مشابه یونانی اش که در آن اودیپ پدر خودش، شاه شهر تب را میکشد، اینجا پدر سهراب است که او را میکشد.

دوستم ازم میپرسید که آیا این موضوع در میان ایرانی ها زیاد مورد توجه است یا نه؟ گفتم تا انجائی که من خبر دارم این موضوعی است که چند دهه گذشته مورد توجه بعضی از روشنفکران قرار گرفته است، اما به طور کلی اگرچه قصه رستم و سهراب داستان معروفی است، اینطور نیست که مثل داستان اودیپ که همه کس در غرب از طریق تعبیر فرویدیش میشناسندش اینجا هم توده مردم به آن به عنوان یک موضوع روشنفکری یا روانشناسانه یا حتی جامعه شناسانه نگاه کنند.

ازم پرسید نظر خودم چیه راجع به این تفاوت بین دو اسطوره ایرانی و یونانی. به نظرم سئوال جالب و مربوطی بود، گفتم سئوالش و جوابم را با شما هم در میان بذارم، به امید اینکه مرا از اندرز و اندیشه تان بی نصیب نگذارید.

بهش گفتم فکر میکنم این تفاوت، تفاوت بین طالع اودیپ و بخت سهراب، اشاره مستقیمی داشته باشه به تفاوتهای اجتماعی و سیاسی دو جامعه ایرانی و یونانی، بالاخص در زمینه چگونگی و ساختار توزیع قدرت در این جوامع . در تاریخ یونان، نوشته شدن داستان اودیپ به قلم سوفوکل همزمان هست با یک تغییر عمیق در بافت جامعه یونانی که عبارت باشد از گذار از جامعه «فرد محور» یا «پهلوان/شاه محور»، یا «الیگارشی»، یا به همان عبارت ملموس خودمان، مدل «دیکتاتوری» یک عده محدود، به جامعه «جمع محور»، یا «دموکراتیک»، که درست در همان دوران در حال شکل گیری بود در یونان. همزمان شدن این دو حکایت با هم البته بی معنی نیست، اگر مثلا اینطور حسابش را بکنیم که وقتی پسر پدرش را میکشد، این یعنی قدرت از دست «سنت» یا همان «پدر» بیرون آمده، و به چنگ «نو آوری» یا همان «بچه ها» یا یک عده ای که قاعدتا قدرت در دستشان نبوده است تا کنون .

به عبارت دیگر، کشته شدن لایوس، پادشاه تب، به دست پسرش اودیپ را میتوان نمادی دانست از گرفته شدن قدرت از پدر که نماینده سنت باشد، و پخش شدن آن در دست فرزندان که از یک طرف نماینده نواندیشی و نو گرائی و از طرف دیگر نماد توده مردم بی قدرت باشند.

حالا مقایسه این البته مشکل نیست با مدل ایرانی همین اسطوره ، که در آن این پدر است که فرزند را به زور و به خدعه و با همکاری و تزویر مردان شاه میکشد، تا قدرت هرگز دستان پادشاه را ترک نکند و پیکر جوان نو اندیشی در مقابل چشمان پیر سنت به خون در غلتد، هرچند خود ان «پدر» دلش به درد بیاید از این «ظلم ناچار». این سناریوئی است که بارها و بارها در دایره بی انتهای تاریخ فرد محور و سنت مدار ایران خودش را تکرار کرده است، تا جائی که پادشاهان و دین ها و سلسله ها و سیستم ها آمده اند و رفته اند اما تم نمایش همان مانده که بود. انقلاب مشروطه که هیچ، حتی انقلاب عظیم مردمی اخیر نیز که در ظاهر کار همه سیستم اجتماعی و سیاسی ایران را قرار بود زیر و رو کند، تنها هنرش این شد که یک پادشاه را بردارد و پادشاه دیگری را به جایش بگذارد، پادشاهی که تا از راه رسید با عجله هرچه تمام تر آستین بالا زد تا به وظیفه دیرینه پادشاهان این بوم و بر، یعنی کشتن فرزندان خودش همت گمارد.

اما با این همه یک موضوع مهم دیگر وجود دارد که نباید از نظر دور داشت، و آن این حقیقت است که داستان رستم و سهراب و مفاهیم نمادین آن، بخصوص آن دسته از مفاهیم سیاسی و اجتماعی که در این افسانه به نماد آمده، چند دهه ای است که مورد دقت و تفسیر متفکران ایرانی قرار گرفته است. روشنتر بگویم، در بالا نوشتم که وقتی در سده های چهارم و پنجم قبل از میلاد داستان قدیمی اودیپ و پدرش موضوع اندیشه و مداقه نزدیک متفکرانی مثل سوفوکل قرار گرفت این پدیده همزمانی با معنائی داشت با تغییرات اجتماعی و سیاسی عمیق در ساختار جامعه آنروز یونان، که عبارت باشد از پدید آمدن اندیشه سیاسی و نظام اجتماعی جدیدی به نام دموکراسی. به سخن دیگر منظور من اینست که شاید بتوان به صحنه تفکر خودآگاهانه رسیدن، و به نقد و چالش کشیده شدن فلسفه نهفته در داستان رستم و سهراب توسط متفکران ایرانی دهه های اخیر را نیز در همزمانی با معنای دیگری دید با تغییراتی که در بافت اجتماعی و اندیشه سیاسی جامعه ایران در حال اتفاق افتادن میباشند. شاید، به عبارت دیگر، جامعه ما نیز در معرض گذاری است از جامعه فرد محور به یک سیستم گروه محور، یا به عبارت دیگر، از حکومتی که نماینده خواست و امر یک فرد به نام «پادشاه» (که سایهٔ خود خدا بود) یا «ولی امر» (که نمایندهٔ نمایندهٔ خداست) به دولتی که نماینده خواست و افکار گروهی از مردم به نام ملت ایران میباشد.

شاید.

یک کلیپ کوتاه از صحنه قتل «لایوس» توسط پسرش «اودیپ»، از فیلم ایتالیائی «شاه اودیپ» به کارگردانی «پیر پائولو پازولینی»:

یک کلیپ کوتاه از صحنه قتل «سهراب» توسط پدرش «رستم»، از فیلم روسی «رستم و سهراب» به کارگردانی «بوریس کیمیاگروف»:

حظ خانه و لذت خانه: دو بخش از سرای شاه سلطان حسین صفوی

2008-11-22T17:49:00.000-08:00

لینک این مطلب در بالاترین

«رستم التواریخ»، کتابی است به قلم محمد هاشم، فرزند امیر حسن، متخلص به «آصف» و ملقب به «رستم الحکما» ، که بعد ها از سوی فتحعلیشاه همچنین ملقب به «صمصام الدوله» گردید. «رستم التواریخ» مجموعه ای است از داستانهاو حکایات تاریخی و شرح اوضاع سیاسی و اجتماعی و اقتصادی، که از دوران شاه سلطان حسین صفوی شروع و تا اواسط پادشاهی فتحعلیشاه قاجار را در بر میگیرد.

نثر این کتاب آنچنان صریح بی پرده به شرح‌ جزئیات مختلف زندگی در زمان خود میپردازد که وقتی نسخه ای از آن در سالهای پس از انقلاب اسلامی منتشر شد ناشر مجبور بود تا قسمتهای بسیاری از کتاب را حذف کند، تا حدی که نسخه پس از جمهوری اسلامی (که متاسفانه تنها نسخهٔ قابل دسترس عموم نیز میباشد) عملا به شیری بی یال و دم و اشکم تبدیل شده است. دو قطعه ای که در زیر برایتان انتخاب کرده ام، از صفحات ۷۵-۷۶ چاپ قبل از انقلاب این کتاب گرفته شده است، که در سال ۱۳۴۸ توسط شرکت سهامی کتابهای جیبی / موسسه انتشارات امیر کبیر، و با تنظیم محمد مشیری منتشر گردیده است.

حظ خانه

در آن سرای بهشت مانند حجره دلگشائی ساختند و مکانی عمیق در آن بنا نمودند از دوطرف سراشیب که دهنهٔ بالای آن هفت زرع و دهنهٔ زیر یک زرع و از بالا تا زیر سنگ مرمر نصب نموده بودند.

آن حجره را با زینت بسیار ساخته و پرداخته و آراسته و پیراسته بودند که گاهگاهی آن یگانهٔ روزگار برهنه میشد و یک زوجهٔ ماه سیمای سیم اندام، خود را برهنه مینمود از بالای آن مکان عمیق روبروی هم می نشستند و پاهای خود را فراخ می نهادند و از روی خواهش همدیگر را بدقت تماشا می نمودند و می لغزیدند، از بالا تا زیر چون بهم میرسیدند الف راست به خانهٔ کاف فرومیرفت، پس آن دو طالب و مطلوب دست بر گردن همدیگر مینمودند و بعد از دست بازی و بوس و کنار بسیار، آن بهشتی سرشت مجامعتی روحبخشا با زوجهٔ حور سیمای خود مینمود که واه واه چه گویم از لذت آن (اللهم ارزقنا و جمیع المؤمنین) آنرا حظ خانه می نامیدند.

لذت خانه

حجرهٔ مدوّرهٔ وسیعه در آن سرای پر نشو و نما با زینت بسیار ساختند که گاهگاهی آن سرور سلاطین عهد خود با چهل پنجاه نفر از زنان ماه طلعت، حور اطوار، پری رفتار، چشم جادوی، هلال ابروی، مشگین گیسوی، مهر صباحت، طناز پر ناز غمزه گر عشوه پرداز خود در آن حجرهٔ پر زینت و ائینه جناب خود در میانه مجرد از لباس و لعبتان شوخ و شنگ مذکوره بدورش برهنه می نشستند و هر یک یک ناز بالش پر پر قوی اطلس و حریر و دیبا و پرنیان و زربفت مینهادند به زیر کمر خود، و پاهای خود را به زیر کمر و زانو میکشیدند و به پشت میخوابیدند و عشوه ها و غمزه ها و نازها و غنجها می نمودند و کرشمه ها می سنجیدند و شوخی ها با هم می نمودند و لطیفه ها به هم میگفتند و میشنیدند.

آن خلاصهٔ ملوک نیکوسلوک از هر طرف آن ماهوشان سیم اندام را تماشا مینمود و از هریک که خوشترش میامد بدست مبارک خود دستش را میگرفت و به مردی و مردانگی او را در میان میخوابانید و پاهای نازک حنای نگار بستهٔ او را بر دوش مبارک می انداخت و عمود لحمی سخت مانند فولاد خود را بر سپر مدوّر طولانی سیمین نازک آن نازنین فرو میکوفت و مجامعتی خسروانه می نمود که لاحول ولا قوة الا بالله، و آن حجره را لذت خانه میخواندند.

حکایت انوشیروان و آن پیر که گوز میکاشت

2008-11-20T12:07:00.000-08:00

لینک این مطلب در بالاترین

گويند روزي نوشروان عادل برنشسته بود و با خاصّگيان به شکار مي‌رفت و بر کنار ديهي گذر کرد. پيري را ديد نود ساله که گوز در زمين مي‌نشاند. نوشروان را عجب آمد؛ زيرا که بيست سال گوز کشته بر مي‌دهد.

گفت: «اي پير گوز مي‌کاري؟» گفت: «آري».

خدايگان گفت: «چندان بخواهي زيست که برش بخوري؟»

پير گفت: «کشتند و خورديم و کاريم و خورند.»

نوشروان را خوش آمد. گفت: «زه.»

در وقت خزينه‌دار را گفت تا هزار درم به پير داد. پير گفت: «اي خداوند هيچ کس زودتر از بنده گوز نخورد.»

گفت: «چگونه؟»

پير گفت: «اگر من گوز نکشتمي و خدايگان اين جا گذر نکردي، آن چه به بنده رسيد، نرسيدي و بنده آن جواب ندادي، من اين هزار درم از کجا يافتمي؟»

نوشروان گفت: «زها زه»

خزانه‌دار در وقت، دو هزار درم ديگر بدو داد؛ بهر آنک دوباره زه به زبان نوشروان رفت

[ برگرفته از «سیاست نامه»، نوشته «ابوعلي حسن بن علي طوسي» مشهور به «خواجه نظام الملک» ]

* «گوز» یا معرب آشنا تر ان، «جوز» همان «گردو» است

ترجمه به فارسی امروزی:

میگویند روزی انوشیروان عادل بر اسب نشسته بود و با نزدیکان خود به شکار میرفت، و از نزدیک دهی رد شد.

پیرمرد نود ساله ای را دید که داشت در زمین گردو میکاشت

انوشیروان تعجب کرد، چون [درخت] گردو بیست سال طول میکشد تا میوه بدهد

گفت «ای پیرمرد، گردو میکاری؟»

پیرمرد پاسخ داد «بله»

پادشاه گفت «آیا به اندازه کافی زنده خواهی ماند که از میوه درختی که میکاری بخوری؟»

پیرمرد پاسخ داد «دیگران [یعنی گذشتگان ما] [درختهای گردو] کاشتند و ما [گردوی ان را] خوردیم، حالا ما [درخت گردو] میکاریم تا دیگران [یعنی آیندگان ما] [میوه آن را] بخورند»

انوشیروان [از پاسخ پیرمرد] خوشش آمد و گفت «زه [آفرین]» و فورا به خزانه دارش گفت تا هزار درهم به پیرمرد بدهد.

پیرمرد گفت «هیچکسی به سرعت من [از درختش] گردو نخورده است!»

انوشیروان پرسید «منظورت چیست؟»

پیرمرد پاسخ داد «اگر من این گردو را نکاشته بودم و پادشاه از اینجا رد نشده بود و آن سئوال را نکرده بود و من آن جواب را نداده بودم، آن هزار درهم به من نمیرسید!»

انوشیروان گفت «زها زه!» [صد آفرین!]. و خزانه دارش فورا دو هزار درهم دیگر به پیرمرد داد، چون که کلمه «زه» دوبار بر زبان انوشیروان جاری شده بود.

بازگشت نئاندرتالها

2008-11-20T09:06:00.000-08:00

لینک این مطلب در بالاترین

اگرچه موضوع بازگرداندن انواع و گونه هائی که در سیر فرآیند میلیونها سال تکامل طبیعی از صحنه حیات بر روی زمین گم شده اند دستمایه داستانها و فیلمهای علمی-تخیلی بسیاری بوده است، اما در دنیای واقعیت های تاریخی، هنوز چند ثانیه ای هم نیست که نوع بشر خود را عملا با امکان به واقعیت پیوستن این تخیلات روبرو یافته است. هنوز، به عبارت دیگر، فرصت آن را نکرده ایم که واقعا بیاندیشیم در شرف ورود به چه دنیای عجیبی هستیم، دنیائی که در آن شاید تا چندی دیگر انسان نئاندرتال را هم در کنار خودمان ببینیم.

طی مقاله ای که در ژورنال علمی Cell منتشر شده اعلام شد که محققان مرکز مطالعاتی «ماکس پلانک» Max Planck در آلمان موفق شده اند یک مدل کامل از محتوای ژنتیک انسان نئاندرتال را بازسازی کنند. این دانشمندان با استفاده از یک تراشه استخوان به وزن کمتر از سه دهم گرم ( 0.3 Grams ) که از باقی مانده یک انسان نئاندرتال به قدمت سی هشت هزار سال به دست آمده بود توانسته اند سیستم کامل ژنوم میتوکندریال نئاندرتال ها را بازسازی کنند. یکی از نتیجه های جالبی که از این اکتشاف به دست آمد این بود که مشخص شد ساختار ژنتیکی نئاندرتال ها با انسانهای امروزی آنچنان تفاوتهای اساسی دارد، که محققان قانع شده اند انسانهای امروزین و نئاندرتال ها، که در حدود ۶۰۰۰۰۰ (ششصد هزار) سال پیش دست تکامل راهشان از هم جدا کرده است، تا زمانی که نسل نئاندرتال ها به انقراض کشیده شود تبدیل به «گونه» هائی کاملا مجزا و متفاوت گردیده بودند، و نهایتا انسان مدرن بود که در رقابتی نزدیک بر سر منابع طبیعی و غذا نئاندرتال ها را از بازی حیات بیرون انداخت.

اما گذشته از هیجان انگیز بودن این داستان به عنوان یک اکتشاف علمی، و آطلاعات مهمی که این یافته ها در مورد چگونگی زندگی «نئاندرتال»ها در اختیار دانشمندان قرار میدهد، یکی از اهمیت های جنبی این داستان هم البته مربوط است به موضوعی که صفحه را با آن شروع کردم، یعنی احتمال باز سازی «واقعی» مدل ژنتیکی نئاندرتال ها در قالب موجوداتی زنده، یا به عبارت دیگر، احتمال اینکه همان بشری که روزی نئاندرتال ها را از صفحه روزگار محو کرد، اکنون به یاری جادوی علم باز نعمت حیات را به انها ببخشد تا برگردند و شانه به شانه ما بر زمین راه بروند.

اما به حیات بازگرداندن نئاندرتال ها حتی اگر از لحاظ تکنیکی نیز ممکن شود، هنوز کار ساده ای نخواهد بود، چرا که موانع بسیار زیادی از لحاظ اخلاقی و مذهبی و اجتماعی هنوز بر سر راه دانشمندان خواهد بود. شاید به همین دلیل باشد که محققان اعلام کرده اند اگرچه بافت کامل ژنتیکی نئاندرتال ها تا حد زیادی در دسترس میباشد، هنوز هیچ برنامه قطعی برای «به دنیا آوردن» یک کودک نئاندرتال وجود ندارد، در حالی که از سوی دیگر خبر میدهند که تا به دنیا آمدن یک بچه «ماموت» زمان زیادی نمانده است.

ژنوم ماموت، که تقریبا به طور کامل از طریق دسته موی ماموت ده تا بیست هزار ساله ای که در یخ های سیبری پیدا شده اند رمز گشائی شده است، دانشمندان را عملا به دروازه تولید ماموت های زنده رسانده است، تا جائی که دکتر شوستر، محقق دانشگاه پنسیلوانیا که روی این پروژه کار میکند، به نیویورک تایمز میگوید بین ما و تولید یک بچه ماموت تنها ده میلیون دلار فاصله است.

بحثهای فراوانی میتوان داشت در اطراف این حکایت، از جنبه های علمی و فلسفی گرفته تا جنبه های اخلاقی، اجتماعی و اقتصادی. برای من شاید مهمترین اینها این سئوال باشد که با این امکاناتی که تکنولوژی جدید در اختیار ما قرار میدهد، و با توجه به اینکه امکان «بودن» ما در دنیا تا این حد و با این سرعت در حال تغییر است، چطور میتوان پیشبینی کرد که این تغییرات ژرف چه تاثیری بر آنچه که ما معمولا به عنوان «هویت انسانی» میشناسیم خواهد گذاشت؟ انسانی که قادر باشد گونه های زیستی مرده را به حیات برگرداند ، که هیچ، حتی گونه های جدیدی هم خلق کند، انسانی که تا چندی دیگر قادر به خلق نه تنها حیات مصنوعی بلکه هوش مصنوعی نیز خواهد بود، آیا میتوان این انسان را همان انسانی دانست که روزگاری خدائی را و خدایانی را بنده بود؟ بی شک جواب این سئوال منفی است، اما اگر انسان در شرف گذار است مقصدش کجاست، و آیا در آن مقصد جائی هم برای «انسانی» که ما میشناسیم خواهد بود؟ آیا موجودی که جای ما را میگیرد تا آن حد سبعیت ما را در ژنوم بیولوژیک و فرهنگی خودش به ارث برده خواهد بود که «بشر» را همچون نئاندرتال ها و ماموت ها از صفحه روزگار محو کند؟ یا شاید هم از قصه های حذف و جدال و تلاش بازگردانی نئاندرتالها و ماموتها و دندان شمشیری ها توسط ما و پدرانمان درسهای با ارزشی گرفته باشد و حیات خودش را معادل و نیازمند ممات «دیگران» نگرداند؟

قربانیان تازه ترسناک ترین فرودگاه دنیا

2008-11-15T18:57:00.000-08:00

لینک این مطلب در بالاترین

شاید بتوان فرودگاه لوک-لا (Lukla) واقع در ارتفاع بیش از دوهزار و هفتصد و پنجاه متری در دل کوهستانهای هیمالیا در نپال، که باند فرودش کمتر از پانصد و پنجاه متر طول و بیشتر از ۱۲ درصد شیب دارد را ترسناک ترین فرودگاه دنیا لقب داد.

همین ماه گذشته با سقوط یک هواپیمای مسافربری متعلق به شرکت Yeti Airlines این فرودگاه ۱۸ نفر دیگر به لیست قربانیان سانحه های هوائی خود اضافه کرد

برای دیدن نسخه بزرگ عکس روی آن کلیک کنید:

مشائی، کاراکتری پسا مذهبی در رمان حکومت اسلامی

2008-11-13T11:40:00.000-08:00

لینک این مطلب در بالاترین

به نظر من یکنفر که از نزدیک با کم وکیف داستان آشنا است باید کتاب مهمی در مورد دولت احمدی نژاد و نقش بی بدیل آن در فروپاشی، یا لااقل استحاله عمیق حکومت اسلامی در ایران بنویسد. و بدون شک این کتاب پس از خود احمدی نژاد یکی از فصل های اصلیش باید به اسفندیار رحیم مشائی اختصاص داده شود، و نقش مهم رشته سخنها و رفتارهای او در ان روند استحاله، یا حتی سوق به فروپاشی ایدئولوژیک.

اسفندیار رحیم مشایی که «پدر زن» پسر احمدی نژاد میباشد، از لحاظ اداری و سیاسی نیز نقشهای مهم و اساسی در کابینه احمدی نژاد بر عهده داشته و دارد، از قبیل: معاون رییس جمهور، رییس سازمان میراٍث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی، رییس شورای عالی ایرانیان خارج از کشور، رییس مرکز عالی جهانی شدن، و نیز نماینده رئیس جمهور در نظارت بر سیاست ها و عملکرد وزارت خانه هایی مانند نفت و نیرو.

جزئیات و نکات قابل توجه در داستان مشائی بسیارند، اما اینجا میخواستم از جدید ترین ضربه ماندنی و کارای او صحبت کنم که در مراسم آغاز یک همايش سازمان میراث فرهنگی، یک گروه زن دف نواز را مامور کرده که بیایند با دف و آواز قرآن را بیاورند بدهند دست یک قاری، و بعد هم که قرائت تمام شد با همان دف و آواز قرآن را بگیرند و از مجلس ببرندش بیرون. نه تنها چگونگی این کار، یعنی استفاده از زن ها، آن هم زنهائی که چادر سیاه نپوشیده اند، که دف میزنند، و دف هم که به هر حال اساس ریتم است و مادر رقص، بلکه همین فعل سمبلیک ساده، که چند زن قرآن را بیاورند، قرائت کوتاهی بشود، و بعد هم «کتاب آسمانی» را (که طبعا باید مثل خود خدا همیشه باما بماند و حاضر و ناظر بر کارهایمان باشد -بیخود نیست که همه کاری را را در جمهوری اسلامی با آوردن اسم خدا و یا قرائت قرآن آغاز میکنند) برگردانند ببرند بیرون، و جلسه را «بدون قرآن» ادامه بدهند، این همین خودش یک کتاب داستان دارد، که در همین روزهای آینده نوشته خواهد شد.

حقیقتش من که فکر میکنم این تو بمیری از آن تو بمیری ها نباشد، و چه بسا مشائی مقام و وزارت خودش را هم سر این داستان از دست بدهد. هنوز هیچ نشده، مثلا، آیت الله گلپایگانی اعلامیه داده که نمیداند چه بگوید، و چکار کند از این «مصیبت»، و اعلام کرده که «این اشخاص صلاحیت ندارند در مصدر کار باشند» .

و من باب اشاره هم عرض کنم که به نظرم آیت الله گلپایگانی خوب حواسش جمع است و حرفش راست است وقتی مثلا میگوید، «بدانيد اگر باب اين مسائل باز شد ديگر توقف پذير نيست و بی اعتنایی به این گونه مطالب و عدم توجه به هویت اسلامی، گریبانگیر همه خواهد شد.»، که به نظرم اشاره اش به همان چیزی است که عرض کردم. مطمئن باشید که این جور چیزها مثل سوراخ های کوچکی هستند در بدنه دیوار یا سد جمهوری اسلامی، که خواه ناخواه به مرور زمان بزرگتر و گشاد تر خواهند شد و هیچکس هم قدرت جلوگیری شان را نه دارد و نه خواهد داشت، با بیل یا با فیل، تا روزی که یا دیوار از بن نو سازی شود، یا خراب شود و فروبپاشد

به هر حال من یکی که بگویم من و امثال من باید حقیقتا از احمدی نژاد و مشائی ها تشکر کنیم، چرا که در واقع خدمتی که اینها به آمدن آزادی و رفتن کشور به سوی دموکراسی کرده اند از خدمت خاتمی ها بیشتر اگر نباشد، کمتر نیست. حالا خودشان میخواستند یا میدانستند چه میکنند یا نه، آن دیگر ربط آنچنانی به اصل قضیه ندارد به نظر من.

در هر حال همانطور که گفتم، جزئیات و نکات قابل توجه در داستان مشائی بسیارند و اگر فرصتی شد خیلی دوست دارم نگاه نزدیکتری به انها بیاندازم. اما فعلا تا آن روز، این فیلم از مراسم دف زنان و قرآن خوانان خدمت شما باشد:

پیشنهاد دو میلیون دلاری به سارا پیلین برای شرکت در فیلم پورنو

2008-11-11T18:12:00.000-08:00

لینک این مطلب در بالاترین

امروز در اخبار امده بود که سزار کاپون« Cezar Capone » کارگردان امریکائی فیلمهای پورنو که در فلوریدا زندگی میکند، پیشنهادی به ارزش دو میلیون دلار به سارا پیلین برای شرکت در یکی از فیلمهای خود ارائه کرده است .

اقای کاپون سارا پیلین را «یک مادر زیبا و زنی بسیار هوس انگیز در رده سنی بالای چهل» خوانده است ، و گفته است اگر پیلین در فیلم او شرکت کند وی حاضر است شوهر او «تاد پیلین» را هم در تهیه فیلم به عنوان شریک قبول کند.

گفتنی است که به تازگی فیلم پورنوی دیگری نیز با مضمون سارا پیلین تهیه شده است. این فیلم که ظاهرا مراحل ساخت آن تکمیل شده اما هنوز به بازار عرضه نشده است توسط اقای «لری فلینت Larry Flynt » صاحب امتیاز مشهور مجله پورنوگرافیک «هاسلر Hustler» تهیه شده است. در این فیلم که به نام «Who's Nailin Paylin» مشهور گردیده، از یک هنرپیشه پورن به نام «لیسا ان Lisa Ann» که شباهت فیزیکی زیادی با خانم پیلین دارد استفاده شده است.

برای دیدن جزئیات بیشتری از فیلم Who's Nailin' Paylin از جمله چند صحنه از فیلم (توجه: پورنوگرافیک) باشرکت خانم «لیسا ان» میتوانید از این لینک استفاده کنید (توجه، محتوای پورنوگرافیک)

متن فیلم پورنوگرافیک با شرکت همسان خانم پیلین در زیر آمده است. این متن را صاحب کمپانی سازنده فیلم، آقای «لری فلینت» در اختیار سایت Radar Online گذاشته است:


(Open on the PALIN residence, Wasilla, Alaska. Evening. 
Governor SARAH PALIN is sitting on the couch, reading 
"all of the magazines." She is wearing a satin negligee 
and bunny slippers. Her luxurious brown hair is in a bun. 
Her glasses rest just so on the bridge of her nose. TODD 
is out of town on business. TRIGG is peacefully asleep 
upstairs. There is a firm knock at the door. PALIN puts 
down her reading material and goes to answer it.)

PALIN: Who is it?

GRUFF MALE VOICE: It's JOE, the tanning-bed repairman.

(PALIN unlocks the door and opens it)

PALIN: Hiya! You were supposed to be here two hours ago, 
doncha know?

JOE: I'm sorry. My snowmobile broke down outside of Matunska. 
I had to walk the rest of the way.

PALIN: Well, you're in luck. I just baked a batch of 
chocolate-chip cookies. Why don't you come inside and I'll 
fix you a plate of 'em?

(JOE obliges. He takes a seat on the couch. PALIN enters 
the kitchen and returns shortly after with the cookies. She 
gives them to JOE, but not before looking him up and down.)

PALIN: My oh my. That's quite a toolbelt you have on. It 
looks heavy.

JOE: I have a big hammer.

PALIN: Oh, I betcha do. I love a big hammer. But I love 
screwdrivers, too! And wrenches. The fact is I love and 
respect all of America's diverse tools, big and small. 
They're what helps make us so great as a nation. Here, 
let me take that off for ya.

(PALIN takes a seat on the coach beside JOE and starts 
to undo his belt. He stops her.)

JOE: Let's go take a look at the tanning bed first.

PALIN: Oooh, okay.

(PALIN leads JOE to the tanning salon in the basement. 
JOE carefully inspects the machine.)

JOE: Looks like there are just a bunch of screws loose.

PALIN: (seductively) You're in luck. I fully support 
off-shore and on-shore drilling.

(PALIN pounces on JOE and throws him onto the top of 
the tanning bed. She quickly rips off his jeans.)

PALIN: God almighty! You are hung like a moose. Now I 
have to eat ya!

JOE: I'm bigger than a moose. Do you have any 
contraceptives?

PALIN: It's okay. I already took a morning-after pill.

JOE: Um, are you sure it works that way?

PALIN: Are you asking me if I know what a morning-after 
pill is? Because I totally do! I'll get back to ya with 
specifics.

(The two proceed to make furious love in a multitude of 
positions. PALIN amply demonstrates that she has enough 
experience.)

PALIN: Fuck me harder! HARDER! Pound me until my head is 
so empty that I can't even remember the name of the one 
Supreme Court case I actually know! I want it to burn. 
Burn like a banned book. Oh God, Oh God, OH MY GOD! MAKE 
ME SEE RUSSIA FROM HERE!

(After 10 minutes, the two finish.)

PALIN: Wow-eee. I haven't had a ride that good since 
Todd took me for a spin on the back of his Yamaha at 
the Tesoro Iron Dog.

JOE: That was amazing. What now?

PALIN: I feel so alive! Let's grab my gay friend and go 
shoot wolves from the safety of a helicopter.

(End scene)

هراس انگلیس از آب شدن یخ های بین ایران و امریکا ؟

2008-11-09T16:50:00.000-08:00

لینک این مطلب در بالاترین

مشکل بتوان اضطراب دولت انگلیس از روشن شدن روابط بین ایران و ایالات متحده شاید را در جائی واضحتر از مقاله خبری که همین امروز در سایت بنگاه خبر پراکنی دولت انگلیس، بی بی سی، پخش شده است منعکس دید.

یکی از قواعد اصلی که در طی قرن بیستم تبدیل به ستون فقرات عملیاتی مطبوعات و ماشینهای خبر سازی مختلف شده است اینست که فرقی ندارد اصل واقعه چه باشد، انچه مهم است اینست که با آن چه میتوان کرد و از چه زاویه ای میتوان آن را ارائه داد. واقعیت نهفته در این قاعده مهم هم این است که هر خبری هر چقدر هم در واقع "بر خلاف" منافع شما باشد، اگر خبرگزار شما به اندازه کافی مهارت داشته باشد میتواند از آن در جهت مورد نظرتان استفاده کند.

شاید یکی از ساده ترین راههای درک این مفهوم توجه به تکنیکهائی باشد که در هدایت قایق های بادبانی استفاده میشود، تکنیکهائی که ستون فقرات ان بر این واقعیت استوار است که "عملا فرقی ندارد باد در چه جهتی میوزد، اگر قایقران مهارت لازم را داشته باشد، میتواند از ان باد برای جلو بردن قایق خود در جهت دلخواه خود استفاده کند، حتی اگر جهت دلخواه وی مستقیماَ در خلاف جهت وزش آن باد باشد".

سایت اینترنتی بی بی سی امروز یک مقاله خبری منتشر کرده است با این تیتر: «اوباما امید ایران برای تغییر را له کرد». وقتی این تیتر را دیدم، اولین فکری که طبیعتا به ذهنم رسید این بود که خبر تازه ای شده، و اوباما حرف تازه ای زده است، بخصوص که علاوه بر تیتر مهیجی مثل آن، اولین جمله خبر هم اینطور بود که «اگر کسانی امیدوار بودند که پیروزی باراک اوباما منجر به دستاوردهای سریعی در روابط واشنگتن با یکی از قویترین دشمنانش، یعنی ایران، بشود، به نظر میرسد که ماه عسل آنان هنوز شروع نشده به پایان رسیده است».

تا آنجا که من حرفهای اوباما در طی چند روزی که از پیروزیش میگذرد را تعقیب کرده بودم هیچ نشانی از «له کردن» امیدهای ایران در حرفهایش به چشمم نخورده است، حتما باید چیز تازه ای گفته باشد. اما وقتی رفتم و مقاله را از نزدیک خواندم، تازه متوجه شدم که خیر هیچ حرف و حدیث تازه ای در کار نیست و دوستان بی بی سی ای دارند از همان حرفهای قبلی استنتاج میکنند این داستان له و لِوَرده کردن را. یعنی به عبارت دیگر بی بی سی چیان عزیز دقیقا همان حرفهائی را شاهد این تحلیلشان آورده بودند که بنده خودم قبلا دیده بودم و با خودم گفته بودم، بسیار خوب، طبیعی است که این باید پاسخ ایشان باشد به مسئله ایران، یا طبیعی است که این باید پاسخ ایشان باشد به نامه ای که احمدی نژاد به وی نوشته است، و اتفاقا خیلی هم مهم و مثبت به نظرم آمده بود که ایشان گفتند پاسخ نامه احمدی نژاد را «به نحوی مناسب» و پس از تامل روی موضوع، و نه به صورت اتوماتیک و در دنباله روی از رویه های معمول قبلی (knee jerk) خواهند داد. به عبارت دیگر، دقیقا همان جملات و عباراتی را که بی شک بایستی به عنوان نشانه تفاوت عمیق برخورد اقای اوباما با سلف خود، جرج بوش، و نمودی از تفاوتهای اساسی دیدگاههای وی با سیاستهای جنگجویان نئو کان و محافظه کاران جمهوری خواه دانست، همان عبارات و جملات را خبرگزاری بی بی سی تیتر کرده که اینها امیدها و آرزوهای ایرانی ها برای سیاست متفاوت دولت جدید نسبت به کشورشان را «له کرده است» !!

البته این را هم اجازه بدهید تا از نظر نیاندازیم که دوست قدیمی انگلیسی ها که همان جناب لاریجانی باشه هم سریعا و «استراتژیکاً» به کمک بی بی سی آمده، با یک عکس دمغ و شدیدا پکر، وخبرگزاری هم از ایشان نقل کرده است که «اظهارات اقای اوباما قدمی در مسیر غلط بود»، و بعد هم اضافه کرده که «تغییر باید استراتژیک باشد، نه آرایشی»، یا به عبارت دیگر، هنوز هیچی نشده ایشان، همقدم با رادیو دولتی انگلیس، نسخه دولت اوباما را پیچیده و اعلام است که تغییرات ایشان اولا جنبه آرایشی خواهند داشت و واقعی نیستند، و ثانیا هیچ ارتباط و فایده ای هم به حال ایران نخواهند داشت.

به هر حال صحنه سیاست جای پیچیده ایست و هرکس و ناکسی مثل من نمیتواند از راه برسد و اظهار فضل کند، انهم سیاست ایران و انگلیس که هر چه باشد «از بچه گی» با هم آشنا بوده اند. اما حتی با همه اینها باز هم مشکل است که اینطور صحنه های بارز و واضحی را دید و انگشت حیرت به دهان نگزید که بار الٰها، آن را که سیاست دادی چه ندادی، و آن را که ندادی چه دادی.

راستی، قبل از خداحافظی این هم شاید باید خدمتتان بگویم که مقاله خبری/تحلیلی بی بی سی با عکس جالبی تمام میشود که شاید مثل آینه ای خوش صیقل آرزوها و امیال قلبی ایشان را منعکس میکند. اجازه بدهید ان عکس را هم همین پائین بگذارم تا شما هم مستفیض شوید.

پسر ۸ ساله به اتهام قتل با نقشه و انگیزه قبلی زندانی شد

2008-11-08T08:36:00.000-08:00

شاید این یکی از مشکلترین داستانهائی باشد که در این روزگار دیوانه به گوشم خورده است.

پسر ۸ ساله اریزونائی بدون هیچ سابقه مسائل روانی یا عاطفی یا اجتماعی، حتی بدون یک مسئله کوچک در مدرسه مثلا، یا با بچه های همسایه شان، یک روز سرد پائیزی به همین سادگی با یک اسلحه کالیبر ‎۰/۲۲ پدر بیست و نه ساله خود و یک مرد دیگر را به قتل رسانده است، آنهم در طی آنچه دادگاه میگوید انگیزه قبلی و با یک نقشه حساب شده بوده است!

پسر خردسال، که نام وی اعلام نشده است، اکنون در پشت میله های زندان به سر میبرد تا روزی که نتیجه نهائی اتهامش، که ارتکاب دو فقره قتل با انگیزه و نقشه قبلی باشد، مشخص شود.

خبر گزاری آسوشیتد پرس به نقل از «روی ملنیک Roy Melnick» رئیس پلیس «سنت جان»، شهرک کوچک محل وقوع قتل ها که در شمال شرقی شهر «فونیکس» واقع شده، تاکید میکند که پسر هشت ساله این قتل ها را بر طبق یک تصمیم آنی یا اشتباه انجام نداده است، و میگوید برای پلیس مشخص شده است که این قتل ها با انگیزی و نقشه قبلی بوده اند، اما به دلیل اینکه هنوز دادگاه به نتیجه نهائی نرسیده است از اعلام جزئیات بیشتر در مورد ان انگیزه یا نقشه قتل خودداری میکند.

پلیس میگوید وقتی در عرض چند دقیقه پس از شلیک گلوله ها خود را به خانه پسرک رساندند، با یک جسد نیمه جان در مقابل در خانه، و یک جسد مرده در اتاق خواب طبقه دوم روبرو شدند.

کودک قاتل پس از به قتل رساندن پدر بیست و نه ساله اش «وینسنت رومرو» و «تیموتی رومانس» مرد سی و نه ساله ای که اتاقی در خانه شان کرایه کرده بود، خودش را به خانه همسایه رسانده بود و به انها گفته بود، «فکر میکنم بابام مرده باشه».

اسوشیتد پرس از قول پلیس محلی اضافه میکند، «پسر زندانی در وضع روحی مناسبی است. خیلی سعی میکند خودش را خشن نشان بدهد، ولی معلوم است خیلی ترسیده».

مسئله مهم امروز در امریکا: اوباما چه جور سگی بگیرد ؟

2008-11-07T15:57:00.000-08:00

لینک این مطلب در بالاترین

وقتی که اوباما رئیس جمهور منتخب ایالات متحده امروز، جمعه، اولین کنفرانس خبری خود را برگزار کرد، یک سئوال مهم در ذهن مردم و خبرنگاران میچرخید: رئیس جمهوری جدید چه نوع سگی برای بچه هایش خواهد خرید ؟ اگر همین الان بروید و اخبار گوگل را در این مورد بگردید، میبینید که رسانه های امریکائی بیشتر از صد مقاله خبری در اینمورد به همین زودی منتشر کرده اند.

در حقیقت این سئوال از همان شبی مطرح شد که نتائج رای گیری ها اعلام شد و اقای اوباما که پیروز رقابت ها بود برای سخنرانی معروف خود به همراه خانواده اش بر روی سکوئی در میان صدها هزارطرفدار ظاهر شد. وقتی به روی سکو رسیدند، باراک خم شد، دختر ده ساله اش «مالیا» و خواهرش «ساشا» که هفت سال دارد را بوسید و به انها گفت، «شما بچه های بسیار خوبی بوده اید، آنقدر خوب که توله سگی که میخوام برایتان بخرم حق مسلمتان است!».

از ان لحظه تا کنون هزاران پیشنهاد در مورد نوع سگی که یک رئیس جمهور خوب برای بچه هایش باید بخرد به سوی او سرازیر شده است، و مسئله تا جائی اهمیت پیدا کرده است که امروز، در اولین کنفرانس خبری که رئیس جمهوری منتخب برقرار کرد، هفتمین سئوالی که از او پرسیده شد در مورد نوع سگی بود که وی خواهد خرید .

اقای باراک حسین جواب این سئوال هفتم را چنین داد:

اما در مورد سگ، باید عرض کنم که این موضوع خیلی مهمی است! حتی در وبسایت مان هم این مسئله سگ بیشتر از هر مسئله دیگری مورد توجه مردم قرار گرفته است. خوب ببینید، ما دو تا میزان و معیار برای انتخاب سگ داریم که باید با هر دو آنها مطابقت داشته باشد. یکی این است که دخترم «مالیا» آلرژی دارد، بنا بر این باید سگی باشد که آلرژی زا نباشد. تیره های مختلفی از سگ ها هستند که غیر آلرژی زا هستند. اما دومین معیار اینست که ما ترجیح‌ میدهیم که یک سگی از یکی از پناهگاه های حمایت حیوانات بگیریم، ولی خوب بیشتر سگهای پناهگاه ها مثل خود من غیر اصیل [ mutt - سگ دو رگه] هستند. بنا بر این در حال حاضر پس یکی از مسائل مهم خانواده اوباما این است که چطور این دو معیار را با هم جور در بیاوریم.

خدا عاقبت این جماعت را به خیر کند. گرچه از جواب طعنه امیز اوباما مشخص بود که خوب متوجه مضحک بودن برخورد جامعه امریکائی با موضوعی مثل سگ آقای رئیس جمهور هست، ولی به هر حال ایشان رئیس جمهور همین جماعت است و باید برای همینها کار کند.

احمدی نژاد مخاطب اولین جمله اوباما پس از پیروزی او بود

2008-11-05T10:16:00.000-08:00

"اگر در دنیا هنوز کسی هست

که شک دارد که امریکا جائی است که در آن هر آرزوئی امکان پذیر است،

که شک دارد که رویاهای پدران ما هنوز باما و زنده هستند،

که هنوز قدرت دموکراسی در امریکا را زیر سئوال میبرد:

این شب پاسخی به اوست !"

لینک این مطلب در بالاترین

شک نمیتوان داشت که اولین جمله سخنرانی اوباما پس از پیروزی در انتخابات ریاست جمهوری امریکا سیلی سردی بود که مستقیما گوش احمدی نژاد ها و قرضاوی های جهان را هدف داشت.

از سوی دیگر، اینکه وی موضوع "دید کسان دیگر در جاهای دیگر دنیا راجع به امریکا" را به عنوان «اولین» موضوع مطرح‌ شده در سخنرانی بسیار مهم پیروزیش انتخاب کرده است دلیل روشنی است بر واقف بودن اوباما به اهمیت اساسی ترمیم چهره امریکا در جامعه جهانی، چهره ای که شاید در هیچ برهه ای از تاریخ این کشور قدرتمند به اندازه هشت سال گذشته در چشم جهانیان خدشه دار نبوده است. و هم از این رو بود که پس از سیاهه کردن «پاسخ» هائی که این انتخابات به ناباوران و بد گمانان داده است، یک بار دیگر تاکید کرد که این انتخابات «پیغامی بوده است از جانب مردم امریکا به مردم دنیا».

گزیده متن سخنرانی اوباما را در زیر بخوانید

متن کامل انگلیسی را نیز میتوانید در پایین همین صفحه بخوانید

برای قسمت نظرات پای صفحه اینجا را کلیک کنید

دنباله گزیده متن سخنرانی اوباما (متن تصحیح شده از ترجمه رادیو فردا):

پاسخ وی صف‌های طولانی است که این مملکت هرگز تاکنون به خود ندیده است؛ پاسخش همان مردمی هستند که ساعت‌ها در صف به انتظار ایستادند، و بسیاری از آنها این کار را برای نخستین بار می‌کردند؛ چرا که اعتقاد داشتند که این بار باید متفاوت باشد، و باور داشتند صدای آنها می‌تواند خود صدای تفاوت و تغییر باشد.

این پاسخی است از زبان پیر و جوان، دارا و ندار، دموکرات و جمهوری‌خواه، سیاه، سفید، آسیایی و آمریکایی. این پیام آمریکایی‌ها به دنیا بود: ما هرگز مجموعه‌ای از افراد جدا، یا دو دسته جدا از ایالات آبی و قرمز نبوده‌ایم.

ما «ایالات متحده آمریکا» هستیم و خواهیم بود.

این پاسخ آن کسانی است که مدت‌های مدید در گوش خود زمزمه تردید و ترس می‌شنیدند و اکنون آمده‌اند تا چرخ تاریخ را به سوی امید به روزگاری بهتر بچرخانند.

این اتفاق منحصر به دیروز و امروز نیست؛ اما امشب، به دلیل کاری که امروز در این انتخابات و در این لحظه سرنوشت‌ساز کردیم، تغییر به خاک آمریکا پا گذاشت.

هرگز فراموش نخواهم کرد که صاحب اصلی این پیروزی کیست. این پیروزی از آن شماست. این پیروزی از آن شماست.

به آنها که دنیا را به ویرانی می‌کشند می‌گویم: ما شما را شکست خواهیم داد. و به آنها که در پی صلح و امنیت‌اند می گویم: ما از شما حمایت می‌کنیم.

من نامزدی نبودم که کسی احتمال رسیدنش به این مقام را بدهد. ما کار خود را با پول زیاد یا حمایت فراوان دیگران آغاز نکردیم. مبارزه تبلیغاتی ما در تالارهای عظیم و باشکوه واشینگتن شکل نگرفت. مبارزه ما در حیاط‌های دموین، اتاق‌های کنکورد و ایوان‌های چارلستون آغاز شد. مبارزه ما به پشتوانه مردان و زنان کارگری پیش رفت که به سراغ پس‌اندازهای اندک خود رفتند و پنج دلار و ده دلار و بیست دلار به این هدف کمک کردند.

این پیروزی از آن شماست.

و می‌دانم که این کار را فقط برای پیروزی در انتخابات نکردید. و می‌دانم که این کار را برای من نکردید؛ این کار را کردید چون عظمت آن‌چه را که در پیش است درک می‌کنید. چون حتی همین الان که جشن گرفته‌ایم هم می‌دانیم چالش‌هایی که فردا پیش روی‌مان خواهد بود بزرگ‌ترین چالش‌های زندگی ماست: دو جنگ، کره خاکی در خطر، و بدترین بحران مالی یکصد سال گذشته.

امشب اینجا ایستاده‌ایم؛ اما می‌دانیم آمریکایی‌های شجاع و دلاوری در بیابان‌های عراق و کوهستان‌های افغانستان از خواب بیدار می‌شوند تا جان خود را به خاطر ما به خطر بیندازند.

پدران و مادرانی که بر بالین فرزندان خود با این فکر چشم بر هم نمی‌گذارند که چطور قسط خانه و پول دکتر و دارو را تامین کنند و پولی هم برای خرج تحصیل فرزندان‌شان کنار بگذارند.

باید انرژی‌های نو به دست بیاوریم، کارهای جدید ایجاد کنیم، مدارس جدید بسازیم، به تهدیدها پاسخ دهیم، و با برخی متحدان دوباره دست دوستی بدهیم.

راهی دراز و قله‌ای پرشیب پیش رو داریم. شاید در یک سال و حتی در یک دوره به آن نرسیم؛ اما آمریکا! من هرگز به اندازه امشب امیدوار نبوده‌ام که به آن خواهیم رسید.

به شما قول می‌دهم که در قالب یک ملت به آن خواهیم رسید.

موانع و مشکلاتی پیش روی‌مان خواهد بود. بسیاری هستند که با تصمیمات و سیاست‌های من در مقام رییس جمهوری موافق نخواهند بود. و می‌دانیم که دولت نمی‌تواند تمامی مشکلات را حل کند.

اما من همواره در مورد چالش‌های پیش رو با شما صادق خواهم بود. حرف شما را خواهم شنید، مخصوصا وقتی که با هم هم‌عقیده نیستیم. و مهم‌تر از همه، از شما خواهم خواست در کار بازسازی این مملکت به من بپیوندید؛ بازسازی از همان راهی که آمریکا در ۲۲۱ سال گذشته ساخته شده است؛ آجر به آجر، سنگ به سنگ، دست‌های پینه‌بسته در کنار یکدیگر.

این پیروزی تنها تغییری نیست که ما به دنبال آنیم. این پیروزی فقط فرصتی است برای ما که به تغییر و تحول جامه عمل بپوشانیم.

در این کشور، ما همه با هم، یک ملت و یک مملکت، اوج می‌گیریم یا سقوط می‌کنیم. بیایید در برابر وسوسه بازگشت به آن حقارت و خامی که مدت‌هاست سیاست ما را به خود آلوده است بایستیم.

به یاد داشته باشیم که مردی از همین ایالت پرچم حزب جمهوری‌خواه را به کاخ سفید برد،‌ حزبی که بر پایه ارزش‌های اتکا به نفس، آزادی فردی و اتحاد ملی بنا شده است. هزاران نفر از هواداران باراک اوباما رییس‌جمهوری منتخب ایالات متحده برای گوش دادن به سخنان وی در گرانت پارک شیگاکو گرد آمده بودند.

این ارزش‌هایی است که همه ما به آنها اعتقاد داریم. و گرچه حزب دموکرات امشب به پیروزی بزرگی رسیده است، این پیروزی را با تواضع و فروتنی و تصمیم جدی به رفع شکاف‌هایی می‌پذیریم که مانع پیشرفت‌مان شده‌اند.

همان طور که لینکلن به مملکتی متفرق‌تر از مملکت امروز ما گفت: ما نه دشمن، که با هم دوستیم. شاید بر عشق‌مان خدشه وارد شده باشد، اما رشته‌هایی که ما را به یکدیگر پیوند می‌زند نباید از هم بگسلد.

و خطاب به آن آمریکایی‌هایی که هنوز حمایت‌شان را جلب نکرده‌ام می‌گویم: ممکن است امشب رأی شما را نگرفته باشم، اما صدای شما را می‌شنوم؛ من به کمک شما نیاز دارم، و رییس جمهور شما هم هستم.

به آنها که دنیا را به ویرانی می‌کشند می‌گویم: شما را شکست خواهیم داد.

به آنها که در پی صلح و امنیت‌اند می‌گویم: از شما حمایت می‌کنیم.

ما امشب بار دیگر ثابت کردیم که قدرت واقعی ملت ما نه از توان تسلیحاتی یا میزان ثروت‌مان، که از توان ماندگار آرمان‌های‌مان سرچشمه می‌گیرد: آرمان‌های دموکراسی، آزادی، فرصت، و امیدی محکم و استوار.

و ویژگی اصلی آمریکا در همین است: که آمریکا می‌تواند تغییر کند. اتحاد و همبستگی‌مان می‌تواند به کمال برسد. آن چه تاکنون به آن رسیده‌ایم امید آن چیزی را که می‌توانیم و باید فردا به آن برسیم در ما زنده می‌کند.

حالا نوبت ماست که نیروهای خود را دوباره به کار بگماریم و درهای بخت و اقبال را به روی فرزندان خود بگشاییم؛ رفاه و آسایش را به این مملکت بازگردانیم و پیام صلح را تبلیغ کنیم؛ رویای آمریکایی را احیا کنیم و باز بر این حقیقت بنیادین مهر تایید بزنیم که بسیاریم اما یکپارچه و یکی؛ تا آخرین نفس امیدواریم. و هر جا که به شک و بدگمانی برخوردیم یا به افرادی که به ما می‌گویند نمی‌توانیم، پاسخ ما به ایشان آن باور ازلی و ابدی خواهد بود که همواره جان کلام یک ملت است: ما می‌توانیم.»

Full Transcript of Obama's Chicago Speech

Hello, Chicago.

If there is anyone out there who still doubts that America is a place where all things are possible, who still wonders if the dream of our founders is alive in our time, who still questions the power of our democracy, tonight is your answer.

It's the answer told by lines that stretched around schools and churches in numbers this nation has never seen, by people who waited three hours and four hours, many for the first time in their lives, because they believed that this time must be different, that their voices could be that difference.

It's the answer spoken by young and old, rich and poor, Democrat and Republican, black, white, Hispanic, Asian, Native American, gay, straight, disabled and not disabled. Americans who sent a message to the world that we have never been just a collection of individuals or a collection of red states and blue states.

We are, and always will be, the United States of America.

It's the answer that led those who've been told for so long by so many to be cynical and fearful and doubtful about what we can achieve to put their hands on the arc of history and bend it once more toward the hope of a better day.

It's been a long time coming, but tonight, because of what we did on this date in this election at this defining moment change has come to America.

A little bit earlier this evening, I received an extraordinarily gracious call from Sen. McCain.

Sen. McCain fought long and hard in this campaign. And he's fought even longer and harder for the country that he loves. He has endured sacrifices for America that most of us cannot begin to imagine. We are better off for the service rendered by this brave and selfless leader.

I congratulate him; I congratulate Gov. Palin for all that they've achieved. And I look forward to working with them to renew this nation's promise in the months ahead.

I want to thank my partner in this journey, a man who campaigned from his heart, and spoke for the men and women he grew up with on the streets of Scranton and rode with on the train home to Delaware, the vice president-elect of the United States, Joe Biden.

And I would not be standing here tonight without the unyielding support of my best friend for the last 16 years the rock of our family, the love of my life, the nation's next first lady Michelle Obama.

Sasha and Malia I love you both more than you can imagine. And you have earned the new puppy that's coming with us to the new White House.

And while she's no longer with us, I know my grandmother's watching, along with the family that made me who I am. I miss them tonight. I know that my debt to them is beyond measure.

To my sister Maya, my sister Alma, all my other brothers and sisters, thank you so much for all the support that you've given me. I am grateful to them.

And to my campaign manager, David Plouffe, the unsung hero of this campaign, who built the best -- the best political campaign, I think, in the history of the United States of America.

To my chief strategist David Axelrod who's been a partner with me every step of the way.

To the best campaign team ever assembled in the history of politics you made this happen, and I am forever grateful for what you've sacrificed to get it done.

But above all, I will never forget who this victory truly belongs to. It belongs to you. It belongs to you.

I was never the likeliest candidate for this office. We didn't start with much money or many endorsements. Our campaign was not hatched in the halls of Washington. It began in the backyards of Des Moines and the living rooms of Concord and the front porches of Charleston. It was built by working men and women who dug into what little savings they had to give $5 and $10 and $20 to the cause.

It grew strength from the young people who rejected the myth of their generation's apathy who left their homes and their families for jobs that offered little pay and less sleep.

It drew strength from the not-so-young people who braved the bitter cold and scorching heat to knock on doors of perfect strangers, and from the millions of Americans who volunteered and organized and proved that more than two centuries later a government of the people, by the people, and for the people has not perished from the Earth.

This is your victory.

And I know you didn't do this just to win an election. And I know you didn't do it for me.

You did it because you understand the enormity of the task that lies ahead. For even as we celebrate tonight, we know the challenges that tomorrow will bring are the greatest of our lifetime -- two wars, a planet in peril, the worst financial crisis in a century.

Even as we stand here tonight, we know there are brave Americans waking up in the deserts of Iraq and the mountains of Afghanistan to risk their lives for us.

There are mothers and fathers who will lie awake after the children fall asleep and wonder how they'll make the mortgage or pay their doctors' bills or save enough for their child's college education.

There's new energy to harness, new jobs to be created, new schools to build, and threats to meet, alliances to repair.

The road ahead will be long. Our climb will be steep. We may not get there in one year or even in one term. But, America, I have never been more hopeful than I am tonight that we will get there.

I promise you, we as a people will get there.

There will be setbacks and false starts. There are many who won't agree with every decision or policy I make as president. And we know the government can't solve every problem.

But I will always be honest with you about the challenges we face. I will listen to you, especially when we disagree. And, above all, I will ask you to join in the work of remaking this nation, the only way it's been done in America for 221 years -- block by block, brick by brick, calloused hand by calloused hand.

What began 21 months ago in the depths of winter cannot end on this autumn night.

This victory alone is not the change we seek. It is only the chance for us to make that change. And that cannot happen if we go back to the way things were.

It can't happen without you, without a new spirit of service, a new spirit of sacrifice.

So let us summon a new spirit of patriotism, of responsibility, where each of us resolves to pitch in and work harder and look after not only ourselves but each other.

Let us remember that, if this financial crisis taught us anything, it's that we cannot have a thriving Wall Street while Main Street suffers.

In this country, we rise or fall as one nation, as one people. Let's resist the temptation to fall back on the same partisanship and pettiness and immaturity that has poisoned our politics for so long.

Let's remember that it was a man from this state who first carried the banner of the Republican Party to the White House, a party founded on the values of self-reliance and individual liberty and national unity.

Those are values that we all share. And while the Democratic Party has won a great victory tonight, we do so with a measure of humility and determination to heal the divides that have held back our progress.

As Lincoln said to a nation far more divided than ours, we are not enemies but friends. Though passion may have strained, it must not break our bonds of affection.

And to those Americans whose support I have yet to earn, I may not have won your vote tonight, but I hear your voices. I need your help. And I will be your president, too.

And to all those watching tonight from beyond our shores, from parliaments and palaces, to those who are huddled around radios in the forgotten corners of the world, our stories are singular, but our destiny is shared, and a new dawn of American leadership is at hand.

To those -- to those who would tear the world down: We will defeat you. To those who seek peace and security: We support you. And to all those who have wondered if America's beacon still burns as bright: Tonight we proved once more that the true strength of our nation comes not from the might of our arms or the scale of our wealth, but from the enduring power of our ideals: democracy, liberty, opportunity and unyielding hope.

That's the true genius of America: that America can change. Our union can be perfected. What we've already achieved gives us hope for what we can and must achieve tomorrow.

This election had many firsts and many stories that will be told for generations. But one that's on my mind tonight's about a woman who cast her ballot in Atlanta. She's a lot like the millions of others who stood in line to make their voice heard in this election except for one thing: Ann Nixon Cooper is 106 years old.

She was born just a generation past slavery; a time when there were no cars on the road or planes in the sky; when someone like her couldn't vote for two reasons -- because she was a woman and because of the color of her skin.

And tonight, I think about all that she's seen throughout her century in America -- the heartache and the hope; the struggle and the progress; the times we were told that we can't, and the people who pressed on with that American creed: Yes we can.

At a time when women's voices were silenced and their hopes dismissed, she lived to see them stand up and speak out and reach for the ballot. Yes we can.

When there was despair in the dust bowl and depression across the land, she saw a nation conquer fear itself with a New Deal, new jobs, a new sense of common purpose. Yes we can.

When the bombs fell on our harbor and tyranny threatened the world, she was there to witness a generation rise to greatness and a democracy was saved. Yes we can.

She was there for the buses in Montgomery, the hoses in Birmingham, a bridge in Selma, and a preacher from Atlanta who told a people that "We Shall Overcome." Yes we can.

A man touched down on the moon, a wall came down in Berlin, a world was connected by our own science and imagination.

And this year, in this election, she touched her finger to a screen, and cast her vote, because after 106 years in America, through the best of times and the darkest of hours, she knows how America can change.

Yes we can.

America, we have come so far. We have seen so much. But there is so much more to do. So tonight, let us ask ourselves -- if our children should live to see the next century; if my daughters should be so lucky to live as long as Ann Nixon Cooper, what change will they see? What progress will we have made?

This is our chance to answer that call. This is our moment.

This is our time, to put our people back to work and open doors of opportunity for our kids; to restore prosperity and promote the cause of peace; to reclaim the American dream and reaffirm that fundamental truth, that, out of many, we are one; that while we breathe, we hope. And where we are met with cynicism and doubts and those who tell us that we can't, we will respond with that timeless creed that sums up the spirit of a people: Yes, we can.

Thank you. God bless you. And may God bless the United States of America.

نکبت !

2008-11-01T19:57:00.000-07:00

لینک این مطلب در بالاترین

این کلیپ کوتاه (۴۳ ثانیه) را یک مسافر ایرانی در "خارج" (آمستردام) گرفته است . . . شاید جالبترین لحظه اش همان آخرش باشد که دوست ایرانی مان، از سر عصبانیت یا حسادت، میگوید "نکبت" و دوربین را خاموش میکند.

میگویم شاید جالبترین لحظه فیلم همان لحظه آخرش باشد، چون چند چیز را خیلی به اختصار شکار میکند آن لحظه زودگذر. ببینید، هموطنی این موضوع را دیده و در نظرش سوژه جالبی آمده و به اندازه کافی دارای اهمیت هم بوده که نه تنها فیلم بگیرد از این زوج همجنس گرا، بلکه بیاید و فیلمش را در یو تیوب هم بگذارد. خوب، تا اینجای کار قابل درکه به هر حال، بخصوص با این وضع غیر معمولی لباس پوشیدن و نیمه لخت بودن در خیابان، این آقای ظاهرا همجنس گرا سوژه "جالبی" بوده براش، همونطور که برای خیلی های دیگه هم هست، چه در ایران چه در خارج از ایران . اما در عین حال اگر با اون کلمه «نکبت» دوستمون احساسات درونی خودش را نشون نداده بود، این فیلم برای من یکی لااقل چیز مهمی نداشت که بخوام بیام و بزنم اینجا و راجع بهش بنویسم

خوب، حالا «نکبت» یعنی چی اصلا؟ نکبت اصطلاحی است که برای ابراز انزجار به کار میرود دیگر، درست ؟ بله، پس این دوستمون با گفتن کلمه نکبت به «شنونده» تخیلی خودش (که طبعا من و شما باشیم) این موضوع را میخواسته منتقل کند که ایشون از «اینجور افراد» نه تنها فاصله دارد، بلکه انزجار هم دارد، و به عبارت دیگر از لحاظ اخلاقی در سطحی بالاتر از این فرد سوژه فیلم قرار دارد و میتواند با حقارت به این همجنس گرا ها نگاه کند و انها را «نکبت» بخواند.

اما یک مسئله کوچکی این وسط مطرح میشود، و آن اینکه این دوستمان در عین حالی که میخواهد اینقدر فاصله بین خودش و فرد مورد نظر در فیلم ایجاد کند، در عین حال تا حدی به آن فرد و زندگی و طرز رفتار و روش زندگی او علاقه مند است که تصمیم میگیرد از او فیلم بگیرد، تا نه تنها این لحظه را برای خودش تا مدت نا محدودی نگه دارد و بتواند با خودش به خانه ببرد، بلکه بتواند به دیگران هم نشان بدهد و آنها را هم در لذت دیدن این صحنه شریک کند. همان «دیگرانی» که از خواهر و برادر و دوستان ایشان شروع میشود و به من و شما و بقیه تماشا کنندگان در اطراف دنیا ختم میشود.

به عبارت دیگر، یکجور شکاف، یا یک «دوگانه گی» در عمق این داستان دویده است، اما تنها لحظه ای که این دوگانگی عمیق با وضوح به چشم میآید همان لحظه آخر است، و کلمه نکبتی که درست قبل از فشردن دکمه و به پایان رساندن عمر کوتاه این ویدئو بر زبان گیرنده این فیلم جاری شده است.

طفلی ها اکسان ، شل و بریتیش پترولیوم

2008-10-30T19:04:00.000-07:00

لینک این مطلب در بالاترین

در دل روزهای بهت انگیز شکست و فروپاشی که اخیرا بازارهای امریکا و خیلی کشورهای دیگر را فراگرفته است، خبر های خوشی که این هفته یکی یکی از شرکتهای نفتی رسیدند به حدی غیر قابل قبولند که آدم را گیج میکند که چه عکس العملی باید نشان داد واقعا.

شرکت «اکسان موبیل» (Exxon Mobil) را در نظر بگیرید مثلا، که امروز اعلام کرد سود امسالش بیشتر از چهل در صد بالا رفته است تا این شرکت نفتی رکورد نفع مالی کمپانی ها در تاریخ امریکا را بشکند. متوجه عرایض بنده هستید؟ امروز شرکت اکسان با اعلام اینکه مقدار منفعت خالصش در طی سه ماهه سوم سال میلادی ۲۰۰۸ چیزی نزدیک به پانزده میلیارد دلار (۱۴ میلیارد و ۸۳۰ میلیون دلار) بوده است، رکورد منفعت سازی را در تاریخ کمپانی های دنیا شکست! ضمن اینکه در آمد کل این کمپانی نفتی در سه ماهه فوق ۱۳۷ میلیارد و هفتصد میلیون دلار بوده است!

از طرف دیگر، کمپانی غول پیکر نفتی دیگری، یعنی «شل» نیز امروز گزارش از منفعت سرسام اوری داد که باز با کنتراست خارق العاده ای بر زمینه غمناک بازار امریکا و اروپا جیغ میکشد: شل اعلام کرد که در سه ماهه گذشته بیش از ده میلیارد و نهصد میلیون دلار منفعت خالص داشته است، در حالی که کمتر از یک هفته پیش نیز شرکت انگلیسی بریتیش پترولیوم اعلام کرده بود که در آمد سه ماهه گذشته اش بیشتر از ۱۰۳ میلیارد دلار بوده، با سود خالصی بیشتر از هشت میلیارد دلار.

بعد از انواع عکس العملهائی که اینجا و بخصوص در بالاترین گرفته ام، خیلی سعی میکنم زبانم را نگه دارم و عکس العمل هایم را جمع و جور کنم، چون میدانم هر چیزی هرچقدر هم بدجور یا زشت یا اصلا بد به نظر من بیاد، باز یک عده ای هستند که به نظرشان ان چیز نه تنها طبیعی و معمولی، بلکه اصلا لازم و عین خوبی میاد. شک ندارم این داستان منفعت های بی حد و حصر کمپانی های شل و اکسان و غیره هم طرفدارهای خودش رو داره، پس اجازه بدهید تا من زبانم را گاز بگیرم و تعبیر و تفسیر این خبر را هم به خود شما واگذار کنم. فقط این را بگویم که مخ آدم سوت میکشد از این دنیای وارونه که در نظر اینهمه آدم کاملا هم سر جا و درست میآد...

عکس رنگی محمد عالم خان، آخرین امیر بخارا

2008-10-28T21:44:00.000-07:00

لینک این مطلب در بالاترین

این عکس رنگی زیبا و با کیفیت عالی که از «محمد عالم خان»، امیر «بخارا»، در سال ۱۹۱۱ میلادی (۱۲۸۹ شمسی) گرفته شده است در میان اولین عکسهای رنگی است که در اوایل قرن بیستم توسط شیمیدان و عکاس مشهور روسی به نام «سرگی میخائیلوویچ پروکودین-گورسکی» گرفته شدند. برای دیدن نسخه بزرگ عکس میتوانید روی آن کلیک کنید.

نیکولاس دوم، تسار وقت روسیه، دستور داده بود تا پول و تجهیزات لازم، از جمله یک تاریکخانه سیار که در یک کوپه قطار ساخته شده بود، در اختیار اقای پروکودین-گورسکی قرار داده شود که متد عکاسی رنگی را اختراع و به نام خود در روسیه به ثبت رسانده بود. در مقابل این تسهیلات تسار به او ماموریت داد تا از گوشه و کنار روسیه تزاری گزارشهای تصویری تهیه کند. تعداد زیادی از این عکسهای جالب سرگی پروکودین-گورسکی را میتوانید از طریق این لینک در کلکسیون کتابخانه کنگره امریکا ببینید.

محمد عالم خان، سوژه عکس بالا، از نواده های مستقیم چنگیز خان مغول محسوب میشد و آخرین امیر سلسله اوزبکهای «منغیت Manghit » بود که از پس از مرگ نادر شاه افشار (در ماه ژوئن ۱۷۴۷ میلادی، خرداد ماه ۱۱۲۶ شمسی) بر «امارات بخارا» حکم میراندند. پس از انقلاب کمونیستی در روسیه، وقتی بلشویک ها در سال ۱۹۲۰ (۱۲۹۹) بخارا را تصرف و تشکیل «جمهوری خلق بخارا» را اعلام کردند، محمد عالم خان امارت را ترک و و به افغانستان رفت، و تا سال ۱۹۴۴ که در کابل در گذشت در افغانستان زندگی کرد .

ماشین بازی در ماه

2008-10-26T14:08:00.000-07:00

لینک این مطلب در بالاترین

اولین بار در سال ۱۹۶۹ بود که اعلام شد یک انسان امریکائی موفق شده است با سفینه آپولو یازده به ماه برود، از سفینه خارج شود تا بر سطح‌ ماه پا بگذارد و کمی گردش کند، پرچم امریکا را هم آنجا نصب کند، و بعد هم به زمین برگردد.

هنوز چیزی از این اعلام نگذشته بود که در سال ۱۹۷۱ اعلام شد یک امریکائی علاوه بر فرود بر سطح‌ ماه با سفینه آپولو پانزده، یک ماشین هم با خودش به ماه برده و دو سه روز روی ماه مانده، و پیش از بازگشت به زمین کمی هم آنجا با ماشینش، که به اسم «مه نورد Moonrover» معرفی شده بود بگردد.

عکسی جالبی از مه نورد اپولو ۱۷ کلیک کنید تا نسخه بزرگتر را ببینید

شک و تردید ها و تئوری های توطئه فراوانی در مورد این حکایات وجود دارند، که احتیاجی به بحثشان نیست (گرچه اگر کسی دوست دارد میتواند از اینجا شروع کند). اما یک سئوالی که برای من بد جوری بی جواب مانده اینست که اگر واقعا همانطوری که اعلام شده بود، در اواخر ده شصت، یعنی تقریبا پنجاه سال پیش، وقتی هیچ خبری از ترانزیستورها و کامپیوترهای قدرتمند امروزی نبود، امکان این وجود داشت که به همین راحتی انسانها را به ماه بفرستند و برگردانند، که هیچ، روی ماه ماشین سواری هم بکنند، خوب حالا پس چراست که امروز، پنجاه سال بعد، هنگامی که توی یک مینی بوس معمولی مان، هیچ، توی یک ساعت مچی مان بیشتر از همه اپولو ها قدرت محاسبه الکترونیکی خوابیده است، خوب چطور است که حالا وقتی میخواهند کسی را به کره ماه بفرستند اینقدر موضوع سخت و مهمی است که تازه ناسا گفته میخواهد «سعی کند» تا سال ۲۰۱۸ یک سفینه ای بر سطح ماه بنشاند ؟

شما را نمیدانم، ولی من اصلا از این حکایت سر در نمیاورم.